مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی IJME Medical Sciences http://www.ijme.ir 70 journal70 9359-1608 8892-1735 fa jalali 1386 12 1 gregorian 2008 3 1 7 2 online 1 fulltext

fa مقايسه ارزشيابی عملکرد آموزشی اعضای هيأت علمی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان توسط دانشجويان با خودارزيابی اساتيد پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: مقايسه ارزشيابی عملکرد آموزشی اعضای هيأت علمی توسط دانشجويان با خودارزيابی آنها می‌تواند موجب شناخت بهتر نقاط قوت و ضعف آموزش شود. هدف اين مطالعه، مقايسه ارزشيابی عملکرد آموزشی اعضای هيأت علمی دانشکده بهداشت بندرعباس توسط دانشجويان با خودارزيابی اساتيد بود. روش‌ها: جمعيت مورد مطالعه اين پژوهش پيمايشی- مقطعی، اعضای هيأت علمی و دانشجويان دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی بندرعباس بودند. تعداد 20 نفر از اعضای هيأت علمی به صورت سرشماری انتخاب شدند. هر استاد علاوه بر خودارزيابی، توسط 20 نفر دانشجو که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند، مورد ارزشيابی قرار گرفت. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامه‌ای بود که بر اساس مقياس ليکرت تهيه شده و شامل 20 سؤال 5 گزينه‌ای بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين نمرات خودارزيابی اساتيد 3/6±7/89 و ميانگين نمرات ارزشيابی اساتيد توسط دانشجويان 5/6±1/85 بود که اختلاف آماری معنی‌داری بين آنها وجود داشت. ضريب همبستگی بين نمرات خودارزيابی اساتيد با نمرات ارزشيابی آنها توسط دانشجويان 26/0 به دست آمد. نمره خودارزيابی اکثر (75 درصد) اساتيد بالاتر از نمره ارزشيابی آنها توسط دانشجويان بود. نتيجه‌گيری: نتايج خودارزيابی اعضای هيأت علمی برای بهبود کيفيت تدريس قابل استفاده می‌باشد. اساتيد نيز می‌توانند برای ارزشيابی خود توسط دانشجويان اهميت بيشتری قائل شوند. Introduction: Comparing the results of students' evaluation and faculty members' self-evaluation can reveal the strengths and weaknesses of faculty members in teaching. The aim of this study was to compare students' evaluation of teaching and faculty members' self-evaluation in School of Health in Bandar Abbas. Methods: The population under study in this cross-sectional survey was faculty members and students of School of Health in Bandar Abbas University of Medical Sciences. Twenty faculty members selected through census sampling method evaluated themselves. In addition to self-evaluation, each faculty member was evaluated by 20 students who were selected randomly. The data gathering tool was a questionnaire consisted of 20 questions with 5 point Likert scale. Data was analyzed by SPSS software. Results: The mean of the faculty members' self evaluation scores was 89.7±6.3 and the mean of this evaluation by students was 85.1±6.5 which demonstrated a significant difference. The correlation coefficient between the scores of self-evaluation and evaluation by students was 0.26. The scores of self-evaluation for most faculty members (75 percents), was higher than the scores of evaluation by students. Conclusion: The results of faculty members' self-evaluation are exploitable for improving the quality of teaching. It is recommended that faculty members take students' evaluation of teaching into consideration more seriously. ارزشيابی، خودارزيابی، دانشجو، استاد. Evaluation, Self-evaluation, Student, Faculty member 191 199 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-294&slc_lang=fa&sid=fa Teymour Aghamolaei تيمور آقاملايی teamurp@yahoo.com 7000319475328460017296 Yes : Teymour Aghamolaei, Assistant Professor, Department of Health Services, School of Health, Hormozgan University of Medical Sciences, Jomhouri Eslami Blvd. Bandar Abbas دکتر تيمور آقاملايی (استاديار) گروه خدمات بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، بلوار جمهوری اسلامی، بندرعباس. Sedighe Abedini صديقه عابدينی fabedini@yahoo.com 7000319475328460017297 No

fa توانمندی‌های دانشجويان دندان‌پزشکی در برنامه درسی دندان‌پزشکی جامعه‌نگر پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: دانش‌آموختگان رشته دندان‌پزشکی بايد در زمينه‌های مختلف دندان‌پزشکی جامعه‌نگر مانند آموزش سلامت، نيازسنجی و برنامه‌ريزی و سياستگذاری صحيح برای سلامت توانمند باشند. هدف از اين مطالعه، ارزيابی تأثير برنامه درسی دندان‌پزشکی جامعه‌نگر دانشکده دندان‌پزشکی اصفهان در توانمندسازی دانشجويان دندان‌پزشکی در حيطه‌های جامعه‌نگری از طريق روش خودپايشی بود. روش‌ها: اين مطالعه نيمه تجربی به صورت مقايسه پيش‌آزمون و پس‌آزمون و مقايسه با گروه کنترل صورت گرفته است. روش نمونه‌گيری، سرشماری بود. تعداد 50 نفر دانشجوی گروه آزمايش قبل و بعد از گذراندن دوره دندان‌پزشکی جامعه‌نگر و 40 دانشجوی گروه مقايسه که دوره دندان‌پزشکی جامعه‌نگر را نگذرانده بودند، در هنگام دانش‌آموختگی، مورد مطالعه قرار گرفتند. روش جمع‌آوری اطلاعات، پرسشنامه‌ای بود که به روش خودايفا توسط دانشجويان تکميل می‌گرديد. پرسشنامه، توانمندی دانشجويان را در شش حيطه تعيين شده در رتبه‌های غير قابل قبول تا عالی ارزيابی می‌نمود. نتايج توسط آزمون‌های Pair t-test، و t-test درنرم‌افزار SPSS آناليز گرديد. نتايج: تفاوت بين نمره توانمندی‌های دانشجويان در هر شش حيطه تعيين شده در گروه آزمايش قبل و بعد از گذراندن دوره معنی‌دار بود. با مقايسه نمره گروه آزمايش و گروه شاهد، فقط در حيطه‌ای که مربوط به توانايی در انجام خدمات دندان‌پزشکی پيشگيری بود، تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد ولی در بقيه حيطه‌ها تفاوت معنی‌دار بود. نتيجه‌گيری: برنامه درسی دندان‌پزشکی جامعه‌نگر در توانمندسازی دانشجويان در حيطه‌های جامعه‌نگری موفق بوده است و برای بهينه شدن اين نتايج، پيشنهاد می‌گردد زمان و امکانات بيشتری برای مباحث نيازسنجی و برنامه‌ريزی تخصيص داده شود. Introduction: Graduated dentistry students ought to be competent in different fields of community dentistry such as health education, needs assessment, planning and policy making. The aim of this study was to assess the effect of community dentistry course on dental students' competencies in different fields of community dentistry through self-monitoring method in Isfahan School of dentistry. Methods: This quasi-experimental study was conducted on two groups using pre-test and post-test. Through census sampling method, 50 students were studied before and after passing the community dentistry course, as experiment group and 40 students who did not pass this course were studied as the control group at the time of graduation. The data gathering tool was a questionnaire which was completed by students as self-administered. The questionnaire assessed students' competencies in 6 determined areas with a scale ranging from unacceptable to excellent. The results were analyzed by SPSS software using Paired t-test and t-test. Results: The difference between the scores of experiment group's competencies in all six determined areas was significant, before and after passing the course. Comparing the scores of the experiment and control groups showed significant differences in all areas except in "preventive dentistry services". Conclusion: Community dentistry course has been successful in making the students competent in community dentistry fields. In order to improve these results, it is recommended to devote more time and facilities to the subjects such as needs assessment and course planning. : ارزيابی برنامه درسی، توانمندی، دندان‌پزشکی جامعه‌نگر. Curriculum evaluation, Competency, Community dentistry. 201 208 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-291&slc_lang=fa&sid=fa Faezeh Eslamipour فائزه اسلامی پور eslamipour@dnt.mui.ac.ir 7000319475328460017298 Yes Faezeh Eslamipour, Assisstant Professor, Department of Community Dentistry, School of Dentistry, Isfahan University of Medical Sciences, Hezar Jarib St., Isfahan, Iran. دکتر فائزه اسلامی‌پور (استاديار) گروه دندان‌پزشکی جامعه‌نگر، دانشکده دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان. Kamal Heidari کمال حيدری heydari@dnt.mui.ac.ir 7000319475328460017299 No Imaneh Asgari ايمانه عسگری asgari@yahoo.com 7000319475328460017300 No

fa تأثير کارگاه آموزشی احيا قلبی- ريوی بر يادگيری پايدار پرستاران پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: تأثير حضور افراد تعليم‌ديده در تيم بر برايند احيا، در تحقيقات گذشته تأييد گشته است. يک نيازسنجی اطلاعاتی، در محيط پژوهش حاضر، بيانگر نقص دانش پرستاران در زمينه احيا است. بنابراين، مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش به شيوه کارگاهی بر يادگيری پايدار پرستاران طراحی گرديد. روش‌ها: اين مطالعه مداخله‌ای از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون با ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه دو قسمتی حاوی مشخصات فردی و 21 سؤال چهار گزينه‌ای در مورد اقدامات لازم در عمليات احيای قلبی- ريوی بود. اين پرسشنامه قبل بلافاصله بعد و 6 ماه بعد از اتمام کارگاه توسط شرکت‌کنندگان پاسخ داده شد و نتايج با استفاده از آزمون repeated measure ANOVA و نرم‌افزار SPSS تحليل گرديد. نتايج: بيشترين نمره پيش‌آزمون 17 و کمترين 6 با ميانگين 12/10 و برای آزمون بعد از کارگاه به ترتيب 21 و 13 با ميانگين 96/17 و برای آزمون با تأخير 6 ماهه، 17 و 10 با ميانگين 02/15 بود. مقايسه ميانگين نتايج اين سه آزمون تفاوت معنی‌داری بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و آزمون بلافاصله بعد از کارگاه و آزمون تأخيری نشان داد. نتيجه‌گيری: با وجود آن که کارگاه‌های احيای قلبی- ريوی نياز جامعه پرستاری را تا حدودی برطرف می‌نمايد، اما تکرار اين کارگاه‌ها در فواصل منظم و حداکثر 6 ماه ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: The effect of the presence of trained personnel in the team on the outcome of resuscitation has been proved in previous studies. An informative need assessment, in the environment of present study, reveals the role of the nurses’ knowledge in Cardiopulmonary Resuscitation (CPR). Therefore, this study was designed to determine the effect of education through workshop on nurses’ sustained learning regarding resuscitation. Methods: An interventional study, using pre-test and post-test was carried out. The data gathering tool was a questionnaire consisted of two parts including individual characteristics and 21 multiple choice questions about necessary actions in cardiopulmonary resuscitation. This questionnaire was answered by the participants before, immediately after, and 6 months after the workshop. The results were analyzed using Repeated Measure ANOVA by SPSS software. Results: The highest score, the lowest score and the mean score in pre-test were 17, 6 and 10.12, respectively. These scores for the post-test were 21, 13 and 17.96, respectively. For the test held after 6 month, the highest score was 17, the lowest was 10 and the mean score was 15.02. Comparing the means of these tests showed a significant difference between the pre-test, post-test, and the test after 6 months. Conclusion: Although CPR workshops met the needs felt by nurses to some extent, the repetition of these workshops in regular bases (six months at maximum), seems to be necessary. احيای قلبی- ريوی، شيوه کارگاهی، يادگيری پايدار دانش. CPR, Workshop method, Sustained learning. 209 215 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-309&slc_lang=fa&sid=fa Leili Borimnejad ليلی بريم نژاد borimnej@iums.ac.ir 7000319475328460017304 Yes Pediatrics Department, School of Nursing and Midwifery, Iran University of Medical Sciences, Vanak Square, Shahid Yasami St., Teharan, Iran ، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی ايران، بالاتر از ميدان ونک، خيابان شهيد ياسمی، تهران Alireza Nikbakht Nasrabadi علی رضا نيکبخت نصرآبادی nikbakht@sina.tums.ac.ir 7000319475328460017305 No Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Teharan University of Medical Sciences گروه داخلی- جراحی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تهران Hadi Mohammadi Mohammadi هادی محمدی محمدی hm_mohamady@iauctb.ac.ir 7000319475328460017306 No , Department of Statistics and Mathematics, Tehran Azad University. گروه آمار و رياضی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران

fa بکارگيری مراکز درمانی خصوصی در آموزش دانشجويان علوم پزشکی: نظرات مسؤولين و اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: استفاده آموزشی از فضاهای درمانی خصوصی اعضای هيأت علمی به عنوان يکی از راهکارهای برای حضور دانشجو در عرصه جامعه و آشنايی بيشتر آنها با چگونگی درمان پيشنهاد شده است، اين مطالعه با هدف بررسی نظرات مسؤولين و اعضای هيأت علمی بالينی در بکارگيری مراکز درمانی خصوصی برای آموزش دانشجويان انجام گرديد. روش‌ها: اين مطالعه توصيفی بر روی کليه اعضای هيأت علمی بالينی دانشگاه که دارای مطب خصوصی بودند، انجام گرديد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه‌ای حاوی 20 سؤال در مورد بکارگيری مراکز درمانی خصوصی و با استفاده از مقياس پنج درجه‌ ليکرت بود. تجزيه و تحليل آماری داده‌ها با استفاده از شيوه‌های آمار توصيفی، t-test و پيرسون با نرم‌افزار SPSS انجام شد. نتايج: در کل 173 نفر پرسشنامه‌های تکميل شده را بازگرداندند. ميانگين نمره کل پرسشنامه‌ها 78/002/3 از نمره 5 بود. تأثير آموزش در مطب بر شناخت آينده شغلی دانشجويان، آموزش موارد جديد به آنها، و تقويت پژوهش در علوم پزشکی، بالاترين موافق را داشت. بيشتر پاسخ‌دهندگان معتقد بودند که آموزش در مطب باعث کاهش درآمد مراکز خصوصی، کاهش تعداد بيماران اين مراکز و همچنين کاهش اعتماد بيماران به پزشک می‌‌شود. نتيجه‌گيری: اعضای هيأت علمی معتقد بودند که استفاده از مراکز درمانی خصوصی می‌تواند موجب بهبود آموزش کارآموزان، کارورزان و دستياران گردد ولی با نگاهی به نمره ميانگين کل می‌توان دريافت که ديد کلی آنان چندان مثبت نيست. توصيه می‌گردد مطالعات مداخله‌ای پيرامون تأثير آموزش در مراکز درمانی خصوصی بر دانش و مهارت فراگيران انجام گيرد. Introduction: Taking advantage of faculty members' private offices for educational intentions has been recommended as a strategy for students' attendance in society and their encounter with patient management. This study was performed to investigate the viewpoints of administrators and clinical faculty members toward using private medical centers for training students. Methods: This descriptive study was carried out on all clinical faculty members who owned private offices. The data gathering tool was a questionnaire with five point Likert scale and including 20 items about using private medical centers. Data was analyzed by SPSS software using methods for descriptive statistics, t-test, and Pearson. Results: In total, 173 persons returned the questionnaires. The mean of the total score of the questionnaires was 3.02±0.78 out of five. The most agreement was on the role of in-office education on identifying students' future job, teaching new cases to them, and promoting researches and studies in medical sciences. Most of the respondents believed that education in private offices could reduce offices' income, the number of patients, and patients' confidence in physician. Conclusion: Faculty members believed that using private medical centers could promote the education of clerkship students, interns, and residents, but the total mean shows that their general view is not that positive. It is recommended to conduct interventional studies concerning the effect of training in private centers on learners' knowledge and skills. مراکز درمانی خصوصی، اعضای هيأت علمی، دانشجو. Private health centers, faculty members, students. 217 225 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-292&slc_lang=fa&sid=fa maryam tavakoli مريم توکلی tavakoli@mui.ac.ir 7000319475328460017301 Yes nikoo yamani نيکو يمانی* (yamani@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017302 No نيکو يمانی، دانشجوی دکتری برنامه ريزی درسی، گروه علوم تربيتی، دانشگاه اصفهان ayatolah sohrabi آيت الله سهرابی sohrabi@med.mui.ac.ir 7000319475328460017303 No

