مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی IJME Medical Sciences http://www.ijme.ir 70 journal70 9359-1608 8892-1735 fa jalali 1387 12 1 gregorian 2009 3 1 8 2 online 1 fulltext

fa مقايسه تأثير آموزش خودآزمايی پستان توسط همسالان و پرسنل بهداشتی بر آگاهی و نگرش دانشجويان پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: آموزش خودآزمايی پستان توسط همسالان، موقعيت مناسبی را برای شکل گرفتن رفتارهای بهداشتی برای ورود به دوره بزرگسالی فراهم می‌آورد. هدف از اين مطالعه، مقايسه تأثير آموزش خودآزمايی پستان توسط همسالان و پرسنل بهداشتی بر آگاهی و نگرش دانشجويان بود. روش‌ها: در اين پژوهش نيمه تجربی، 112 دانشجو از دو دانشکده دندان‌پزشکی و مديريت دانشگاه علوم پزشکی شيراز بطور تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه قرار گرفتند. از آنان پيش‌آزمون و دو پس‌آزمون گرفته شد. ابزار گردآوری اطلاعات، آزمون سنجش آگاهی در مورد سرطان پستان و خودآزمايی، و نگرش نسبت به خودآزمايی پستان بود. از هر کلاس 4 تا 5 نفر به عنوان آموزش‌دهنده همسال انتخاب و آموزش ديدند. دانشجويان گروه اول توسط همسالان و گروه دوم توسط پرسنل بهداشتی بطور مجزا با جزوه آموزش ديدند. در پايان جلسات آموزشی پس‌آزمون اول و 6 هفته بعد پس‌آزمون دوم به عمل آمد. تجزيه و تحليل آماری با استفاده از آزمون آماری t زوج و مستقل، آناليز واريانس با اندازه‌گيری‌های مکرر و آزمون تجزيه عامل انجام شد. نتايج: اختلاف معنی‌دار آماری بين ميانگين نمره آگاهی و نگرش دو گروه بلافاصله بعد از آموزش وجود داشت، بطوری که ميانگين نمره آگاهی افراد گروه آموزش توسط همسال بالاتر از ميانگين نمره آگاهی افراد گروه آموزش توسط پرسنل بهداشتی بود، ولی تفاوت آماری معنی‌داری بين نگرش دو گروه 6 هفته بعد از آموزش وجود نداشت. نمره آگاهی و نگرش قبل، بلافاصله و 6 هفته بعد از آموزش در دو گروه تفاوت معنی‌داری داشت. نتيجه‌گيری: اثربخشی آموزش خودآزمايی پستان به دانشجويان توسط همسالان بيشتر از پرسنل بهداشتی است. پيشنهاد می‌گردد اين شيوه آموزشی، بخصوص در آموزش بهداشت خودآزمايی بيشتر مورد استفاده قرار گيرد. Introduction: Training breast self-examination by peers provides an appropriate situation in order to form proper health behaviors during the adolescence age. The aim of this study was to compare the effect of training breast self-examination by peers and health care personnel on students' knowledge and attitude. Methods: In this quasi-experimental study, 112 students from two schools of dentistry and management of Shiraz University of Medical Sciences were selected randomly and were allocated in two groups. They were taken a pre-test and two post-tests. Data gathering tool was an assessment test evaluating their knowledge about breast cancer and self-examination and their attitude toward breast self-examination. Four or five students from each class were selected and trained as peer instructors. Students of the first group were trained by peers and the students in the second group were instructed by health care personnel separately using booklet. At the end of educational sessions, the first post-test, and after 6 weeks, the second post-test were taken. Statistical analysis was performed using paired t-test and independent t-test, repeated measure ANOVA, and factor analysis test. Results: There was a significant difference between knowledge and attitude scores of the two groups immediately after education, so that, the mean score of knowledge in the group trained by peers was higher than the one educated by health care personnel. But, no significant difference was observed between the attitude scores of the two groups, 6 weeks after education. Comparing the knowledge and attitude scores, before, immediately after and 6 weeks after education showed a significant difference in each group. Conclusion: The efficacy of training breast self-examination by peers is higher than by health care personnel. It is recommended to employ this educational method more, especially in training self-examination. آموزش، خودآزمايی پستان، همسالان، پرسنل بهداشتی، آگاهی، نگرش. Education, Breast self-examination, Peers, Health care personnel, Knowledge, Attitude. 