مؤسسه. دانشگاه علوم پزشکی تهران
اعتباربخشی، بهعنوان رويکردی به تضمين و ارتقای کيفيت، در ايالات متحد امريکا پيشينهای صدساله دارد. در دو دههی اخير در کشورهای ديگر جهان نيز اقدامات گستردهای در زمينهی استقرار ساختارهای اعتباربخشی انجام شده است. در چند سال اخير، در ايران نيز بحثهای قابلتوجهی دربارهی مبانی اعتباربخشی صورت گرفته و اقداماتی نيز در جهت استقرار ساختارهای اعتباربخشی انجام شده است.
يکی از چالشهای عمدهی عملی دربارهی ساختارهای اعتباربخشی، آن است که برخلاف سنتِ غيردولتی و اختياریبودنِ ساختارهای اعتباربخشی در کشورهای پيشروِ اين مفهوم ، برخی ساختارها که بر مبنای الگوی اعتباربخشی در کشورهايی مانند ايران ايجاد شدهاند، دولتی هستند و شرکت برنامهها و مؤسسهها در فرايند ارزيابی آنها الزامی است. اين امر ترديدهايی را دربارهی اين که آيا اساساً چنين ساختارهايی را میتوان اعتباربخشی دانست پيش آورده است.
در اين مقاله کوشيدهايم تا تاريخچه سيستمهای اعتباربخشی، و زمينه، خاستگاه و سير تحولات آنها را بررسی کنيم. تلاش کردهايم با استفاده از منابع موجود و ديدگاههای صاحبنظران نشان دهيم که ويژگیهايی مانند غيردولتیبودنِ سازمان متوليِ اعتباربخشی و اختياریبودنِ شرکت در فرايند اعتباربخشی، بيش از آن که ويژگی ذاتی اعتباربخشی باشند، ريشه در سنت و زمينهی فرهنگی غالب در کشورهای خاستگاه آن دارد. بهعلاوه، نشان دادهايم که در همين کشورها نيز با سياستگذاریهای جديد که بر پشتيبانی مالی برنامهها و مؤسسههايی که مورد تأييد ساختارهای اعتباربخشی هستند تأثير میگذارد، از اهميت اين جنبهها کاسته شده است.
آدرس. ساختمان شماره 2 وزارت بهداشت, درمان و آموزش پزشکی, خيابان وصال, بلوار کشاورز, تهران.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ijme/images/en.gif)