fa رضايت شغلی اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شناخت عوامل مؤثر در ايجاد رضايت شغلی می‌تواند در افزايش رضايت شغلی اعضای هيأت علمی و ايجاد انگيزه در جهت انجام فعاليت‌های آموزشی و پژوهشی مفيد باشد. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان رضايت شغلی اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 85-1384 انجام شد. روش‌ها: در يک مطالعه توصيفی از نوع پيمايشی، از بين اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، تعداد 210 نفر با روش نمونه‌گيری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته شامل 45 گويه در حيطه‌های حقوق و مزايا، فرصت‌های ارتقا، نحوه سرپرستی و ارتباطات، امنيت شغلی، شرايط فيزيکی و محيط و ماهيت کار به صورت خودايفا تکميل گرديد و به صورت توزيع فراوانی، ميانگين و انحراف معيار با نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين و انحراف معيار کل نمره رضايت شغلی اعضای هيأت علمی 93/14±09/65 و به تفکيک حيطه‌های مورد بررسی به ترتيب اولويت شامل ماهيت کار (31/13±5/82)، نحوه سرپرستی و ارتباطات (52/17±3/65)، امنيت شغلی (64/21±99/63)، حقوق و مزايا (9/20±8/61)، فرصت‌های ارتقا (05/20±7/58) و شرايط فيزيکی و محيط کار (49/21±02/58) از حداکثر نمره 100 بود. نتيجه‌گيری: اعضای هيأت علمی از رضايت شغلی خوبی برخوردار بودند و از ماهيت کار خود رضايت مطلوب، از نحوه سرپرستی، امنيت شغلی، حقوق و مزايا تا حدی مطلوب، و از فرصت ارتقا و شرايط فيزيکی محيط کار رضايت کمتری داشتند. توجه به رفاه اساتيد و اصلاح فرايندهای ارتقا می‌تواند شرايط موجود را بهبود بخشد. Introduction: Identifying the factors leading to job satisfaction could be useful in increasing faculty members' job satisfaction and motivating them to perform their educational and research activities. This study was conducted to determine job satisfaction rate among faculty members of Isfahan University of Medical Sciences in the year 2005-2006. Methods: In a descriptive study, 210 faculty members of Isfahan University of Medical Sciences were selected through stratified random sampling. A researcher-made questionnaire including 45 items in the areas of salary and rewards, promotion opportunities, management stَAuts and communications, job security, physical conditions, environment, and nَAutre of the work was completed as self-administered. It was analyzed by SPSS software using frequency distribution, mean, and standard deviation. Results: The mean and standard deviation of faculty members' job satisfaction were 65.09±14.93 out of 100. The mean and standard deviation for the areas under investigation including nَAutre of the work, manage-ment stَAuts and communications, job security, salary and rewards, promotion opportunities, physical condi-tions and working environment were 82.5±13.31, 65.3±17.52, 63.99±21.64, 61.8±20.9, 58.7±20.05, and 58.02±21.49, respectively, out of the total score of 100. Conclusion: Faculty members were well satisfied with their jobs. Their satisfaction about the nَAutre of their work was desirable, and about management stَAuts, job security, and salary and rewards, was partially desirable. They were less satisfied with promotion opportunities and physical conditions of working environ-ment. Taking faculty members welfare into consideration and revising promotion procedures could improve the current situation. رضايت شغلی، اعضای هيأ ت علمی، حقوق، ارتقا، سرپرستی، امنيت شغلی، محيط کار. Job satisfaction, Faculty members, Salary, Promotion, Management, Job security, Working environment. 227 237 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-304&slc_lang=fa&sid=fa Maryam Teymouri مريم تيموری M_Teimouri@yahoo.com 7000319475328460017325 Yes Maryam Teymouri, Medical Educatuin Development Center, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St., Isfahan , Iran. مريم تيموری (کارشناس ارزشيابی هيأت علمی) مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان. Mina Tootoonchi مينا توتونچی tootoonchi@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017326 No Mehrdad Salehi مهرداد صالحی me_salehi@med.mui.ac.ir 7000319475328460017327 No Akbar Hassanzadeh اکبر حسن زاده hassanzadeh@hlth.mui.ac.ir 7000319475328460017328 No

fa راهکاری اثربخش برای ارتقای صلاحيت بالينی پرستاران تازه‌کار: سازمان‌دهی کميته رايزنان پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: يکی از عمده مشکلات محيط‌های بالينی، پرستاران تازه‌کار و کم تجربه‌ای هستند که مديران از سطح صلاحيت آنان بی‌اطلاعند. بنابراين، بکارگيری استراتژی نوين «سازمان‌دهی کميته رايزنان پرستاري» توسط مديران در زمينه ارتقای صلاحيت بالينی و آشناسازی آنان می‌تواند به عنوان راهکاری قابل تأمل مورد بررسی قرار گيرد. روش‌ها: اين مطالعه يک پژوهش نيمه تجربی با طراحی دو گروهی بوده که در سال 1384 در يکی از بيمارستان شهر تهران به سنجش صلاحيت بالينی 5 پرستار تازه‌کار بر روی 72 بيمار بستری در بخش‌های داخلی و جراحی در دو گروه آزمون و شاهد به صورت قبل و بعد پرداخته است. داده‌ها به وسيله چک‌ليست‌های مشاهده‌ای که در سه حيطه صلاحيت ارتباطی، صلاحيت شناختی و صلاحيت روان- حرکتی تهيه شده بودند، به روش دو سو کور گردآوری شدند. تعداد بيماران بستری در بخش‌های داخلی- جراحی، در گروه مورد 32 و در گروه شاهد 40 نفر بود که در دو مرحله قبل و بعد از مداخله، در هر گروه با يکديگر همسان بودند. اختصاص پرستاران تازه‌کار به بخش‌ها و به دو گروه مورد و شاهد کاملاً تصادفی بوده است. برنامه آماری SPSS برای تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. نتايج: صلاحيت بالينی پرستاران تازه‌کار در سه حيطه در دو گروه افزايش يافته بود. آزمون آماری t زوجی در هر گروه اين بهبود را نشان داد. آزمون t مستقل نيز نشان داد تفاوت ميانگين‌ها در گروه مورد بيشتر از گروه شاهد است. صلاحيت بالينی پرستاران تازه‌کار در هر دو گروه قبل از مداخله در سطح ابتدايی و بعد از سه ماه، در گروه مورد که در معيت رايزنان پرستاری و نظارت کميته مزبور بوده‌اند، از سطح ابتدايی به سطح پيشرفته ارتقا يافت. نتيجه‌گيری: «سازمان‌دهی کميته رايزنان پرستاري» برای آشناسازی پرستاران تازه‌کار که به کسب صلاحيت بالينی در حيطه‌های مختلف و در زمان کم نياز دارند، راهکار اثربخشی برای مديران پرستاری است. Introduction: One of the most significant problems in clinical environment is the unskilled and inexperienced nurses. This is while, most managers are not aware of nurses' proficiency and competency level. Therefore, applying the new strategy of "organizing nursing mentors committee" by managers as well as their orientation in this regard could be considered as a strategy to improve clinical competency. Methods: This quasi-experimental study as two group design was performed to assess the clinical competency level of five novice nurses and their performance on 72 patients hospitalized in medical-surgical wards in one of the hospitals in Tehran in 2005. They were divided into two experiment and control groups, and were evaluated before and after the intervention. Data was collected using observational checklists in communicative, cognitive, and psychomotor competency domains as double blinded. Number of patients in the experiment group was 32 and in the control group was 40 which were matched before and after the intervention in each group. The allocation of the novice nurses into groups and wards was done randomly. Data was analyzed by SPSS software. Results: Clinical competency of the novice nurses increased in all three domains in both groups. Paired t–test showed this increase in both groups. Moreover, independent t-test demonstrated that the mean difference in the experiment group was higher than the control group. Novice nurses' clinical competency was in a primary level in both groups before the intervention, but, after 3 months was promoted to the advanced level in the experiment group who were exposed to mentors committee. Conclusion: Organizing "nursing mentors committee" is an effective strategy for nursing managers, in order to help novice nurses who need to acquire clinical competency in different domains in a limited time frame. کميته رايزنان پرستاری، صلاحيت بالينی، پرستاران تازه‌کار. Nursing Mentors Committee, Clinical Competency, Novice Nurses. 237 247 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-288&slc_lang=fa&sid=fa nasrin Jaffari Golestan نسرين جعفری گلستان jafari_golestan_nurse@yahoo.com 7000319475328460017329 No , Faculty Member of Artesh University of Medical Sciences, Aja School of Nursing دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی ارتش zohreh Vanaki زهره ونکی Vanaki_z@modares.ac.ir 7000319475328460017330 Yes , Department of Nursing, School of Medicine, Tarbiat Modares University, Jalal Ale Ahmad Highway, Tehran, Iran گروه پرستاری دانشکده پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس، بزرگراه جلال آل احمد، تهران. robabeh Memarian ربابه معماريان memarian_r@modares.ac.ir 7000319475328460017331 No , Department of Nursing, School of Medicine, Tarbiat Modares University گروه پرستاری دانشکده پزشکی دانشگاه تربيت مدرس

fa مقايسه عوامل مرتبط با آموزش بالينی اثربخش از ديدگاه مدرسان و دانشجويان مروری Review article مقدمه: در فرايند آموزش، تدريس و يادگيری به هم وابسته هستند. بنابراين، اثربخشی بايد از هر دو ديدگاه دانشجو و مدرس بررسی گردد تا بتوان از طريق نزديک کردن ديدگاه‌ها، به آموزش بهتری دست يافت. اين پژوهش با هدف تعيين و مقايسه عوامل مرتبط با آموزش بالينی اثربخش از ديدگاه مدرسان و دانشجويان دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شده است. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، جامعه پژوهش، مدرسان و دانشجويان سال آخر بودند. محيط پژوهش را دفاتر کار مدرسان، بيمارستان‌ها و مراکز بهداشتی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تشکيل می‌داد. نمونه گيری به صورت مبتنی بر هدف از 53 عضو هيأت علمی و 118 دانشجو صورت گرفت. ابزار گرداوری اطلاعات پرسشنامه محقق‌ساخته شامل دو بخش اطلاعات دموگرافيک و عوامل مرتبط با آموزش بالينی شامل پنج حيطه کلی خصوصيات فردی فراگير، مدرس بالين، محيط بالين، برنامه‌ريزی آموزشی و ارزشيابی بالينی بود. سؤالات هر حيطه بر مبنای مقياس رتبه‌بندی پنج نقطه‌ای امتيازبندی گرديد. پرسشنامه‌ها بدون نام در قالب پاکت‌های بدون نام، با مراجعه به نمونه‌های پژوهش توزيع، و پس از يک هفته جمع‌آوری گرديد. تجزيه و تحليل داده‌ها توسط نرم افزار SPSS صورت گرفت. نتايج: ميانگين نمرات در حيطه‌های عوامل مرتبط با خصوصيات فردی فراگير، مدرس بالين، محيط بالين، برنامه‌ريزی آموزشی، بيش از 4 و تنها درحيطه ارزشيابی بالينی ميانگين نمره 81/0±95/3 از نمره کل پنج بود. نتايج آزمون t برای چهار حيطه پيش‌گفت به ترتيب 46/0، 45/0، 53/0، 39/1 و برای حيطه ارزشيابی 38/0 بود که تفاوت معنی‌دار آماری نداشتند. نتيجه‌گيری: با توجه به نزديک بودن اهميت اين عوامل از ديدگاه دانشجويان و مدرسان، بکارگيری مجموع اين عوامل توسط مدرسان و دست‌اندرکاران آموزش بالينی در جهت ارتقای کيفيت آموزش توصيه می‌گردد. Introduction: Teaching and learning are interdependent in educational process. Teaching effectiveness, therefore, is to be investigated both from teachers' and learners' viewpoints in order to achieve a better education. This study was conducted to determine and compare the factors related to effective clinical education from teachers' and students' viewpoints in School Of Nursing and Midwifery in Isfahan University of Medical Sciences. Methods: In this descriptive cross-sectional study, the population under the study was 53 faculty members and 118 senior students selected through purposeful sampling. The research environment consisted of teachers' offices, hospitals, and clinical centers affiliated to Isfahan University of Medical Sciences. The data gathering tool was a researcher made questionnaire consisted of two parts of demographic feَAutres and factors related to clinical education which contained 5 general areas of individual feَAutres of the learner, clinical teacher, clinical environment, educational planning, and clinical evaluation. Questions related to each of these areas were scored based on a five point Scale. The questionnaires were distributed anonymously and gathered after one week. The data was analyzed by SPSS software. Results: Mean of the scores in areas of factors related to the individual feَAutres of the learner, clinical teacher, clinical environment, and educational planning were above 4 and only in the area of clinical evaluation it was 3.95±0.81 out of the total score 5. T-test results for four before mentioned areas were 0.46, 0.45, 0.53, and, 1.39, respectively and it was 0.38 for evaluation area which revealed no significant difference. Conclusion: Regarding the agreement of faculty members and students on the importance of these factors in clinical education, it is recommended to apply all these factors in order to promote the quality of clinical education. آموزش بالينی اثربخش، محيط بالين، برنامه‌ريزی آموزشی، ارزشيابی بالينی. Effective Clinical Education, Clinical Environment, Educational Planning, Clinical Evaluation. 249 256 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-286&slc_lang=fa&sid=fa roshanak Hassan Zahraei روشنک حسن زهرائی hasanzahraie@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017307 Yes ، مربی گروه مامايی و مرکز تحقيقات آموزش پزشکی giti Atash Sokhan گيتی آتش سخن gitiatashsokhan@yahoo.com 7000319475328460017308 No Department of Midwifery, Shahroud School of Medical Sciences, Hafte Tir Square, Shahroud, Semnan, Iran ) گروه مامايی، دانشکده علوم پزشکی شاهرود، ميدان هفت تير، شاهرود shayesteh Salehi شايسته صالحی salehi@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017309 No استاديار گروه بهداشت و مرکز تحقيقات آموزش پزشکی soheila Ehsanpour سهيلا احسانپور ehsanpour@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017310 No مربی گروه مامايی و مرکز تحقيقات آموزش پزشکی akbar Hassanzadeh اکبر حسن زاده hassanzadeh@hlth.mui.ac.ir 7000319475328460017311 No ، مربی گروه آمار حياتی دانشکده بهداشت