195 203 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-337&slc_lang=fa&sid=fa Marzieh Akbarzadeh مرضيه اکبرزاده akbarzadehmarzieh@yahoo.com 7000319475328460017487 Yes Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery of Hazrate Fatemeh, Fars University of Medical Sciences, Shiraz, Iran. گروه مامايی، دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی فارس، شيراز. Mahdieh Zangiabadi مهديه زنگی‌آبادی zangiabadi@yahoo.com 7000319475328460017488 No , Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Fars University of Medical Sciences, Shiraz, Iran مربی گروه مامايی Marzieh Moattari مرضيه معطری moattarm@sums.ac.ir 7000319475328460017489 No Assistant Professor, Department of Nursing Education, School of Nursing and Midwifery, Fars University of Medical Sciences, Shiraz, Iran. ، استاديار گروه آموزش پرستاری Hamidreza Tabatabaei حميدرضا طباطبايی taba20022000@yahoo.com 7000319475328460017490 No Assistant Professor, Department of Epidemiology, School of Health, Fars University of Medical Sciences, Shiraz, Iran استاديار گروه اپيدميولوژی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شيراز

fa نظرات پرستاران شاغل در بيمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی همدان در مورد کاربردی بودن آموزش‌های دوره کارشناسی پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: متناسب بودن برنامه آموزشی پرستاران با وظايف آنان بر بالين امری اجتناب‌ناپذير است. اين مطالعه به منظور بررسی نظرات پرستاران شاغل در بيمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی همدان پيرامون کاربردی بودن آموزش‌های دوره کارشناسی پرستاری صورت گرفت. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی و مقطعی، 172 نفر پرستار دانش‌آموخته شاغل در بيمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی همدان که دارای شرايط و معيار‌های پژوهش بودند، انتخاب شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه‌ای که حاوی اطلاعات دمو گرافيک و برنامه‌های آموزشی دوره کارشناسی پرستاری بود، استفاده گرديد. اين اطلاعات شامل دروس پايه، اصلی، تخصصی، کارآموزی و کارآموزی در عرصه دوره کارشناسی پيوسته پرستاری بود که پس از تکميل آن توسط پرسنل پرستاری، با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS‌ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: بيشترين و کمترين ميانگين امتيازات در دروس پايه، به ترتيب متعلق به فيزيولوژی (79/2) و آمار حياتی مقدماتی و روش تحقيق در پرستاری(62/1)، در دروس اصلی، داروشناسی (45/3) و اصول اپيدميولوژی و مبارزه با بيماری‌ها (58/2) و در دروس تخصصی، پرستاری بيماری‌های داخلی و جراحی 1 و 3 (46/3) و پرستاری بهداشت جامعه 1 (34/2) بود. بيشترين و کمترين ميانگين امتياز در کارآموزی، پرستاری بيماری‌های داخلی و جراحی 1 (38/3) و پرستاری بهداشت جامعه (33/2) بود. در خصوص کارآموزی در عرصه، بيشترين و کمترين ميانگين امتياز مربوط به دروس پرستاری بيماری‌های داخلی و جراحی 3 و 4 (38/3) و پرستاری بهداشت جامعه (35/2) بود. نتيجه‌گيری: با توجه به اينکه بر کاربرد دروس و کارآموزی‌های مربوط به پرستاری داخلی و جراحی، بيشتر از ساير دروس تأکيد شده و دروس زيربنايی مانند فيزيولوژی، آناتومی، داروشناسی، فرايند يادگيری و اصول آموزش به مددجو نيز از ديدگاه پرستاران شاغل کاربرد داشته است، به نظر می‌رسد که لازمست در برنامه‌ريزی آموزش پرستاری به اين دروس توجه بيشتری شود. ضرورت مطالعات وسيع‌تر برای ارزيابی برنامه آموزش پرستاری دروس جديد و قديم توصيه می‌شود. Introduction: The appropriateness of nurses' educational program to their tasks in clinical practice is an inevitable fact. This study was performed to investigate the viewpoints of nurses employed in hospitals affiliated to Hamedan University of Medical Sciences towards the applicability of nursing curriculum presented during Bachelor of Nursing course. Methods: In this descriptive cross-sectional study, 172 graduated nurses who were employed in hospitals affiliated to Hamedan University of Medical Sciences and met the inclusion criteria, were selected. A questionnaire containing demographic data and nursing educational programs was used for data gathering. This information included basic, main, specialized, and training courses as well as field training in nursing curriculum. After completing the questionnaires by nursing personnel, the data was analyzed by SPSS software. Results: The highest