fa سيستم نظارت بالينی: روشی برای بهبود عملکرد آموزشی پرسنل پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: به کار بردن شيوه‌های نظارتی که به ابعاد آموزشی نظارت توجه دارد، می‌تواند موجب افزايش اثربخشی فعاليت‌های آموزشی پرسنل پرستاری، بويژه آموزش به بيمار گردد. هدف از اين مطالعه، بررسی تأثير اجرای سيستم نظارت بالينی بر اثربخشی عملکرد آموزشی پرستاران بود. روش‌ها: اين پژوهش يک مطالعه شبه تجربی از نوع مقايسه گروه‌های ايستا است که در آن گروه مقايسه و آزمون با يک پس‌آزمون با هم مقايسه شدند. نمونه‌های اين مطالعه را 72 بيمار در دو گروه مجزای يکسان‌سازی شده تشکيل داد. سيستم نظارت بالينی در 3 مرحله و در 3 بخش از بيمارستان ثامن الائمه (ع) شهر مشهد و به مدت 6 ماه انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات زمينه‌ای بيماران، پرسشنامه رضايتمندی بيماران از عملکرد آموزشی پرستاران و مقياس درجه‌بندی آگاهی و عملکرد خودمراقبتی بيماران بود. جمع‌آوری اطلاعات با استفاده از روش مصاحبه و مشاهده صورت گرفت. برای تجزيه تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS استفاده شد. نتايج: ميانگين امتياز آگاهی و عملکرد خودمراقبتی بيماران بر مبنای 100، 6/30 در گروه مقايسه و 1/57 در گروه آزمون و ميانگين امتياز رضايتمندی بيماران از عملکرد آموزشی پرستاران بر مبنای 24، 6/19 در گروه مقايسه و 9/20 در گروه آزمون بود بطوری که آزمون t مستقل بين دو گروه اختلاف معنی‌داری نشان داد. نتيجه‌گيری: اجرای سيستم نظارت بالينی از طريق فرايند مشاهده، بازخورد، بحث و بررسی می‌تواند دانش و مهارت‌های حرفه‌ای پرستاران را در زمينه آموزش به بيمار توسعه دهد. بنابراين، اين روش نظارتی می‌تواند به عنوان يک الگوی آموزش ضمن خدمت اثربخش در نظر گرفته شود. تحقيقات بيشتری برای بررسی تأثير اين الگو بر ساير جنبه‌های عملکرد پرستاران مورد نياز است. Introduction: Employing supervision methods which focuses on educational aspects may increase the effectiveness of nursing personnel's educational activities, especially patient education. The aim of this study was to investigate the effect of clinical supervision on the effectiveness of nurses' educational performance. Methods: This quasi-experimental study was conducted using static groups' comparison in which the control and experiment groups were compared by a post-test. Study samples included 72 patients who were matched and assigned into two distinct groups. Clinical supervision system was implemented through three steps in 3 wards of Samen-al-Aemme hospital in Mashhad for 6 months. The data gathering tool included patient information sheet, patient satisfaction from nurses' educational practice and rating scale of self-care knowledge and practice of patients. Data was gathered through interview and observation methods and analyzed by SPSS software. Results: The mean scores of self-care knowledge and practice of the patients were 30.6 and 57.1 out of 100, in the control and experiment groups, respectively. The mean score of patients' satisfaction from nurses' educational practice was 19.6 in the control group and 20.9 in the experiment group, out of 24. So that, independent t-test showed a significant difference between these two groups. Conclusion: Implementing clinical supervision system through observation, feedback, discussion, and investigation, may develop nurses' knowledge and professional skills in patient education. Therefore, this supervision method could be regarded as an effective model for in-service education. More studies are required in order to investigate the effect of this model on other aspects of nurses' practice. نظارت بالينی، آموزش ضمن خدمت، آموزش به بيمار، بهبود عملکرد. Clinical supervision, In-service education, Patient education, Practice improvement. 257 266 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-295&slc_lang=fa&sid=fa Fatemeh Heshmati Nabavi فاطمه حشمتی نبوی fatemehheshmati@yahoo.com 7000319475328460017332 No Robabeh Memarian ربابه معماريان memarian_2004@hotmail.com 7000319475328460017333 Yes : Robabeh Memarian, Assistant Professor, Nursing Department, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Jalal-ale-Ahmad Intersection, Shahid Chamran Highway, Tehran, دکتر ربابه معماريان (استاديار) گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس، تقاطع جلال آل احمد- شهيد چمران، تهران. Zohreh Vanaki زهره ونکی vanaki_z@modares.ac.ir 7000319475328460017334 No

fa تأثير الگوی تعديل شده تسلط‌آموزی بر يادگيری شناختی و عملکردی دانشجويان پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: آموزش بالينی مؤثر نيازمند استفاده از روش‌های آموزشی می‌باشد که توانايی ايجاد سطح مناسبی از دانش و عملکرد را در دانشجويان داشته باشند. هدف اين پژوهش بررسی تأثير الگوی تعديل شده تسلط‌آموزی بر يادگيری شناختی و عملکردی دانشجويان پرستاری بود. روش‌ها: در يک مطالعه نيمه تجربی با طرح دو گروهی پيش‌آزمون- پس‌آزمون، 52 دانشجوی پرستاری با روش سرشماری انتخاب و در گروه‌های 4 تا 5 نفره، به صورت تصادفی به 6 گروه شاهد و 6 گروه تجربی تقسيم شدند. پس از اجرای پيش‌آزمون‌های شناختی و عملکردی، دانشجويان گروه‌های شاهد با روش سنتی و دانشجويان گروه‌های تجربی با الگوی تعديل شده تسلط‌آموزی، به مدت 12 روز تحت آموزش بالينی قرار گرفتند. در نهايت، پس‌آزمون‌ها گرفته شد. برای جمع‌آوری داده‌ها يک آزمون پيشرفت تحصيلی و چهار چک‌ليست طرح گرديد. نتايج با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های ويلکاکسون و من- ويتنی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: آموزش بالينی با دو روش سنتی و الگوی تعديل شده تسلط‌آموزی در ارتقای يادگيری شناختی و عملکردی دانشجويان مؤثر بود. در مقايسه اختلاف ميانگين‌های پيش‌آزمون و پس‌آزمون يادگيری شناختی و عملکردی دو گروه، اختلاف ميانگين يادگيری شناختی و عملکردی گروه تجربی در تمامی موارد از گروه شاهد بيشتر بود. نتيجه‌گيری: تأثير الگوی تعديل شده تسلط‌آموزی در يادگيری شناختی و عملکردی دانشجويان پرستاری بيشتر از روش سنتی آموزش بالينی است. بنابراين، پيشنهاد می‌گردد که از اين روش در آموزش بالينی بيشتر استفاده گردد. Introduction: Effective clinical teaching requires educational methods capable of developing an appropriate level of knowledge and practice in students. The aim of this study was to investigate the effect of adapted model of mastery learning on cognitive and practical learning of nursing students. Methods: In a quasi-experimental study using pre-test and post-test with two group design, 52 nursing students were selected through census sampling method and placed randomly in 6 experiment and 6 control groups, each group containing 4 to 5 people. After taking the cognitive and practical pre-tests, control group received traditional education and experiment group went under clinical education using adapted model of mastery learning for 12 days. At final step, the post-tests were held. An achievement test and 4 checklists were designed for data gathering. The results were analyzed by SPSS software using Wilcoxon and Mann Whitney tests. Results: Both methods of clinical education were effective in promoting cognitive and practical learning of students. Comparing the difference between the means of pre-test and post-test of cognitive and practical learning in the two groups, showed a higher difference in the experiment group in all items. Conclusion: The effect of adapted model of mastery learning on cognitive and practical learning of nursing students was more than the traditional method of clinical education. Therefore, it is recommended to use this model in clinical education. آموزش پرستاری، آموزش بالينی، يادگيری، تسلط‌آموزی، مهارت‌آموزی. Nursing education, Clinical education, Learning, Mastery learning, Skill learning. 277 267 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-298&slc_lang=fa&sid=fa Azad Rahmani آزاد رحمانی azadrahmanims@yahoo.com 7000319475328460017312 Yes : Azad Rahmani, Instructor, Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Shariati Jonobi St., Tabriz, Iran. : آزاد رحمانی (مربی) گروه داخلی- جراحی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان شريعتی جنوبی، تبريز. Alireza mohajjelaghdam عليرضا محجل اقدم mohajjela@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017313 No , Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences جراحی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز Eskandar Fathiazar اسکندر فتحی آذر e_fathiazar@tabrizu.ac.ir 7000319475328460017314 No , School of Education and Psychology, University of Tabriz. گروه علوم تربيتی دانشکده علوم تربيتی و روان‌شناسی دانشگاه تبريز Fariborz Roshangar فريبرز روشنگر fariborzroshangar@gmail.com 7000319475328460017315 No , Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز

fa نگرش مديران گروه، اعضای هيأت علمی و پزشکان دانشگاه علوم پزشکی مشهد نسبت به روش آموزش مداوم از طريق اينترنت: بررسی برخی عوامل مرتبط پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: علی‌رغم توسعه آموزش از طريق اينترنت در بسياری از کشورهای دنيا، در کشور ما اقدام نظام يافته‌ای برای راه‌اندازی اين دوره‌ها صورت نگرفته است. هدف اين تحقيق، تعيين نگرش دست‌اندرکاران اين دوره‌ها و عوامل مؤثر بر آن است. روش‌ها: از ميان عوامل، وجود امکانات سخت‌افزاری، آموزش‌های رايانه‌ای و اينترنتی و دسترسی به اينترنت و رابطه آن با نگرش مديران گروه، اعضای هيأت علمی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد و پزشکان عمومی شرکت‌کننده در دوره‌های آموزش مداوم به روش پيمايشی با 254 نفر به روش نمونه‌گيری طبقه‌ای تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها دو پرسش‌نامه نگرش سنجش محتوی 28 سؤال با مقياس 5 گزينه‌ای ليکرت وپرسشنامه حاوی اطلاعات فردی بود که با شاخص‌های آماری فراوانی و مجذور کای تحليل شدند. نتايج: در مجموع سه گروه،‌ رابطه‌ای بين در اختيار داشتن امکانات و برخورداری از آموزش با نگرش وجود نداشت ولی رابطه معنی‌داری بين دسترسی به اينترنت و نگرش بود. نتيجه‌گيری: اگرچه در مجموع نگرش مثبت به دوره‌ها وجود دارد ولی با توجه به پايين‌بودن ميانگين‌های سه گروه، مهم‌ترين پيشنهاد اين تحقيق، تلاش برای بهبود نگرش از طريق آموزش و اطلاع‌رسانی در مورد فوائد اين دوره‌ها و فراهم نمودن امکانات مناسب برای دسترسی بيشتر به اينترنت و تحقيق پيرامون ديگر عوامل مؤثر بر نگرش منابع انسانی می‌باشد. Introduction: Despite recent progresses in education through the web in so many countries, no systematic action has been taken in our country in order to establish online courses. The aim of this study was to deter-mine the attitude of the stake holders of these courses and the factors affecting their attitude. Methods: Through a survey study the attitudes of 254 persons including departments’ heads, faculty members in Mashhad University of Medical Sciences, and general physicians participating in CME courses, selected through stratified sampling method were investigated. Among the existing factors, availability of hardware facilities, internet and software education, access to internet, and their relationship with the attitude of the participants were studied. The data gathering tools included a questionnaire consisted of 28 items with 5 point Lickert scale for assessing attitude and another questionnaire including demographic data, which were analyzed using frequency distribution indices and chi2. Results: There was no relationship between access to facilities and education with attitudes of the three groups. But, there was a significant relationship between access to internet and their attitude. Conclusion: Although the attitudes toward these courses were positive in total, but with regard to the low mean scores in the three groups, it is highly recommended to improve the attitudes toward online education through education and providing information regarding the advantages of such courses. It is also suggested to provide facilities such as access to internet and study more about other factors affecting human resources attitudes. نگرش، آموزش از طريق اينترنت، رايانه،‌ آموزش مداوم پزشکی. Attitude, Online education, Computer, Continuing medical education. 279 287 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-310&slc_lang=fa&sid=fa Majid Rashidtorabi مجيد رشيدترابی rassidtm1@mums.ac.ir 7000319475328460017316 Yes Department of Optometry, Faculty of Health and Allied Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Felestin Square, Mashhad, Iran. ، گروه بيناسنجی، دانشکده پيراپزشکی و بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، ميدان فلسطين، مشهد. Mohammadreza Ahanchian محمدرضا آهنچيان ahanchi8@ferdowsi.um.ac.ir 7000319475328460017317 No , Department of Educational Sciences, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Ferdosi University of Mashhad ) دانشکده علوم تربيتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد. Mahmoud SaeediRezvani محمود سعيدی رضوانی saeedy@um.ac.ir 7000319475328460017318 No , Department of Educational Sciences, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Ferdosi University of Mashhad ) دانشکده علوم تربيتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد.

fa اثربخشی آموزش پزشکی از ديدگاه دانشجويان دوره دکترای پزشکی عمومی دانشگاه علوم پزشکی تهران پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: مطالعه و تجديد نظر در برنامه درسی، فعاليت‌های تدريس و تعامل در آموزش، به منظور ارتقای سطح اثربخشی آموزش از ضرورت برخوردار است. هدف اين مطالعه، بررسی ميزان اثربخشی آموزش دوره دکترای پزشکی عمومی دانشگاه علوم پزشکی تهران از ديد گاه دانشجويان اين دوره بود. روش‌ها: اين پژوهشی به روش پيمايشی روی دانشجويان سال پنجم پزشکی شاغل به تحصيل در نيم‌سال اول سال تحصيلی 85-1384 به عنوان جامعه آماری انجام گرديد. 162 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار اين پژوهش، پرسشنامه‌ای با 74 سؤال با استفاده از مدل مک‌دونالد در سه قسمت: برنامه درسی، سامان‌دهی فعاليت‌های تدريس و تعامل در آموزش طراحی و بکار گرفته شد. پرسشنامه‌ها از طريق حضور در بيمارستان‌های آموزشی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران توزيع گرديد. داده‌های جمع‌آوری شده از طريق نرم‌افزار SPSS و با استفاده از روش‌های آمار توصيفی و استنباطی تحليل شد. نتايج: ميانگين و انحراف معيار نمرات حاصل از نظرات دانشجويان در مورد اثربخشی برنامه درسی، فعاليت‌های تدريس و تعامل در آموزش به ترتيب عبارت بود از 34/0±35/2، 35/0±5/2، 35/0±46/2 که در مورد اول کمتر از ميانگين نظری و در مورد دوم و سوم برابر با ميانگين نظری بود. نتيجه‌گيری: کمتر بودن ميانگين به دست آمده درباره برنامه درسی از ميانگين نظری (5/2) نشان‌دهنده لزوم تجديد نظر در برنامه درسی دوره دکترای پزشکی عمومی می‌باشد. ميانگين تعامل در آموزش و فعاليت‌های تدريس، لزوم بهبود انواع تعامل و ارتقای مهارت‌های اساتيد را طلب می‌کند. Introduction: Curriculum revision, teaching activities and interaction in instruction are required for the improvement of effectiveness of education. This research was conducted to study the effectiveness of medical education from the viewpoints of students in Tehran University of Medical Sciences. Methods: This survey was carried out on fifth year medical students in the first semester of the academic year of 2005-2006. One hundred and sixty two students were selected through stratified random sampling method. The data gathering tool was a questionnaire including 74 questions which was designed using McDonald model and consisted of three parts of curriculum, organizing teaching activities, and interaction in education. The questionnaires were distributed in educational hospitals affiliated to Tehran University of Medical Sciences. The data was analyzed by SPSS software using descriptive and inferential statistical methods. Results: The mean and standard deviation obtained from students' viewpoints toward effectiveness of curriculum, teaching activities, and interaction in education were 2.35±0.34, 2.5±0.35, and 2.46±0.35, respectively. The first one was less than theoretical mean, while the second and third ones were equal to the theoretical mean. Conclusion: The mean obtained for effectiveness of curriculum was lower than the theoretical mean (2.5) which shows the necessity of revising medical curriculum. The mean of the interaction in instruction and teaching activities calls for a need to improve different kinds of interaction and promote the skills of instructors. اثربخشی، برنامه درسی، فعاليت‌های تدريس، تعامل در آموزش، آموزش پزشکی. Effectiveness, Curriculum, Teaching activities, Interaction in instruction, Medical education. 289 298 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-303&slc_lang=fa&sid=fa Mohammad Zahedi محمد زاهدی smzahedi@yahoo.com 7000319475328460017319 Yes Mohammad Zahedi, Assistant Professor, Higher Institute for Education, Management and Curriculum Studies, Niavaran St. Tehran, Iran )، مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مديريت و برنامه‌ريزی، خيابان نياوران، تهران. Homa Amirmaleki Tabrizi هما اميرملکی تبريزی taraneh_akb@yahoo.com 7000319475328460017320 No , Ministry of Health and Medical Education ، کارشناس امور دستياری تخصصی و فوق‌تخصصی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، خيابان سيمای ايران، تهران

fa ارزيابی عرصه‌های آموزش بالينی از ديدگاه مربيان پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز در سال 1385 پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: ارتقای کيفيت آموزش بالينی مستلزم بررسی مستمر وضعيت موجود عرصه‌های آموزش بالينی، شناخت نقاط قوت و اصلاح نقاط ضعف است. هدف از اين مطالعه، ارزيابی عرصه‌های آموزش بالينی دانشکده پرستاری و مامايی از ديدگاه مدرسان اين دانشکده بود. روش‌ها: اين بررسی، توصيفی از وضعيت موجود در عرصه‌های آموزش بالينی است که در نيم‌سال دوم سال تحصيلی 84-83 در دانشکده پرستاری و مامايی تبريز انجام گرفت. جامعه پژوهش مدرسان بالينی دانشکده پرستاری بودند که به روش سرشماری در طی 4 جلسه‌ای که با اعضای گروه‌های مختلف داخلی و جراحی، مامايی، کودکان، بهداشت و روان‌پرستاری گذاشته شد، انتخاب گرديدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌ای مشتمل بر دو بخش: مشخصات دموگرافيک مدرسان بالينی، و ويژگی‌های عرصه آموزش بالينی که شامل 5 قسمت ويژگی‌های برنامه مدون آموزش در عرصه، عرصه‌های يادگيری مناسب، شيوه آموزش، شيوه ارزيابی امتحان و ساير شاخص‌ها بود. نتايج: مدرسان بالينی گروه‌های آموزشی کودکان (2/54 درصد)، داخلی- جراحی (8/43 درصد)، گروه مامايی (6/61 درصد) و گروه بهداشت و روان‌پرستاری (5/57 درصد) را خوب و عالی ارزيابی کردند. عرصه‌های آموزش بالينی از نظر «برنامه مدون» با 9/74 درصد خوب و عالی توصيف شد. اهداف درس در اولين روز کار بالينی و آموزش، و ارائه منابع يادگيری مطابق با منابع اعلام شده از طرف وزارت متبوع، از نقاط قوت مربوط به اين بعد بودند. جايگاه مناسب دانشجويان و اساتيد پرستاری در عرصه و همچنين کم‌رنگ بودن نقش گروه آموزشی در مديريت عرصه آموزشی از نقاط ضعف مربوط به اين بعد بود. نتيجه‌گيری: گرچه برخی از ابعاد عرصه‌های آموزش بالينی خوب و عالی است، اما تقويت جنبه‌های مثبت و اصلاح نقائص می‌تواند گامی مؤثر در راستای ارتقای کيفيت آموزش بالينی باشد و با ارزيابی‌های مکرر عرصه‌های بالينی و مقايسه وضعيت موجود با وضعيت قبل و يا بعد نقاط ضعف و قوت مؤثر در آموزش بالينی شناسايی گردد. Introduction: Promoting clinical education quality, requires continuous assessment of the current situations in clinical education fields, identifying the strengths, and improving the weaknesses. The aim of this study was to assess clinical education fields of School of Nursing and Midwifery from the viewpoints of its faculty members. Methods: This study which is a description of current situation in clinical education fields, was carried out during the second semester of 2004-2005 academic year. The study population included clinical education teachers of school of nursing who were selected by census sampling method through 4 sessions held with the members of different departments of medical surgical, midwifery, pediatrics, health and psychiatric nursing. The data gathering tool was a questionnaire consisted of two parts: Clinical teachers' demographic data and the characteristics of clinical education field including 5 parts of the feَAutres of compiled education program in the field, appropriate learning fields, method of education, method of evaluation, and other indices. Results: Clinical teachers assessed educational departments of pediatrics (54.2 percent), medical-surgical (43.8 percent), midwifery (61.6 percent), and health and psychiatric nursing (57.5 percent) as good and excellent. Considering compiled program, clinical education fields were described as good and excellent by 74.9 percent of the participants. Some strength of this aspect included introducing the course objectives at the first day of clinical education as well as presenting references according to the references introduced by the related ministry. Appropriate position of nursing students and instructors in the field and also the unimportant role of the educational department in the management of the educational field were amongst weaknesses of this aspect. Conclusion: Although some aspects of clinical education field were good and excellent, improving positive aspects and modifying the weaknesses may be an effective step in clinical education quality promotion. Continuous assessment of clinical fields and comparing the current situation with the previous situation can reveal the strengths and weaknesses of clinical education. آموزش بالينی، عرصه‌های آموزشی، دانشجوی پرستاری. Clinical education, Educational fields, Nursing students. 299 307 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-300&slc_lang=fa&sid=fa Vahid Zamanzadeh وحيد زمانزاده zamanzadeh@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017321 No Farahnaz Abdollahzadeh فرحناز عبداله زاده f_abdollahzadeh@hotmail.com 7000319475328460017322 No Mojgan Lotfi مژگان لطفی mojgan.lotfi@yahoo.com 7000319475328460017323 Yes Mojgan Lotfi, Instructor, Medical-Surgical Department, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Shariati Jonubi St., Tabriz, Iran. مژگان لطفی (مربی) گروه پرستاری داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان شريعتی جنوبی، تبريز. Ahmad Aghazadeh احمد آقازاده mirzmaa708@yahoo.com 7000319475328460017324 No

fa روند نتايج ارزشيابی اساتيد دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در يک دوره ده ساله پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: داشتن نمره‌های ارزشيابی واقعی از عملکرد آموزشی اساتيد، که لازمه هر گونه برنامه‌ريزی برای بهبود کيفيت است، منوط به وجود يک سيستم ارزشيابی معتبر و جامع و ارزيابی مداوم اين سيستم می‌باشد. اين مطالعه با هدف تعيين روند نتايج ارزشيابی اساتيد در طی يک دوره ده ساله در دانشگاه علوم پزشکی اهواز انجام گرفته است. روش‌ها: در يک مطالعه مقطعی، نمره ارزشيابی 84 عضو هيأت علمی غير بالينی دانشگاه علوم پزشکی‌ جندی‌شاپور اهواز در يک دوره ده ساله، از سال 1375 تا 1384، مورد بررسی قرار گرفت. نمرات ارزشيابی اساتيد از بايگانی مرکز مطالعات و توسعه آموزش دانشگاه استخراج و با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آناليز واريانس تکراری، همبستگی پيرسون و آزمون t تحليل شد. نتايج: روند نمرات ارزشيابی بين 95/3 تا 02/4 تغييراتی جزيی داشته است. ميانگين نمرات ارزشيابی اساتيد در سال‌های مختلف و نيز ميانگين نمرات ارزشيابی اساتيد زن و مرد در سال‌های مختلف تفاوت معنی‌دار آماری نداشت. آزمون همبستگی پيرسون (ماتريس همبستگی) نشان داد بين نمره‌های ارزشيابی اساتيد در بعضی سال‌ها همبستگی ضعيف تا متوسط و مثبت وجود دارد. (حداقل 22/0 و حداکثر 65/0). نتيجه‌گيری: ارزشيابی استاد توسط دانشجويان، علی‌رغم اينکه جامعه دانشجويان ارزشيابی‌کننده در طی اين دوره متفاوت بوده‌اند، ثبات داشته است. لازم است برای ارتقای نمرات ارزشيابی استادان در شيوه آموزش مهارت‌های تدريس اساتيد بازنگری شود. Introduction: A comprehensive and valid evaluation system with continuous performance is required in order to assess faculty members' educational practice correctly, and plan for quality improvement. This study was done to determine the ten year trends in faculty members' evaluation results in Jondi Shapour University of Medical Sciences. Methods: In a cross-sectional study, evaluation scores of 84 non-clinical faculty members of Jondi Shapour University of Medical Sciences, from 1996 till 2005 were investigated. Faculty members' evaluation scores were taken from the archive of Educational Development Center of the University and were analyzed by SPSS software using repeated measure ANOVA, Pearson correlation coeficient, and t-test. Results: The trends in evaluation scores had minimal changes between 3.95 and 4.02. The mean of faculty members' evaluation scores had no significant difference in different years. Also, the mean of the evaluation scores of male and female faculty members in different years showed no significant difference. Pearson correlation coeficient showed a weak to average correlation between faculty members' evaluation scores in some of the years. (0.22 at minimum and 0.65 at maximum). Conclusion: Faculty members' evaluation by students was invariable in 10 years, despite the fact that students population performing the evaluation, had changed during the period. It is necessary to revise the method of educating teaching skills to faculty members in order to improve their evaluation scores. ارزشيابی، استاد، روند، علوم پزشکی. Evaluation, Faculty Member, Trend, Medical Sciences. 309 316 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-293&slc_lang=fa&sid=fa Abdolhossein Shakournia عبدالحسين شکورنيا shakurnia@yahoo.com 7000319475328460017351 Yes Abdolhossein Shakournia, Instructor, Department of Immunology, School of Medicine, Jondi Shapour University of Medical Sciences, Golestan Blvd., Ahvaz, Iran. عبدالحسين شکورنيا (مربی) گروه ايمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاهه علوم پزشکی جندی‌شاپور، بلوار گلستان، اهواز. Hossein Elhampour حسين الهام پور h_elhampour@yahoo.com 7000319475328460017352 No alireza mozafari عليرضا مظفری ali_mozaffari2003@yahoo.com 7000319475328460017353 No Bahman DashtBozorgi بهمن دشت بزرگی bahnurse@yahoo.com 7000319475328460017354 No

fa تأثير آموزش گروهی مراقبت دوران بارداری برآگاهی، نگرش و عملکرد مادران باردار پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: آموزش مؤثر در دوران بارداری می‌تواند نقش بسزايی در کاهش بيماری‌ها و عوارض، و در نتيجه، ارتقای سلامت مادران داشته باشد. هدف از اين مطالعه، بررسی تأثير آموزش گروهی (توسط مدل آموزشی استاندارد) بر روی آگاهی، نگرش و عملکرد مادران باردار بود. روش‌ها: اين مطالعه از نوع مداخله در عرصه بود که بر روی 60 زن باردار با سن بارداری بين 6 تا 8 هفته صورت گرفت. نمونه‌ها به صورت تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. يک گروه تحت آموزش، طبق پروتکل تهيه شده در واحد سلامت مادران مرکز بهداشت استان اصفهان قرار گرفت و گروه شاهد، آموزش‌های معمول دوران بارداری را دريافت نمودند. در پروتکل آموزش گروهی مادران باردار، آموزش با توجه به نيازهای سه ماهه‌های مختلف بارداری برای 14 جلسه طراحی و طرح درس‌ها آماده گرديده بود. ابزار پرسشگری پرسشنامه بود. نتايج: آگاهی در سه ماهه دوم و سوم بطور معنی‌داری در گروه مورد مداخله بيشتر از گروه شاهد بود و در سه ماهه اول نيز تمايل به معنی‌داری را نشان می‌داد. اما برنامه آموزشی بر روی نگرش مادران هيچ تأثيری نداشت و نگرش در گروه مداخله و گروه شاهد هيچ تفاوتی با هم نشان نداد. برخلاف آن، آموزش تأثير بسيار خوبی بر عملکرد مادران داشت بطوری که حد اختلاف معنی‌داری بين گروه شاهد در هر يک از سه ماهه ديده شد. نتيجه‌گيری: با توجه به ويژگی‌های خاص مدل آموزش، چنان که طرح به عنوان يک مداخله مستمر در کليه مراکز بهداشتی- درمانی اجرا شود، می‌تواند در بهبود کيفی و کمی مراقبت‌های بارداری اثرگذار باشد. Introduction: Effective prenatal education may play an important role in decreasing diseases and morbidity and therefore promoting mother's health. The aim of this study was to examine the effect of group education (by a standard teaching model) on knowledge, attitude and practice of pregnant mothers. Methods: This study was a field trial which was performed on 60 pregnant women in their 6th to 8th gesta-tional age. Samples were divided into two groups randomly. The experiment group was instructed using the standard protocol developed by maternal health unit of Isfahan Provincial Health Center and the control group received the routine prenatal instructions. In the standard protocol, the educational needs during the first, second and third trimesters of pregnancy were determined and 14 training sessions with prepared lesson plans were designed. The data were gathered by a questionnaire. Results: Mother's knowledge in second and third trimester was significantly higher in intervention group compared to the control group. Also, it was almost significant in the first trimester. But, the educational program had no effect on mothers' attitude and no difference between the attitude of the two groups of intervention and control was observed. In contrast, the education had a positive effect on mothers' practice and a significant difference was revealed between the practices of the two groups. Conclusion: Considering the special features of this educational model, implementing this program as a continuous intervention in all health care centers could improve the quality of prenatal care. مراقبت بارداری، بارداری، آموزش، ارزشيابی، دانش، نگرش، عملکرد. Prenatal care, Pregnancy, Education, Evaluation, Knowledge, Attitude, Practice. 317 324 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-311&slc_lang=fa&sid=fa Raheleh Toughyani راهله طغيانی rahelehtoghiani@yahoo.com 7000319475328460017355 Yes Vice-chancellery for Health of Isfahan University of Medical Sciences, Ebn-e Sina Street, Isfahan, Iran. معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان ابن سينا، اصفهان. Mohammad Arash Ramezani محمدآرش رمضانی (ramezani_arash@yahoo.com 7000319475328460017356 No دانشگاه علوم پزشکی کرمان Minoo Izadi مينو ايزدی (minoo_izadi2006@yahoo.com 7000319475328460017357 No Shahla shahidi شهلا شهيدی (shahidi@mui.ac.ir 7000319475328460017358 No Pejman aghdak پژمان عقدک aghdak@yahoo.com 7000319475328460017359 No Zahra Motie زهرا مطيع 7000319475328460017360 No Mojghan Nikkhah fard مژگان نيکخواه فرد nikkhah_mojgan@yahoo.com 7000319475328460017361 No