and the lowest mean scores belonged to physiology (2.97), and vital statistics and research methods (1.62) in basic courses pharmacology (3.45), and principles of epidemiology(2.58), in main courses medical surgical diseases nursing 1 & 3 (3.46), and community health nursing 1 (2.34) in specialized courses, respectively. The highest and lowest mean scores in training courses belonged to medical surgical diseases 1 (3.38) and community health nursing (2.33), respectively. Regarding the field training course, the highest and the lowest mean scores belonged to medical surgical diseases 3 & 4 (3.38), and community health nursing (2.35), respectively. Conclusion: Based on the results of this study and considering the fact that most graduated nurses would be employed in medical surgical and critical wards at the beginning of their jobs in hospitals, it is recommen-ded to pay more attention to medical surgical and critical courses in future curriculum planning in addition to conducting more studies in this field. آموزش پرستاری، برنامه درسی پرستاری، پرستاران شاغل Nursing education, Nursing curriculum, Employed nurses. 205 211 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-224-2&slc_lang=fa&sid=fa reza Borzou رضا برزو Edu1374@yahoo.com 7000319475328460017480 Yes Instructor, Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Hamedan University of Medical Sciences, Shariati St, Hamedan, Iran. ) گروه داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامايی و عضو کميته آموزش مرکز توسعه، دانشگاه علوم پزشکی همدان، روبروی پارک مردم، همدان. Mahmoud Safari محمود صفری mahmoud.safari@yomsha.ac.ir 7000319475328460017481 No Instructor, Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Hamedan University of Medical Sciences, Hamedan, Iran مربی گروه داخلی و جراحی Masoud Khodavisi مسعود خداويسی khodaveisi@yomsha.ac.ir 7000319475328460017482 No PhD student in Nursing, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, and Instructor, Department of Health, School of Nursing and Midwifery, Hamedan University of Medical Sciences, Hamedan, Iran. مربی گروه بهداشت Bita Torkaman بی تا ترکمان 7000319475328460017483 No Nurse, BS in Nursing, Atieh Hospital, Hamedan, Iran. کارشناس پرستاری بيمارستان آتيه همدان.

fa ارزشيابيعملکرد اعضای هيأت علمی پرستار: يک مطالعه کيفی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: ارزشيابی عملکرد اعضای هيأت علمی پرستار، پيچيده و دشوار اما ضروری است. رؤسای دانشکدهها، معاونين آموزشی و اعضای هيأت علمی پرستار، مسؤوليت برنامهريزی، انجام و اصلاح ارزشيابی دارند. يافتن ديدگاه مشترک آنان در تبيين ارزشيابی عملکرد دارای منزلت ويژهای است. هدف اين مطالعه، تبيين و توصيف ارزشيابی عملکرد اعضای هيأت علمی پرستار بود. روش‌ها: در مطالعه کيفی حاضر، دادههای مورد نياز توسط دو روش مصاحبه فردی نيمه‌ساختاريافته با صاحب‌نظران و مشاهده خط مشيهای موجود، رويهها و فرمهای مربوط به ارزشيابی گردآوری شد. در مجموع محتوای 22 مصاحبه فردی و 26 سری مواد موضوعی مورد تحليل کيفی محتوا با رويکرد قراردادی قرار گرفت. روش نمونهگيری مصاحبه‪شوندگان، هدفمند و در مورد اسناد ارزشيابی از سرشماری استفاده گرديد. نتايج: شرکتکنندگان ديدگاههای وسيعی نسبت به ارزشيابی عملکرد اعضای هيأت علمی پرستار داشتند که پس از تجزيه و تحليل، اين ديدگاه‪ها و محتوای مستندات موجود در سه درونمايه اصلی قرار گرفتند: حيطه شايستگيهای فردی عضو هيأت علمی، حيطه فرايند اجرا و حيطه برايند کاری. مواردی که جزو مفهوم ارزشيابی عملکرد نبود ولی بر آن تأثير داشت، تحت عنوان عوامل سازمانی طبقه‪بندی شد. نتيجه‌گيری: يافته‪های مطالعه حاضر، بر پيشنهاد صاحب‌نظرانی که موافق ترکيبی از نظام مبتنی بر ويژگيهای فردی، نظام مبتنی بر رفتار و نظام نتيجه‌مدار برای ارزشيابی عملکرد هستند، تأکيد ميکند، منتهی بجای ويژگيهای فردی، به شايستگيهای عضو هيأت علمی توجه ميکند که قابل ارتقا و اصلاحپذير هستند. در ضمن، توجه به برخی عوامل سازمانی که می‌توانند بر ارزشيابی عملکرد تأثير بگذارند، اهميت دارد. Introduction: Performance evaluation (PE) of nurse faculty members is complicated and difficult but seems necessary. Deans of the faculties, their educational assistants, and faculty member nurses are responsible for planning, performing, and revising