fa تجارب و درک دانشجويان پرستاری از مفهوم مربی اثربخش در آموزش بالينی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: برنامه آموزش بر بالين با هدف ارتقای سطح آموزش پرستاری طراحی گرديده و فرايند آموزش و يادگيری آن معطوف به دانشجو می‌باشد. با اين همه، کمتر توجهی به بازخورد دانشجويان پرستاری در اين راستا شده است. مطالعه حاضر در بر گيرنده تجارب شخصی و بازخورد دانشجويان پرستاری از نقش مربيان خود در برنامه آموزش بر بالين بوده و هدف از آن تبيين مفهوم «مربی اثربخش» در آموزش بالينی است. روش‌ها: با استفاده از روش نمونه‌گيری مبتنی بر هدف، 12 دانشجوی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اصفهان که حداقل يک دوره آموزش بالينی را سپری کرده بودند، انتخاب و با رويکرد پديده‌شناسی مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع‌آوری اطلاعات از مصاحبه عميق استفاده شد. اطلاعات خام با روش کلايزی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. صحت و استحکام مطالعه از طريق توجه به چهار محور ارزش واقعی، کاربردی بودن، تداوم، و مبتنی بر واقعيت بودن حاصل شد. نتايج: متن مصاحبه‌های استخراج شده مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند و کدهای مفهومی از آن استخراج و سپس کدها به هشت مفهوم اصلی شامل: حضور، مربی در نقش ارزشياب، مربی به عنوان برقرارکننده ارتباط، مربی در نقش ارائه‌دهنده تجارب، عامل ايجاد انگيزش، مربی به عنوان ناظر، مربی به عنوان ناظم و مربی به عنوان حامی دسته‌بندی شدند. نتيجه‌گيری: شرکت‌کنندگان در اين مطالعه در فرايند رشد حرفه‌ای خود، نقش کليدی مربی را در ايجاد محيط کار مناسب يا سالم مورد تأکيد قرار دادند. اين افراد اذعان دارند که مربی می‌تواند با ارائه اطلاعات جديد، حمايت همه جانبه دانشجويان و نيز اعمال کنترل بر عملکرد آنها در يادگيری بالينی، نقش مؤثر و سازنده ايفا کند. شرکت‌کنندگان در مطالعه ضمن تجربه درجاتی از وابستگی، ضرورت وجود يک محيط امن برای فراهم‌ساختن فرصت‌های يادگيری برای دانشجو و ايفای نقش مؤثر توسط مربی برای دروندادهای متناسب با نيازهای دانشجويان پرستاری را مورد تأکيد قرار دادند. Introduction: Clinical education program was designed to promote nursing education which its processes are mainly aimed at students. Despite all of this, less attention has been paid to students' feedback in this process. This study focused on nursing students' personal experiences about instructors' roles in clinical education program and intended to clarify the concept of "effective instructor" in clinical education. Methods: Using purposeful sampling method, 12 nursing students of Isfahan University of Medical Sciences, who had passed at least one clinical education course, were selected and studied through phenomenological approach. Data was gathered through in-depth interview. Raw data was analyzed using Colaizzi method. The validity and reliability of the study was acquired through considering four elements of factual value, applicability, consistency and neutrality. Results: The interview texts were analyzed and the codes were extracted. Then, the codes were categorized into eight major concepts of presence, instructor as evaluator, instructor as communicator, instructor as experience provider, instructor as motivator, instructor as supervisor, instructor as moderator, and instructor as supporter. Conclusion: Participants in this study emphasized the instructor's key role in forming an appropriate or safe working environment. They revealed that the instructor can play an effective and useful role in clinical learning by providing new information, supporting the students thoroughly, and supervising their performance. In addition to experiencing some levels of dependence, participants accentuated the necessity for establishing a safe environment in order to provide learning opportunities for students. They also confirmed effective role playing by the teacher as an appropriate input for nursing students' needs. آموزش بالينی، دانشجويان پرستاری، مربی اثربخش. Clinical education, Nursing students, Effective instructor 325 334 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-289&slc_lang=fa&sid=fa Musa Alavi موسی علوی m_alavi@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017362 Yes Musa Alavi, PhD Student, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St., Isfahan, Iran. موسی علوی (دانشجوی دکترا) مرکز تحقيقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان. HeydarAli Abedi حيدر علی عابدی abedi@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017363 No

fa رضايت شغلی و عوامل مؤثر بر آن از ديدگاه اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: عامل نيروی انسانی يک از عوامل بقای سازمان‌ها است. از ديدگاه کلی، موفقيت هر سازمان بستگی به تلاش و رضايت شغلی کارکنان آن سازمان دارد. هدف اين پژوهش بررسی رضايت شغلی و عوامل مؤثر بر آن از ديدگاه اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه بود. روش‌ها: اين تحقيق توصيفی- مقطعی بر روی 156 نفر از اعضای هيأت علمی تمام وقت دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه انجام شد. برای گردآوری داده‌ها از دو پرسشنامه جمعيت‌شناختی و پرسشنامه استاندارد اسميت، کندال- هالی با تغييراتی جزيی استفاده شد. برای تجزيه و تحليل اطلاعات آزمون‌های آماری t، تحليل واريانس، ضريب همبستگی پيرسون و اسپيرمن و آزمون توکی با استفاده از نرم‌افزار SPSS به کار گرفته شد. نتايج: عامل رضايت از ماهيت کار بالاترين ميانگين رضايت (70/0±41/4) و رضايت از امکانات رفاهی پايين‌ترين ميانگين رضايت (83/0±13/2) را داشتند. همچنين بين بعضی از متغيرهای شغلی و رضايت شغلی همبستگی و رابطه معناداری وجود داشت. نتيجه‌گيری: اعضای هيأت علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه به شغل و حرفه خود بسيار علاقمندند و اگر عواملی چون کمبود ميزان حقوق، کمبود امکانات رفاهی و پيشرفت آنها مورد توجه قرار گيرد، رضايت شغلی آنها افزايش خواهد يافت. Introduction: Human resource is one of the factors for organizations' survival. Generally, every organiza-ion's success depends on its employee's efforts as well as their job satisfaction. The aim of this study was to investigate the factors influencing job satisfaction from the viewpoints of faculty members of Kermanshah University of Medical Sciences. Methods: This descriptive cross-sectional study was performed on 156 full time faculty members of Kermanshah University of Medical Sciences. In order to collect the data, the demographic feَAutres question-aire and the standard questionnaire of Smith, Kendall-Halley with little modifications were used. Data was analyzed by SPSS software using t-test, ANOVA, Pearson correlation coefficient, and Tukey test. Results: The highest satisfaction belonged to nَAutre of the job (4.41±0.70) and welfare opportunities proved to be the factor for lowest satisfaction (2.13±0.83). Furthermore, there was a significant relationship between some occupational variables and job satisfaction. Conclusion: Faculty members of Kermanshah University of Medical Sciences are satisfied with their job and their job satisfaction would increase if some factors such as salary, lack of welfare opportunities, and their progress were taken into consideration. رضايت شغلی، هيأت علمی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه. Job satisfaction, Faculty member, Kermanshah University of Medical Sciences. 335 342 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-296&slc_lang=fa&sid=fa Feyzollah Foroughi فيض‌اله فروغی fforoughi@yahoo.com 7000319475328460017366 Yes Feyzollah Foroughi, MS in Library and Information Science, Central Library, Taleghani Educational-Health Center, Shahid Beheshti Blvd., Kermanshah, Iran. فيض‌اله فروغی (کارشناس ارشد کتابداری و اطلاع‌رسانی)، کتابخانه مرکزی ، مرکز آموزشی- درمانی طالقانی، بلوار شهيد بهشتی، کرمانشاه. Hadi Kharrazi هادی خرازی h_karrazi@yahoo.com 7000319475328460017367 No Shirin Iranfar شيرين ايرانفر siranfar@yahoo.com 7000319475328460017368 No Mansour Rezaei منصور رضايی rezaei39@yahoo.com 7000319475328460017369 No

fa عوامل تسهيل‌کننده و بازدارنده يادگيری مهارت‌های بالينی از ديد دانشجويان پرستاری سال سوم دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س) مقاله کوتاه Short article مقدمه: در تحقيقات مختلف به بررسی مشکلات و موانع مربوط به يادگيری مهارت‌های بالينی پرداخته شده ولی به عوامل تسهيل‌کننده مؤثر بر آن توجه نشده است. اين مطالعه با هدف ‌تعيين عوامل تسهيل‌کننده و بازدارنده يادگيری مهارت‌های بالينی از ديد دانشجويان پرستاری سال سوم دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س) شهر شيراز انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، ‌54 نفر دانشجوی ترم ششم پرستاری به صورت نمونه‌گيری آسان و در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه پژوهشگرساخته حاوی سؤالاتی در حيطه مشخصات فردی نمونه‌ها و67 سؤال در رابطه با عوامل تسهيل‌کننده و بازدارنده مؤثر بر يادگيری مهارت‌های بالينی در حيطه‌های ‌ارتباط دانشجو، پرسنل، مربی و بيمار، ‌رضايت دانشجو از نحوه آموزش مهارت‌ها توسط مربی و پرسنل، و نيز از نحوه ارائه دروس تئوری و عملی، و امکانات موجود بيمارستانی و دانشگاهی و ويژگی‌های مربيان بود، بين نمونه‌های مورد پژوهش توزيع و سپس کليه پرسشنامه‌ها جمع‌آوری گرديد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و به صورت آمارهای توصيفی تجزيه و تحليل گرديد. نتايج: بيشترين عوامل تسهيل‌کننده يادگيری مهارت‌های بالينی مربوط به تجارب آموزشی و عملی مربيان در پيشرفت امور آموزشی (8/77 درصد)، فراهم بودن محيط توسط مربيان برای تجربه مهارت‌های بالينی دانشجويان (8/77 درصد)، توجه به حقوق و نياز بيمار (76 درصد)، احساس مسؤوليت مربيان در امر آموزش (76 درصد)، و بيشترين عوامل بازدارنده يادگيری مهارت‌های بالينی، مربوط به وجود استرس در بخش (3/83 درصد)، عدم حمايت دانشجو توسط پرسنل (6/66 درصد) و تندخويی و عصبانی‌مزاج بودن پرسنل (8/64 درصد) بود. نتيجه‌گيری: دانشجويان از موضوعات مطرح شده در حيطه‌های مختلف رضايت داشتند ولی از ارتباط بين پرسنل و دانشجو و نحوه ارائه دروس عملی و تئوری توسط مربی رضايت نداشتند و اين عوامل را به عنوان بازدارنده آموزش مهارت‌های بالينی مطرح نمودند. بازنگری و اقدامات مناسب توسط مسؤولين آموزشی برای يک محيط بالينی آموزشی مناسب پيشنهاد می‌شود. Introduction: Investigating the problems and barriers in learning clinical skills has been regarded in so many studies but the factors facilitating this process have not been taken into consideration. This study was performed with the aim to determine the facilitating and preventing factors in learning clinical skills from the viewpoints of third year students of Fatemeh School of Nursing and Midwifery in Shiraz. Methods: In this descriptive cross-sectional study, 54 nursing students in their sixth semester were selected through convenience sampling method. A researcher made questionnaire including questions about demogra-phic characteristics and 67 questions about facilitating and preventing factors in learning clinical skills was distributed among the samples. The questions included the areas of the relationships between the student, staff, instructor and the patient student’s satisfaction with the teaching methods of instructors and staff teaching methods of theoretical and practical lessons the facilities provided by the hospital and university and instructors’ characteristics. The data was analyzed by SPSS software through descriptive statistics. Results: The most facilitating factors in learning clinical skills belonged to Instructors’ educational and scientific experiences in developing educational affairs (77.8%), the educational environment provided by the instructors for experiencing clinical skills by students (77.8%), paying attention to the patient’s rights and needs (76%), and instructors' responsibility toward education (76%). The most preventing factors in learning clinical skills were the stress felt in the ward (83.3%), lack of students' support by staff (66.6%), and staff's bad temperedness (64.8%). Conclusion: Students were satisfied with the items in different areas but they were unsatisfied with the relationship between staff and students, and also the way that instructors presented the practical and theoreti-cal lessons. They mentioned these factors as the ones prevented their clinical learning. It is recommended to revise clinical education and take some appropriate action in order to provide a proper clinical education environment. ‌دانشجوی پرستاری، ‌مهارت‌های بالينی، عوامل تسهيل کننده، عوامل باز دارنده. Nursing student, Clinical skills, Facilitating factors, Preventing factors. 343 352 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-12-3&slc_lang=fa&sid=fa Fariba Ghodsbin فريبا قدس بين ghodsbin@sums.ac.ir 7000319475328460017370 Yes , Department of Health Education, Fateme Zahara School of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Scienes, Namazi Square, Shiraz. گروه آموزش بهداشت، دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه زهرا (س)، دانشگاه علوم پزشکی شيراز، ميدان نمازی، شيراز Mahnaz Shafakhah مهناز شفاخواه shmahnaz1@yahoo.com 7000319475328460017371 No

fa مهارت محاسبات دارويی در دانشجويان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اراک در سال 1386 مقاله کوتاه Short article مقدمه: محاسبات دارويی صحيح يک مهارت حياتی پرستار برای تجويز صحيح داروها است. با اين حال، در بسياری از تحقيقات، توانايی محاسبات دارويی دانشجويان پرستاری به عنوان يک مشکل مطرح شده است. هدف از اين تحقيق، بررسی توانايی مهارت محاسبات دارويی در يگ گروه از دانشجويان پرستاری ‌بود. روش‌ها: در اين پژوهش مقطعی- توصيفی، 76 نفر از دانشجويان پرستاری انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسشنامه‌ای مشتمل بر سه بخش: اطلاعات دموگرافيک، نظر دانشجويان در مورد علاقه و توانايی خود در محاسبات دارويی و 20 سؤال پيرامون محاسبات دارويی بود که پس از گردآوری آنها، با آزمون‌های آماری t، آناليز واريانس و ضريب همبستگی در نرم‌افزار SPSS تحليل شد. نتايج: از نظر اکثر دانشجويان، انجام دادن محاسبات دارويی آسان (78/65 درصد) و مورد علاقه ايشان (26/55 درصد) بود و در انجام دادن آن مهارت کافی داشتند (15/63 درصد) در حالی که 6 نفر (89/7 درصد) از دانشجويان به تمامی 20 سؤال پاسخ صحيح دادند و 33 نفر (42/43 درصد) از دانشجويان به 75 درصد از سؤالات پاسخ صحيح دادند. ميانگين امتياز دانشجويان 2/6±9/14 بود. بين ترم تحصيلی و علاقه داشتن به محاسبات دارويی با نتايج آزمون رابطه معنی‌داری وجود داشت. نتيجه‌گيری: با آن که محاسبات دارويی يکی از مهارت‌های ضروری برای پرستاران است، با اين حال، تعداد کمی از شرکت‌کنندکان به همه سؤالات پاسخ صحيح داده بودند. اين موضوع بيانگر نياز و اهميت کنترل و يادآوری کردن محاسبات دارويی در آموزش دانشجويان پرستاری است. Introduction: Accurate medication calculation is a critical skill that nurses must demonstrate in order to administer medications safely. However, the ability of nursing students to calculate the correct dasage of medications has been mentioned as a concern in numerous studies. The aim of this study was to investigate the ability of nursing students in medication calculation. Methods: In this cross-sectional descriptive study, 76 nursing students were selected. The data gathering tool was a questionnaire consisted of three parts including demographic information, students' views toward their interest and ability in medication calculation, and 20 questions about medication calculation. After gathering the questionnaires, they were analyzed by SPSS software using statistical t-test, ANOVA, and correlation coefficient. Results: According to most students, calculating medication dosage was simple (65.78 percents), they were interested in it (55.26 percents), and they had enough proficiency in performing this activity (63.15 percents). Six students (7.89 percents) had provided correct answers to all of 20 questions and 33 ones (43.42) had responded to 75 percents of the questions correctly. The mean and standard deviation of students' scores were 14.9±6.2. There was a significant relationship between the semester and interest in medication calculation, and the test results. Conclusion: Although medication calculation is one of the essential skills for nurses few participants had provided correct answers to all of the questions. This reveals the importance of this skill and a need to emphasize on medication calculation in nursing students' education. مهارت، محاسبات دارويی، دانشجويان پرستاری، نياز آموزشی. Skill, Medication calculation, Nursing students, Educational need. 353 360 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-290&slc_lang=fa&sid=fa HamidReza Kouhestani حميدرضا کوهستانی hamidnbkb@yahoo.com 7000319475328460017372 Yes HamidReza Kouhestani, Instructor, Medical Surgical Department, School of Nursing and Midwifery, Arak University of Medical Sciences, Basij Square, Sardasht, Arak, Iran. حميدرضا کوهستانی (مربی) گروه داخلی- جراحی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، ميدان بسيج، سردشت، اراک. Nayereh Baghcheghi نيره باغچقی baghcheghinayereh@yahoo.com 7000319475328460017373 No

fa نظرات کارورزان در مورد وضعيت آموزش دستياران به آنها در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: دستيار به عنوان يکی از افراد توانمند آموزشی می‌تواند از هر فرصتی برای آموزش کارورزان و دانشجويان استفاده کند. هدف از اين مطالعه، تعيين نظرات کارورزان در مورد وضعيت آموزش دستياران به آنها بود. روش‌ها: در يک مطالعه توصيفی- مقطعی در بيمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، تعداد 54 کارورز در 6 ماهه آخر دوره پزشکی بطور تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. جمع‌آوری اطلاعات با پرسشنامه‌های محقق‌ساخته بود که کارورزان آن را به صورت خودايفا تکميل می‌کردند. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS به صورت جدول فراوانی، ميانگين وانحراف معيار مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين و انحراف معيار نمره نظرات کاروزان در مورد آموزش دستياران به آنها به تفکيک در حيطه‌های دانش 9/102/58، عملکرد 5/1266، ويژگی‌های فردی 3/137/50، مفيدترين عرصه آموزش 1764، فرايند آموزش 8/1445 و توانمندی‌ها و مسؤوليت آموزشی 138/56 برمبنای نمره 100 به دست آمد. به نظر 4/70 درصد کارورزان، دستياران سال اول انگيزه بيشتری برای آموزش دارند. درمانگاه و اورژانس شرايط مناسب‌تری برای آموزش توسط دستياران است ولی دستياران وقت کمی برای آموزش صرف می‌کنند. حجم کار بالای کارورزان و هدفمند و برنامه‌دار نبودن فرايند آموزش دستياران از مشکلات مطرح شده آنان است. نتيجه‌گيری: نمرات ارائه شده کاروزان به وضعيت آموزش دستياران به آنها، در حد متوسط بود. نقش آموزشی دستياران در بخش‌های مختلف متفاوت و بيانگر آن است که آنان بهتر از شرايط فعلی می‌توانند در امر آموزش سهيم باشند. ارائه کارگاه‌های آموزش روش تدريس به دستياران و بررسی موانع آموزش مفيد خواهد بود. Introduction: Resident as a capable educational resource can make use of every opportunity for training interns and students. The aim of this study was to determine the interns' viewpoints toward the stَAuts of their training by residents. Methods: In a descriptive cross-sectional study in educational hospitals of Isfahan University of Medical Sciences, 54 interns spending the last 6 months of their medical training were selected through simple random sampling. Data was gathered using a researcher-made questionnaire which was filled by interns in self-administered manner. Data was analyzed by SPSS software using frequency distribution, mean, and standard deviation. Results: Mean and standard deviation of interns' viewpoints toward the training by residents in areas of knowledge, practice, individual characteristics, the most useful educational field, the process of education, and educational capabilities and responsibilities were 58.2±10.9, 66±12.5, 50.7±13.3, 64±17, 45±14.8, and 56.8±13 out of 100, respectively. Based on 70.4 percent of interns, first year residents were more motivated for training. According to interns, clinic and emergency ward were more suitable environments for training by residents while residents spent a little time on training. Interns' work load and lack of purpose and planning in residents' training were among problems mentioned by interns. Conclusion: The scores that interns gave to the stَAuts of training by residents were in average level. The educational role of residents varies in different wards and shows that they can make better contributions to education. Holding workshops on teaching methods for residents and investigating the existing barriers for education are recommended. دستياران، کارورزان، آموزش. Residents, Interns, Education. 361 369 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-299&slc_lang=fa&sid=fa Mohammad Garakyaraghi محمد گرک يراقی garakyaraghi@med.mui.ac.ir 7000319475328460017374 Yes Masih Sabouri مسيح صبوری sabouri@med.mui.ac.ir 7000319475328460017375 No Maryam Avizhgan مريم آويژگان avizhgan@med.mui.ac.ir 7000319475328460017376 No Maryam Avizhgan, EDO, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St., Isfahan, Iran مريم آويژگان، کارشناس EDO،دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان. Amrollah Ebrahimi امرالله ابراهيمی ev11@yahoo.com 7000319475328460017377 No Mohammadreza Zolfaghari محمدرضا ذوالفقاری Zolfaghari_dr@yahoo.com 7000319475328460017378 No

fa خودارزشيابی دانشجويان سال آخر پزشکی از ميزان توانايی آنها در صلاحيت‌های عمومی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شيراز پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: ارزشيابی توانمندی‌های دانش‌آموختگان می‌تواند بازتاب مناسبی از عملکرد برنامه آموزش پزشکی را فراهم کند و منجر به بهبود آن شود. هدف از انجام اين مطالعه، سنجش توانمندی‌های عمومی دانشجويان سال آخر پزشکی از ديدگاه خودشان بود. روش‌ها: در اين پژوهش توصيفی- ارزشيابی، 71 نفر دانشجوی در حال دانش‌آموختگی دانشگاه علوم پزشکی شيراز، خود را بر اساس يک فرم ارزشيابی 101 موردی، با مقياس ليکرت، در 17 صلاحيت عمومی پزشکی مورد ارزشيابی قرار دادند. با محاسبه ميانگين رتبه‌های داده شده به مجموع موارد مربوط به هر يک از قابليت‌ها، نمره آنها در هر قابليت تعيين گرديد. نتايج: دانش‌آموختگان پزشکی اين دانشگاه در تمامی صلاحيت‌ها از ميانگين رتبه‌ای بيش از 5/3 برخوردار بودند. بالاترين ميانگين رتبه‌ها به صلاحيت‌های معرفی بيمار (75/0=SD، 94/4=X)، پروسيجرهای پايه (47/0=SD، 83/4=X)، تفسير آزمايشات (53/0=SD، 69/4=X) و تصميم‌گيری تشخيصی (66/0=SD، 69/4=X)، و پايين‌ترين رتبه‌ها به پزشکی سالمندی (86/0=SD، 56/3=X)، تغذيه (84/0=SD، 56/3=X)، مديريت مراقبت‌ها (80/0=SD، 73/3=X) و پروسيجرهای پيشرفته (75/0=SD، 02/4=X) اختصاص داشت. نتيجه‌گيری: تأکيد برنامه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شيراز بر بيمار نسبت به جامعه بيشتر است و بنابراين، تقويت قابليت‌های پزشکی مورد نياز جامعه، نظير پزشکی سالمندی، تغذيه، مديريت مراقبت‌ها و پروسيجرهای پيشرفته مستلزم توجه بيشتری در طول برنامه تحصيلی و برنامه‌های آموزش مداوم است. تقويت هر يک از قابليت‌های فوق می‌تواند موجب بهبود کيفيت ارائه خدمات مراقبتی در جامعه شود Introduction: Evaluating graduates' proficiencies can provide a helpful reflection of medical education performance and lead to its improvement. The aim of this study was to assess general competencies of final year medical students from their own viewpoints. Methods: In this descriptive–evaluative study, 71 graduating students of Shiraz University of Medical Sciences evaluated themselves based on a 101 item evaluation form with Likert scale, in 17 general medical competencies. Calculating the mean scores given to the items related to each competency, their score in each competency was determined. Results: Medical graduates of this university had the mean scores of more than 3.5 for each competency. The highest scores belonged to the competencies including case presentation (4.94±0.75), basic procedures (4.83±0.47), tests interpretation (4.69±0.53), and diagnostic decision-making (4.69±0.66). The lowest scores belonged to geriatrics (3.56±0.75), nutrition (3.56±0.84), practice management (3.73±0.80), and advanced procedures (4.02±0.75), respectively. Conclusion: The medical education program in Shiraz University of Medical Sciences is more patient-centered rather than community oriented. Therefore, improving the competencies needed by the society such as geriatrics, nutrition, practice management, and advanced procedures requires more attention in the educational programs as well as continuing medical education. Improving these competencies can result in a better care delivery by general practitioners in the community. خودارزشيابی، دانشجوی پزشکی، صلاحيت‌های محوری، صلاحيت‌های عمومی، دوره بالينی. Self-evaluation, Medical student, Essential competencies, General competencies, Clinical course. 371 377 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-312&slc_lang=fa&sid=fa MArzieh Moattari مرضيه معطری moattarm@sums.ac.ir 7000319475328460017379 Yes Department of Nursing Education, School of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences, Namazi Square, Shiraz, Iran گروه آموزش پرستاری، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز، فلکه نمازی، شيراز. Mohammadhossein Fallahzadeh محمدحسين فلاح زاده fallahzh@sums.ac.ir 7000319475328460017380 No , Department of Pediatrics, School of Medicine, Shiraz University of Medical Sciences. گروه اطفال دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شيراز

fa مقايسه دو روش سخنرانی و يادگيری بر اساس حل مسأله در آموزش آناتومی اندام به دانشجويان پزشکی سال اول پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: در اکثر دانشگاه‌ها ی دنيا يادگيری بر اساس حل مسأله جايگزين تدريس سنتی شده است ولی هنوز چالش‌های زيادی در جايگزينی اين روش نوين يادگيری با روش‌های رايج سنتی وجود دارد. در اين مطالعه، دو روش سخنرانی و يادگيری بر اساس حل مسأله در آموزش آناتومی اندام به دانشجويان پزشکی سال اول مقايسه گرديده است. روش‌ها: تعداد 40 نفر از دانشجويان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارتش ورودی 84 به صورت تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. همسان‌سازی گروه‌ها از نظر معدل ديپلم، نمره خام کنکور و معدل ترم‌های قبل انجام شد. سپس آناتومی اندام در طول دو ترم برای يک گروه به روش سنتی و برای گروه ديگر به صورت يادگيری بر اساس حل مسأله انجام شد. سرفصل دروس برای هر دو گروه يکسان بود. ارزيابی دانشجويان از طريق آزمون قبل در ابتدای ترم تحصيلی و آزمون بعد در پايان ترم و برگه نظرسنجی انجام شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزارSPSS و آزمون‌های آماری t مستقل و زوج تحليل شد. نتايج: در هر دو گروه نمرات آزمون بعد بطور معنی‌داری بيشتر از آزمون قبل و اختلاف ميانگين پاسخ‌های صحيح به سؤالات استنتاجی در آزمون بعد گروه يادگيری بر اساس حل مسأله بطور معنی‌داری بيشتر از گروه سنتی بود. همچنين در گروه يادگيری بر اساس حل مسأله، دانشجويان از نحوه تدريس رضايت بيشتری داشتند. در هر سه حيطه ايجاد حس مشارکت، علاقمندی به مطالعه بيشتر و توانايی تدريس استاد نيز نمرات ارزشيابی دانشجويان گروه يادگيری بر اساس حل مسأله بطور معنی‌داری بيشتر از گروه سنتی بود. نتيجه‌گيری: در روش يادگيری بر اساس حال مسأله، دانشجويان بيشتر به سمت تفکر هدايت می‌شوند و از حفظ کردن مطالب پرهيز می‌کنند. همچنين اين روش با ايجاد حس مشارکت گروهی موجب ايجاد انگيزش برای مطالعه بيشتر می‌شود. Introduction: Problem-based learning has replaced traditional teaching in most universities around the world but still there are many challenges in replacing traditional methods by this new method of learning. Two methods of lecture and problem-based learning (PBL) for teaching anatomy to junior medical students are compared in this study. Methods: Forty students of Artesh University of Medical Sciences, who entered university in 2005, were divided into two groups randomly. Groups were matched based on their Diploma average score, the raw score achieved in entrance exam, and the average score of their previous term. Then, limb anatomy was taught to both groups during two semesters, one group was taught through traditional method and the other through problem-based learning method. The headings of the lesson were the same for the two groups. Students were evaluated through a pre-test at the beginning of the semester and a post-test which was held at the end of the semester. Their viewpoints were also asked at the same time with post-test. Data was analyzed by SPSS software using independent T-test and paired T-test. Results: Post-test scores in both groups were higher than the pre-test scores significantly. The mean difference for correct answers to judgment questions in post-test was higher significantly in PBL group compared with the traditional group. PBL group students were more satisfied with their teaching method. Students' viewpoints in PBL group concerning three domains of developing a sense of participation, encouraging students to study more and teacher's teaching abilities, earned higher scores compared to the traditional group. Conclusion: Students are encouraged to reflect more, and avoid memorizing the material in PBL method. Moreover, this method motivates students to study more by encouraging them into more group interaction. يادگيری بر اساس حل مسأله، درس تشريح اندام، آموزش پزشکی. Problem based learning, Limb anatomy, Medical education 379 388 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-313&slc_lang=fa&sid=fa Fatemeh Kermaniyan فاطمه کرمانيان Kermanian_s@yahoo.com 7000319475328460017381 Yes , Department of Anatomical Sciences, Medical School, Artesh University of Medical Sciences, Dr. Fatemi Gharbi Street, Shahid Etemadzadeh Street, Tehran, Iran گروه علوم تشريحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش ، خيابان دکتر فاطمی غربی خيابان شهيد اعتمادزاده، تهران. Mehdi Mehdizadeh مهدی مهدی زاده rana2004@yahoo.com 7000319475328460017382 No Department of Anatomical Sciences, Medical School, Iran University of Medical Sciences ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش ، خيابان دکتر فاطمی غربی خيابان شهيد اعتمادزاده، تهران. دانشيار گروه علوم تشريحی دانشگاه � Shahrokh Iravani شاهرخ ايروانی (iravini_1336@yahoo.com 7000319475328460017383 No , Department of Internal Medicine, Artesh University of Medical Sciences ، استاديار گروه داخلی Nader MArkazi Moghadam نادر مرکزی مقدم 7000319475328460017384 No , Artesh University of Medical Sciences مديريت پژوهش دانشگاه علوم پزشکی ارتش Shahram Shayan شهرام شايان shayan@edc.mui.ac. 7000319475328460017385 No , Educational Development Center ، دفتر توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