evaluation. Finding their common views in developing PE is of special importance. The aim of this study was to elucidate and describe PE of nurse faculty members. Methods: In this qualitative study, the required data was gathered through two methods of semi-structured interview with experts and examining the existing policies, procedures, and evaluation documents. Totally, the contents of 22 individual interviews and 26 series of subject materials went under qualitative content analysis using arbitrary approach. Purposive sampling and census methods were used for selecting the interviewees and evaluation documents, respectively. Results: Participants had a wide-ranging perspective toward the PE of faculty member nurses. Having the analysis done, these perspectives and the content of the existing documents were placed in three major themes: individual qualifications of faculty member, performance process, and practice outcome. The items which were not in the concept of PE but had an effect on it were categorized as organizational factors. Conclusion: Findings of the current study confirms the suggestions of the experts, who agree a combination of individual attributes, behavior, and result-based systems for PE. But, it considers the qualifications of faculty members which are improvable and modifiable instead of individual attributes. Besides, paying attention to some organizational factors which affect PE is a matter of importance ارزشيابی عملکرد، اعضای هيأت علمی پرستار، مطالعه کيفی، تحليل محتوا Performance evaluation, Faculty members, Nurse, Qualitative study, Content analysis. 213 227 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-340&slc_lang=fa&sid=fa Mehrnoush Pazargadi مهرنوش پازارگادی mehrnoosh_pazar@yahoo.com 7000319475328460017484 Yes Assistant Professor, Department of Nursing Management, School of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Shariati St, Tehran, Iran. (استاديار) گروه مديريت پرستاری، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، نبش ميرداماد، خيابان شريعتی، تهران Mahnaz Khatiban مهناز خطيبان m_khatiban@sbmu.ac.ir 7000319475328460017485 No Student of Nursing PhD, School of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran مهناز خطيبان، دانشجوی دکتری پرستاری دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Tahereh Asktorab طاهره اشک تراب tashktorab@yahoo.com 7000319475328460017486 No Assistant Professor, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran دکتر طاهره اشک تراب، استاديار گروه داخلی- جراحی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa مشخصات روان‌سنجی نسخه ايرانی مقياس ترديد در انتخاب تخصص بالينی: يک مطالعه مقدماتی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شناخت ريشه‌های ترديد در انتخاب رشته تخصصی و برطرف کردن آن کمک می‌کند تا فرد بتواند انتخاب درستی انجام دهد. هدف اين مطالعه تعيين مشخصات روان‌سنجی نسخه ايرانی مقياس ترديد در انتخاب تخصص بالينی به صورت تحت شبکه در بين دانشجويان يا دانش‌آموختگان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و همچنبن تعيين نگرش شرکت‌کنندگان نسبت به پرسشنامه مزبور بود. روش‌ها: در اين مطالعه مقطعی، با استفاده از آزمون ترديد در انتخاب تخصص ريچارد، سؤالات پرسشنامه ايرانی ترديد در انتخاب تخصص بالينی تهيه شد. روايی صوری توسط کارشناسان آموزشی و روايی فرهنگی با کمک ترجمه و ترجمه معکوس مورد تاييد قرار گرفت. سؤالات پرسشنامه پس از تکميل نسخته تحت شبکه، مورد تحليل عاملی قرار گرفت. نظرات افراد در مورد پرسشنامه (شفافيت سؤالات، جذابيت سايت، راحتی تکميل پرسشنامه، تعداد سؤالات شخصی) پرسيده شد. نتايج: پنجاه هشت نفر در مطالعه شرکت کردند. برای پايايی پرسشنامه عدد قابل قبولی 84/0 به دست‌ آمد. دو سؤال حذف و 5 سؤال اصلاح شد. سؤالات در 4 عامل (ترديد کلی، تعويق تصميم‌گيری، موانع تصميم‌گيری و نامصمم بودن) جای گرفتند که عامل موانع تصميم‌گيری مشابه نمونه آمريکايی بود. ضمناً کاربران از کيفيت پرسشنامه تحت شبکه رضايت داشتند و 100 درصد تکميل آن را مفيد دانستند. نتيجه‌گيری: اجرای پرسشنامه تحت شبکه ترديد در انتخاب تخصص بالينی امکان پذير است. تفاوت اين مطالعه با نمونه آمريکايی، از نظر اختلاف فرهنگی، دشواری آزمون پذيرش دستيار در دو کشور و همچنين