fa ديدگاه پرستاران تازه دانش‌آموخته درباره وضعيت حمايتی آنها در طول دوره گذر در دانشگاه علوم پزشکی تبريز پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شناسايی ديدگاه پرستاران تازه دانش‌آموخته درباره وضعيت حمايتی ايشان در طول دوره گذر (6ماه اول اشتغال) در راستای کاهش تنيدگی و افزايش ابقای آنان در مراکز درمانی، يک ضرورت به شمار می‌رود. اين مطالعه به بررسی ديدگاه پرستاران تازه دانش‌آموخته درباره وضعيت حمايتی آنها در طول دوره گذر در دانشگاه علوم پزشکی تبريز می‌پردازد. روش‌ها: در مطالعه‌ای توصيفی در سال 1384، تعداد 200 پرستار طرحيِ شاغل در مراکز آموزشی- درمانی و بيمارستان‌های تابعه دانشگاه علوم پزشکی تبريز که در زمان انجام پژوهش در پايان شش ماه اول از خدمت طرح خود قرار داشتند، به روش نمونه‌گيری آسان انتخاب شدند. پرسشنامه‌ای مشتمل بر دو بخش تنظيم گرديد که بخش اول آن در رابطه با مشخصات دموگرافيک و بخش ديگر در زمينه وضعيت حمايت از پرستاران طرحی بود. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفی، ميانگين و خطای معيار استفاده شد. نتايج: اکثريت پرستاران طرحی در طول دوره گذر، وضعيت حمايتی نامطلوبی داشتند. ميانگين و خطای معيار نمره کل وضعيت حمايتی 77/0±7/19 بود و به ترتيب موارد برگزاری برنامه‌های آموزش توجيهی در شروع کار، فراهم شدن فرصت مشارکت در تصميم‌گيری‌ها از جانب مسؤولين، ياری همکاران در افزايش بار علمی و مهارت‌های بالينی تازه دانش‌آموخته، رفتار و طرز برخورد مناسب مسؤولين، مورد اطمينان و پذيرش همکاران بودن و توجه همکاران به نظرات تازه دانش‌آموخته در محيط کار، به عنوان کمترين عوامل حمايتی اظهار شدند. نتيجه‌گيری: حمايت و آموزش ناکافی اکثر تازه دانش‌آموختگان در ماه‌های اول شروع به کار، بيانگر ضرورت چاره‌انديشی مسؤولين و برنامه‌ريزان پرستاری در جهت برگزاری برنامه‌های آشناسازی جامع و مؤثر برای پرستاران مبتدی، فراهم کردن فرصت مشارکت در تصميم‌گيری‌ها، ياری همکاران در ‌افزايش بارعلمی و مهارت‌های بالينی تازه دانش‌آموخته، همچنين رفتار و طرز برخورد مناسب مسؤولين به منظور تسهيل تطابق با فرايند گذر و تکامل مهارت‌های بالينی ايشان است. Introduction: Recognizing the views of newly graduated nurses about their supporting stَAuts during transition period (first 6 months of service) is necessary for decreasing their stress and increasing their retention in health centers. This study was performed to investigate the newly graduated nurses' views toward their supporting stَAuts during transition period in Tabriz University of Medical Sciences. Methods: In a descriptive study in the year 2005, two hundred nurses working in health centers, educational centers and the hospitals affiliated to Tabriz University of Medical Sciences who were passing the final days of their first 6 months of service were selected through convenience sampling method. A questionnaire consisting of two sections was developed, the first section included demographic feَAutres and the second one comprised supporting stَAuts of nurses. Descriptive statistics, mean, and standard deviation were used for data analysis. Results: Majority of nurses had an inappropriate supporting stَAuts during their transition period. The mean and standard deviation of the total score of supporting stَAuts were 19.7±0.77. Having orientation sessions at the beginning of the service, providing opportunities for participation in decision-makings by administrators, assistance of the colleagues in improving the knowledge and clinical skills of the newly graduated, suitable manner and behavior of the administrators, being acceptable and reliable to the colleagues, and colleagues' attention to newly graduated nurses' views in working environment were introduced as less supporting factors, respectively. Conclusion: Insufficient support and education for majority of newly graduated nurses in working environment discloses the fact that administrators must act on it. This can be done by holding comprehensive orientation sessions for amateur nurses and providing opportunities for their participation in decision-making as well as providing the assistance of the colleagues in improving their knowledge and clinical skills, and also suitable manner and behavior of the administrators. These situations could facilitate newly graduated nurses' adaptation with the transition process and improve their clinical performance. پرستار تازه دانش‌آموخته، حمايت، دوره گذر. Newly graduated nurses, Support, Transition period. 389 395 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-306&slc_lang=fa&sid=fa Maryam Nemadi Vosughi مريم نمادی وثوقی m_namad@yahoo.com 7000319475328460017390 Yes Maryam Nemadi Vosughi, Instructor, Medical-Surgical Nursing Department, Islamic Azad University of Ardebil, Basij Square, Ardebil, Iran مريم نمادی وثوقی (مربی) گروه پرستاری داخلی- جراحی، دانشگاه آزاد اسلامی اردبيل، ميدان بسيج، اردبيل Zahra Tazakkori زهرا تذکری tazakori@yahoo.com 7000319475328460017391 No Tabriz University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی تبريز

fa چالش‌های دوران تحصيل دانشجويان پرستاری: يک مطالعه کيفی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: تحقيقات متعدد تجديد نظر در برنامه آموزشی بر اساس بازخورد و نيازهای يادگيرندگان را مطرح می‌سازد. اين مطالعه با هدف کاوش و توصيف معانی چالش‌ها و احساسات تجربه شده دانشجويان پرستاری در دوران تحصيل آنها انجام گرفته است. روش‌ها: اين مطالعه کيفی به روش پديدارشناسی، بر روی ٢٠ نفر از دانشجويان سال آخر دوره کارشناسی پرستاری با نمونه‌گيری هدفمند انجام شد. از مصاحبه عميق، نيمه ساختاريافته برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با کمک تيم پژوهش با استفاده از تحليل هرمنوتيکی انجام گرفت. نتايج: يافته‌ها در قالب سه درون مايه اصلی چالش «يک پارچه کردن دانش و عمل»، با درونمايه‌های فرعی تحت عنوان بکارگيری تئوری در عمل، بکارگيری فرايند پرستاری، پيروی از اصول علمی در بالين و «اداره محيط آموزشي» با درونمايه‌های فرعی تحت عنوان تأثير عوامل محيطی بر آموزش دانشجو، عوامل دلسردی و پرستارگريزی، ارزشيابی سليقه‌ای، نواقص برنامه‌ريزی آموزشی و عدم رعايت حقوق بيمار و چالش «عدم توجه جامعه به منزلت رشته پرستاري» با درونمايه فرعی شامل شناخت جايگاه رشته پرستاری و لزوم اصلاح آن و نگرش فرد و جامعه نسبت به پرستاری و استقلال محدود پرستاری به دست آمدند. نتيجه‌گيری: مصاحبه با دانشجويان، بصيرتی را در خصوص چالش‌های محيط آموزشی که دانشجويان با آن در دوران تحصيل خود مواجه بودند، فراهم نمود. مدرسان پرستاری با استفاده از نتايج اين مطالعه می‌توانند بر اساس تجربيات و نظرات مشارکت‌کنندگان، فضای مثبتی برای يادگيری دانشجويان ايجاد نمايند و سبب شوند تا علاقه دانشجويان به تحصيل تداوم يابد. Introduction: Several studies have recommended revisions in educational programs based on learners' feedbacks and needs. This study was performed with the aim of exploring and describing the meaning of challenges and feelings experienced by nursing students during their study. Methods: This qualitative study was performed as phenomenology on 20 senior nursing students selected by purposeful sampling method. In-depth and semi-structured interviews were used for data gathering. Data was analyzed by the team of researchers using hermeneutic analysis method. Results: Findings were categorized into three major themes including challenge of "integrating knowledge and practice" with minor themes of employing theory in practice, using nursing procedure, and following scientific principles in clinic, the challenge of "management of learning environment" with the minor themes of environmental factors' effect on students' learning, causes of hopelessness and disappointment with nurses, preference in evaluation, deficiencies of educational programming, and lack of respecting patients' rights and privileges, and the challenge of "lack of community's respect to the value of nursing" with the minor themes including recognizing stَAuts of nursing discipline, and the necessity for its revision, attitude of individuals and society toward nursing and limited independence of nursing. Conclusion: Interviewing students provided an insight into the challenges of educational environment which students had faced, during their study. Using the results of this study, nursing educators could build a positive and stimulating environment for students' learning and motivate them to maintain their interest in education and learning. آموزش پرستاری، دانشجوی پرستاری، کارشناسی پرستاری، تحقيق کيفی، پديدارشناسی. : Nursing education, Nursing student, Master of nursing, Qualitative research, Phenomenology. 397 407 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-301&slc_lang=fa&sid=fa Susan Valizadeh سوسن ولی زاده Soul73val@yahoo.com 7000319475328460017386 Yes Susan Valizadeh, Instructor, Department of Nursing Education, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Shariati Jonubi St., Tabriz, Iran. سوسن ولی‌زاده (مربی) گروه آموزش پرستاری، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان شريعتی جنوبی، تبريز. Heidarali Abedi حيدرعلی عابدی abedi@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017387 No Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences دانشيار مرکز تحقيقات آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Vahid Zamanzadeh وحيد زمانزاده zamanzadeh@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017388 No , Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز Eskandar Fathiazar اسکندر فتحی آذر e_fathiazar@tabrizu.ac.ir 7000319475328460017389 No , School of Education and Psychology, University of Tabriz. دانشکده علوم تربيتی و روان‌شناسی دانشگاه تبريز

fa شاخص‌های سنجش کارآيی درونی در دانشگاه‌های علوم پزشکی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شاخص‌های کارآيی درونی در آموزش عالی قادر خواهند بود با سنجش تعامل درون دادها، فرايندها و بروندادها، کيفيت‌ها را در قالب کمّی‌ها نشان داده و به عنوان يک نظام ارزشيابی مدون، علمی و نهادينه برای ارزيابی دانشگاه‌های کشور مورد استفاده قرار گيرند. اين پژوهش با هدف تدوين شاخص‌های سنجش کارآيی درونی دانشگاه‌های علوم پزشکی انجام گرديده است. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی، ابتدا کليه شاخص‌های عملکردی براساس بررسی متون استخراج و طبقه‌بندی گرديد. سپس براساس مطالعات طراحی آموزشی و با استفاده از مدل تعريف نظری و با نظرخواهی از ميزگرد متخصصين، پرسشنامه‌ای به صورت چک‌ليست، شامل 8 حوزه و 152 شاخص تهيه گرديد و در اختيار 50 نفر از صاحب‌نظران آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، که به صورت هدفمند برگزيده شده بودند، قرار گرفت. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS به صورت درصد در جداول توزيع فراوانی محاسبه گرديد. نتايج: کليه 152 شاخص در 8 حوزه تدوين شده از نظر صاحب‌نظران، که دارای 4 ملاک اصلی يک شاخص، يعنی، قابليت برنامه‌ريزی، ارزيابی، اندازه‌گيری و ارتقای کيفيت بودند، در سطح مطلوب ارزيابی شده و برای سنجش کارآيی درونی در دانشگاه‌های علوم پزشکی و اعتباربخشی مناسب تشخيص داده شدند. نتيجه‌گيری: شاخص‌های سنجش کارآيی درونی دانشگاه‌ها، معرفی شده در اين مطالعه، مطابق با شرايط سياسی، اجتماعی و فرهنگی کشور می‌تواند به عنوان يک ابزار برای مقايسه وضعيت مطلوب نسبت به وضعيت موجود، علاوه بر ارزشيابی و اعتباربخشی، برنامه‌ريزان را در جهت ارتقای کيفيت آموزشی ياری رساند. Introduction: Internal efficiency indicators will be able to present the quality of higher education, quantitati-vely through assessing the interaction between inputs, processes, and outputs. This could be used as a compiled, scientific, and institutionalized evaluation system in universities. This study was carried out to compile internal efficiency indicators in Medical Sciences Universities. Methods: In a descriptive study, at first all performance indicators were collected and categorized through literَAutre review. Then, a checklist including 8 areas and 152 indicators was developed based on instruct-tional design studies and using theoretical definition model and focus group discussion. The checklist was delivered to 50 educational experts in Isfahan University of Medical Sciences who were selected purpose-fully. Data was analyzed by SPSS software using frequency distribution tables. Results: In experts' viewpoints, all 152 indicators in 8 compiled areas had four essential criteria of an indicator including possibility of planning, evaluation, measurement, and quality promotion, and were assessed as desirable. They were identified appropriate for the evaluation of internal efficiency in universi-ties of medical sciences. Conclusion: In accordance with the country's political, social, and cultural situations, internal efficiency evaluation indicators, introduced in this study, could be used as a tool for comparing present and optimal situation in universities. More over, they can be used for the evaluation and accreditation of medical universities and help the managers to promote educational quality. کارآيی درونی، شاخص، سنجش، اعتباربخشی، دانشگاه‌های علوم پزشکی. Internal efficiency, Indicator, Evaluation, Accreditation, Universities of Medical Sciences. 409 421 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-305&slc_lang=fa&sid=fa Alireza Yousefi عليرضا يوسفی aryousefy@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017395 No Department of Medical Education, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences گروه آموزش پزشکی و مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی ( Mohammadhossein Yarmohammadian محمدحسين يارمحمديان yarmohamadian@mng.mui.ac.ir 7000319475328460017396 No Department of Health Services Management, Isfahan University of Medical Sciences. گروه مديريت خدمات بهداشتی - دانشکده مديريت - دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Mitra Dadman ميترا دادمان* dadman@nm.mui.ac.ir 7000319475328460017397 Yes Mitra Dadman, MS, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St., Isfahan, Iran ميترا دادمان، کارشناس پژوهشی، مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان.