عدم دقت در برگرداندن سؤالات و کافی نبودن حجم نمونه قابل توجيه است. با توجه به عدم وجود مشاوران شغلی در دانشگاه‌ها، راه‌اندازی يک سيستم اينترنتی راهنمايی شغلی، همراه با يک مشاور می‌تواند به دانشجويان پزشکی در انتخاب بهتر تخصص خود کمک کند. Introduction: Diagnosis and management of specialty choice indecision is an important part of career guidance and support for medical students. Determining causes of indecision and resolving them helps students to make an optimum decision. The aim of this study was to determine the psychometric properties of a Persian version of the specialty indecision scale as an on-line questionnaire for medical student and graduates of Isfahan University of medical sciences, and also to determine the attitude of the participants towards this questionnaire. Methods: In this cross-sectional study, using Richard's specialty indecision questionnaire, the Iranian version of the questionnaire for clinical specialty indecision was developed. Face validity and cultural validity were confirmed by educational experts, and translation, back translation method, respectively. Then, the participants completed the online version of the questionnaire. Afterward, the questionnaire's items were factor analyzed. At the end, Subjects were asked about the questionnaire (clarity of the questionnaire, attractiveness of the website, user friendliness of the questionnaire, number of personal questions). Results: Fifty eight subjects participated in this study. The reliability of the questionnaire was acceptable (0.84). Two questions were omitted and five were revised. Items were grouped in 4 factors (general indecisiveness, postponing, barriers, and lack of determination) one of which (barriers) was similar to the American version. The subjects were also satisfied with online questionnaire and 100% of them thought completion of the tool was useful. Conclusion: This study showed that conducting a web based specialty indecision questionnaire is possible. It had differences with the American version both in number of factors and the items placement. These differences are justifiable in terms of the differences in cultural backgrounds and residency admission processes in the two countries. Also, lack of attention to translating the questions and inadequacy of sample size could be other reasons for these differences. With regard to the fact that there are no career counselors in Iranian universities, operating a web based career guidance system, along with introducing a counselor, may help medical students in specialty choice decision making. تصميم‌گيری شغلی، ترديد شغلی، تخصص بالينی، مشاوره شغلی، تحليل عاملی Career decision making, Indecision, Clinical specialty, Career counseling, Factor analysis. 229 237 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-341&slc_lang=fa&sid=fa Arash Hadadgar آرش حدادگر hadadgar@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017491 Yes MD, MS in Medical Education, Talented Students Office, Educational Development Center, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St, Isfahan, Iran. پزشکی و کارشناس ارشد آموزش پزشکی، دفتر استعدادهای درخشان، مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پز� Alireza Yousefi علی‌رضا يوسفی aryousefy@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017492 No Associate Professor, Department of Medical Education, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran دکتر علی‌رضا يوسفی، دانشيار گروه آموزش پزشکی Masih Sabouri مسيح صبوری saboori@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017493 No Associate Professor, Department of Endoscopies and Stereotactic surgery, Alzahra Hospital, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran. مسيح صبوری، دانشيار گروه جراحی اعصاب دانشکده پزشکی George Richard جورج ريچارد gichard@aamc.org). 7000319475328460017494 No President of the Careers in Medicine Project in Association of American Medical Colleges, USA. دکتر جورج ريچارد،رئيس پروژه careers in medicine انجمن دانشکده‌های پزشکی آمريکا (gichard@aamc.org).