fa تحليل داده‌های پژوهش‌های کيفی با استفاده از نرم‌افزار پژوهشی اصیل Original research article استفاده از نرم‌افزارهای رايانه‌ای در تحليل داده‌های پژوهشی، پديده‌ای رو به رشد است. بهره‌گيری از نرم‌افزارهای خاص تحليل داده‌های کيفی از بيست سال پيش شروع شده و در معرض تغييرات زيادی قرار گرفته است. قبل از استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی و حتی در کنار آن، پژوهشگران از نرم‌افزارهای رايجی مانند واژه پردازها برای کمک به کار تحليل بهره می‌گرفته‌اند. نرم‌افزارهای گوناگون طراحی شده دارای قابليت‌های متفاوتی، از قبيل کدگذاری متن و جستجوی متن برای دفعات تکرار اين کدها، تا قابليت نظريه‌پردازی را شامل می‌شود. همچنين موارد ديگری، از قبيل مشخص کردن کدهايی که همزمان يا در کنار هم رخ می‌دهند، يافتن ارتباطات احتمالی بين کدها، متصل کردن يادداشت به کدها، جستجوی يادداشت‌ها برای يافتن موارد مشترک و نمايش داده‌ها به طرق مختلف، برخی از قابليت‌های ديگر اين نرم‌افزارهاست. استفاده از اين قابليت‌ها موجب صرفه‌جويی در وقت، توانايی مديريت حجم وسيعی از اطلاعات، افزايش صحت و اعتبار داده‌ها، دقيق بودن شيوه برخورد با داده‌ها و امکان انجام تحليل‌های پيچيده‌تر می‌شود. در کنار اين مزايا، محدوديت‌هايی نيز در استفاده از اين نرم‌افزارها وجود دارد که از جمله آنها يکنواخت‌سازی رويکرد‌های تحليل داده‌های کيفی، دادن امتياز بيش از حد به کدگذاری، فاصله گرفتن محقق از داده‌ها و تجاری شدن نرم‌افزارها است. وجود چنين مزايا و معايبی اين سؤال را مطرح می‌کند که آيا از نرم‌افزار برای تحليل داده‌های کيفی استفاده شود يا خير؟ اگرچه پاسخ صريحی به اين سؤال وجود ندارد. بايد گفت اين وظيفه محقق است که با توجه به جوانب گوناگون مربوط به تحقيق خود، در خصوص اين امر تصميم‌گيری کند. نکته درخور توجه اين است که محقق می‌تواند با رعايت مجموعه‌ای از نکات، محدوديت‌های اين نرم‌افزارها را به حداقل برساند. موارد زيادی در مورد انتخاب نوع نرم‌افزار وجود دارد که در مقاله به آن پرداخته شده است. بطور کلی، می‌توان گفت نرم‌افزارهای در دسترس بيشتر به عنوان ابزاری برای کمک به تحليل هستند و به تنهايی نمی‌توانند داده‌ها را تحليل کنند. به عبارت ديگر، تفسير و تحليل داده‌های کيفی همچنان جزو مسؤوليت اصلی محقق است. The use of softwares for analyzing research data is increasing everyday. Making use of softwares specified for the analysis of qualitative data has begun since 20 years ago, and has been exposed to so many changes so far. Researchers have used the existing softwares such as word processors to facilitate the analysis practice, even before using specific softwares. Different softwares have several capabilities from encoding the text and searching through the text for repetitions of the codes to proposing hypothesis. Furthermore, other feَAutres such as determining the codes occurring simultaneously or at the same place, finding the associations between the codes, attaching notes to the codes, searching the notes to find common instances, and displaying data in different modes are some other potentialities of these softwares. Making use of these feَAutres leads to saving time, managing large volume of information, enhancing the accuracy and validity of the data, and possibility of performing more complicated analysis. Beside these benefits, there are some limitations in using these softwares such as uniformity of the approaches used to analyze qualitative data, emphasizing too much on coding the data, separating the researcher from data, and the trading aspects of the softwares. Presence of such benefits and limitations brings up the question that whether or not to use these softwares for analyzing qualitative data. Although there is no clear answer to this question, it is the researcher's job to decide for this issue, considering different aspects of his own study. There are so many points to consider in choosing the type of software which will be mentioned in this article. In general, the available softwares are just to facilitate the analysis process, not to analyze the data by themselves. In other words, the analysis and interpretation of the qualitative data is always the researcher's main responsibility. نرم‌افزار، تحقيق کيفی، تحليل. Software, Qualitative study, Analysis 423 436 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-308&slc_lang=fa&sid=fa Nikoo Yamani نيکو يمانی yamani@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017392 Yes Nikoo Yamani , Department of Education, Faculty of Educational Sciences and Pyschology, University of Isfahan نيکو يمانی، دانشجوی دکتری برنامه‌ريزی درسی، گروه علوم تربيتی، دانشکده علوم تربيتی، دانشگاه اصفهان Ahmadreza Nasr احمدرضا نصر arnasr@edu.ui.ac.ir 7000319475328460017393 No Amirhassan Monadjemi امير حسين منجمی monadjemi@eng.ui.ac.ir 7000319475328460017394 No

fa آموزش حداقل‌های يادگيری کارورزان ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان مقاله کوتاه Short article مقدمه: شيوع بيماری‌های عضلانی اسکلتی و ارتوپدی در ويزيت‌های سرپايی و اورژانس بالاست و در عين حال، شواهد نشان می‌دهد، آموزش‌های مناسب و کافی در برنامه‌های آموزش دانشجويان پزشکی و به خصوص کارورزان در اين موضوع وجود ندارد. هدف از اين مطالعه تعيين دستيابی به حداقل‌های يادگيری توسط کارورزان در بخش ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود. روش‌ها: اين مطالعه توصيفی در بيمارستان‌های آموزشی دانشکده پزشکی اصفهان در ارديبهشت و خرداد 1385 انجام گرفت. پرسشنامه‌ای 14 گزينه‌ای از حداقل‌های يادگيری تعيين شده در 4 عرصه اتاق عمل، اورژانس، بخش و درمانگاه تهيه شد. چهل کارورز ارتوپدی در 2 ماه ارديبهشت و خرداد 1385، که حداقل 3 ماه از دوره اينترنی خود را نيز پشت سر گذاشته بودند، پرسشنامه را به صورت خودايفا تکميل نمودند. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و به صورت توزيع فراوانی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: همه شرکت‌کنندگان بررسی «علائم سندرم کمپارتمان» و «سوچورها» را خود انجام می‌دادند. همه کارورزان نحوه گرفتن گچ و آتل، انجام انواع بانداژ و سوچورهای زخم های باز و تزريقات داخل مفصل را آموزش نديده بودند. نتيجه‌گيری: کارورزان نتوانستند حداقل‌های يادگيری مهارت‌های اين بخش را به دست آورند که با نتايج مطالعات قبلی همخوانی داشت. لازم است بازنگری کلی در برنامه آموزشی کارورزان ارتوپدی به صورت افزايش طول دوره، تعيين شرح وظايف، ايجاد دوره اکسترنی و... انجام شود. Introduction: The prevalence of musculoskeletal and orthopedic diseases is high in outpatient visits and emergency ward. Meanwhile, evidences show that there is no appropriate and sufficient education in this regard, in the educational programs of medical students and especially orthopedic interns. The aim of this study was to determine the accomplishment of minimum learning essentials by interns in orthopedic ward of Isfahan University of Medical Sciences. Methods: This descriptive study was conducted in educational hospitals of Isfahan Medical School in April and June 2006. A 14 item questionnaire including determined minimum learning essentials in 4 fields of surgery room, emergency, ward, and clinic was developed. Forty orthopedic interns, who at least had passed 3 months of their internship course, completed the questionnaire as self-administered. The data was analyzed by SPSS software using frequency distribution. Results: All participants in this study performed the assessment of the "signs of the compartment syndrome" and "sutures" by themselves. Not all of the interns had received the needed education for casting and splint, doing different kinds of bandages, suturing open wounds and doing intra-articular injections. Conclusion: Interns could not achieve minimum learning essentials in orthopedic ward which was in accordance with previous studies. Therefore, it is necessary to implement a complete revision in educational programs of orthopedic interns such as extending the course duration, determining the task descriptions, and providing externship course. حداقل‌های يادگيری، ارتوپدی، کارورز، مهارت. Minimum learning essentials, Orthopedics, Intern, Skill. 437 442 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-302&slc_lang=fa&sid=fa Mohammad Dehghani محمد دهقانی m_dehghani@med.mui.ac.ir 7000319475328460017398 Yes Mohammad Dehghani, Assistant Professor, Department of Orthopedics, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St., Isfahan, Iran. محمد دهقانی (استاديار) گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزار جريب، اصفهان. Mehdi Pourafzali مهدی پورافضلی m_purafzali@yahoo.com 7000319475328460017399 No Alireza Ebrahimzadeh عليرضا ابراهيم زاده ebrahimzadeh@med.mui.ac.ir 7000319475328460017400 No

fa ارتباط ويژگی‌های يادگيری با پيشرفت تحصيلی دانشجويان مقاله کوتاه Short article مقدمه: يکی از دلايل شکست يا افت تحصيلی در دانشجويان، عدم توجه به مؤلفه‌های اثرگذار در يادگيری است. هدف از اين مطالعه تعيين ارتباط ويژگی‌های يادگيری شامل شيوه مطالعه، ‌منبع کنترل و مؤلفه‌های يادگيری خودنظم‌داده‌شده که موضوعات قابل تغيير در خصوص يادگيری هستند، با پيشرفت تحصيلی دانشجويان پرستاری و مامايی بود. روش‌ها: در اين مطالعه همبستگی، کليه دانشجويان پرستاری و مامايی (62 نفر) دارای معدل 17 و بيشتر (پيشرفت تحصيلی بالا) يا معدل 14و کمتر (پيشرفت تحصيلی پايين) در دانشکده پرستاری و مامايی تبريز سال تحصيلی 85-84 به روش سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های «سبک‌های يادگيری کلب»، «شيوه‌های مطالعه کرمي»، «مرکز کنترل جوليان راتر» و «راهبردهای انگيزشی برای يادگيري» جمع‌آوری و با آمار توصيفی و آزمون رگرسيون لوجستيک در نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شد. نتايج: آناليز رگرسيون لوجستيک نشان داد منبع کنترل با 008/0=P) و راهبردهای انگيزشی برای يادگيری با 032/0=P، با پيشرفت تحصيلی دانشجويان ارتباط معنی‌دار آماری دارد. نتيجه‌گيری: منبع کنترل و راهبردهای انگيزشی برای يادگيری، به عنوان عوامل تبيين‌کننده پيشرفت تحصيلی دانشجويان شناخته شد. با توجه به نتايج مطالعه حاضر، راهکارهايی چون دوره فشرده کارگاه يا سمينار در خصوص «نظريه اسناد در ارتباط با يادگيری و آموزش» و «راهبردهای انگيزشی برای يادگيري» در سال اول دوره تحصيلی برای اعتلای يادگيری فراگيران پيشنهاد می‌شود. Introduction: One of the reasons causing academic failure among students is disregarding factors affecting learning. The aim of this study was to determine the relationship between academic achievement of nursing and midwifery students and their learning characteristics including study style, control locus, and self-organized learning factors which are modifiable issues in learning. Methods: In this correlational study, all nursing and midwifery students with average grade of 17 and above (high academic achievement) or average grade of 14 and lower (low academic achievement) in Tabriz School of Nursing and Midwifery were investigated through census sampling method in the year 2005-2006. Data was gathered using questionnaires of "Kolb's Learning Styles Inventory," "Karami Study Methods," "Julian Rotter Locus of Control," and "Motivational Strategies for Learning" and then, was analyzed through descriptive statistics and logistic regression test by SPSS software. Results: Logistic regression analysis showed that control locus (P=0.008) and motivational strategies for learning (P= 0.032) had a significant relationship with academic achievement of students. Conclusion: Control locus and motivational strategies for learning, were recognized as determining factors in academic achievement. Taking the results of this study into consideration, running workshops or seminars on the issue of "Locus of control related to learning" and "motivational strategies for learning" are recommended for learning improvement in first year students. سبک يادگيری، منبع کنترل، راهبردهای انگيزشی برای يادگيری، شيوه مطالعه، پيشرفت تحصيلی، دانشجو. Learning style, Locus of control, Motivational Strategies for Learning, Study Style, Academic Achievement, Student. 443 450 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-287&slc_lang=fa&sid=fa leila Valizadeh ليلا ولی زاده valizadehl@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017407 Yes , School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Southern Shariati St., Tabriz, Iran. ليلا ولی‌زاده (دانشجوی دکترا) گروه آموزش پرستاری، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان شريعتی جنوبی، تبريز. eskandar Fathi Azar اسکندر فتحی آذر e-fathiazar@tabrizu.ac.ir 7000319475328460017408 No vahid Zamanzadeh وحيد زمان زاده zamanzadeh@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017409 No

fa انگيزه انتخاب رشته مامايی در دانشجويان دانشگاه‌های علوم پزشکی شهر تهران در سال 85-84 نامه علمی Short Communication 451 453 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-315&slc_lang=fa&sid=fa Sedigheh AmirAliAkbari صديقه اميرعلی اکبری Asa_akbari@yahoo.com 7000319475328460017403 Yes )، گروه مامايی، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، خيابان شريعتی، تهران Katayoon Arfaeei کتايون ارفعی k.arfaie@yahoo.com 7000319475328460017404 No Hashem Fardanesh هاشم فردانش hfardanesh@yahoo.com 7000319475328460017405 No Hamid AlaviMajd حميد علوی مجد alavimajd@gmail.com 7000319475328460017406 No

fa وضعيت و ضرورت آموزش نسخه‌نويسی از ديدگاه پزشکان عمومی لرستان و رؤسای دانشکده‌های پزشکی نامه علمی Short Communication 454 457 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-297&slc_lang=fa&sid=fa bahram delphan بهرام دلفان bdelfan@yahoo.com 7000319475328460017401 Yes دکتر بهرام دلفان (دانشيار)، گروه فارماکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان، خيابان رازی، خرم‌آباد. aliahmmad mosadegh علی احمد مصدق aa_mosadegh@yahoo.com 7000319475328460017402 No