fa وضعيت محيط فيزيکی درمانگاه‌های آموزشی بيمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی اصفهان: جزء جدايی‌ناپذير فرايند ياددهی- يادگيری در درمانگاه پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: گرايش آموزش پزشکی به سمت پزشکی سرپايی و درمانگاه‌هاست و تأثير محيط فيزيکی بر فرايند ياددهی- يادگيری انکارناپذيرست. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی مطلوبيت شاخص‌های مربوط به محيط فيزيکی درمانگاه‌های بيمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام گرفت. روش‌ها: در يک مطالعه توصيفی، کليه درمانگاه‌های آموزشی وابسته به بيمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی اصفهان (33 درمانگاه) به روش سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، چک‌ليستی محقق‌ساخته متشکل از مشخصات درمانگاه، ويژگی‌های کيفی درمانگاه و ويژگی‌های کمی بود. درمانگاه‌ها به صورت مستقيم توسط پژوهشگر مورد مشاهده قرار می‌گرفت. کليه اطلاعات جمع‌آوری شده توسط نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفت. داده‌ها در قالب شاخص‌های توصيفی گزارش شده است. نتايج: در درمانگاه‌های مورد مطالعه بالاترين درصدهای فراوانی به حيطه ميزان روشنايی (100 درصد) و تسهيلات (8/78 درصد) و چينش صندلی‌ها (8/84 درصد) اختصاص داشت و پايين‌ترين درصدهای فراوانی مربوط به وجود ديوارها با عايق صوتی (صفر درصد)، و دسترسی به منابع آموزشی مانند اينترنت و رايانه (3 درصد) و دسترسی به کتابهای مرجع (1/6 درصد) بود. نتيجه‌گيری: وضعيت محيط فيزيکی درمانگاه‌های بررسی شده در حيطه دسترسی به منابع آموزشی در وضعيت ضعيف، در حيطه فضاهای داخلی، وضعيت تهويه و وجود تسهيلات در وضعيت متوسط، در حيطه وضعيت روشنايی در وضعيت بسيار خوب می‌باشد. با توجه به عدم وجود مطالعات کافی در زمينه محيط فيزيکی، به ويژه در حيطه آموزش درمانگاهی، بر ضرورت انجام مطالعات مشابه تأکيد می‌شود. Introduction: The trend of medical education is going toward ambulatory medicine and clinics and the effect of physical environment on teaching-learning process is undeniable. This study was performed to determine the frequency distribution of physical environment indices in educational clinics of hospitals affiliated to Isfahan University of Medical Sciences. Methods: In a descriptive study, all educational clinics affiliated to Isfahan University of Medical Sciences (33 clinics) were investigated through census sampling method. The data gathering tool was a researcher-made checklist including features of a clinic and its qualitative and quantitative characteristics. Clinics were directly observed by the researcher. The data was analyzed by SPSS software and reported through descriptive indices. Results: The highest frequencies in the clinics under investigation belonged to the domains of light (100%), facilities (78.8%), and arrangement of seats (84.8%). The lowest frequency percentages belonged to the existence of anti-acoustic walls (0%), access to educational resources such as internet and computers (3%), and access to reference books (6.1%). Conclusion: The physical environment of the investigated clinics was evaluated as weak regarding access to educational resources, as average regarding the existence of internal room, conditioning and access to facilities, and as very good in regard to the amount of light. Due to the lack of study in the field of physical environment, especially in clinical education, it is recommended to conduct further studies. آموزش پزشکی، آموزش درمانگاهی، محيط آموزشی، محيط فيزيکی، فرايند ياددهی- يادگيری. Medical education, Ambulatory medicine, Educational environment, Physical environment, Teaching-learning process 239 245 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-342&slc_lang=fa&sid=fa Fariba Haghani فريبا حقانی haghani@edc.mui.ac.ir 7000319475328460017495 No Assistant Professor, Department of Medical Education, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences ، استاديار گروه آموزش پزشکی Roya Mollabashi رؤيا ملاباشی mollabashir@yahoo.com 7000319475328460017496 Yes Roya Mollabashi, Medical Education Student, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St. Isfahan, Iran کارشناس ارشد آموزش پزشکی، مرکز تحقيقات آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان Sepideh Jamshidian سپيده جمشيديان Sepidehjamshidian@yahoo.com 7000319475328460017497 No Medical Education Student, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences کارشناس ارشد آموزش پزشکی مرکز تحقيقات آموزش پزشکی Mehrdad Memarzadeh مهرداد معمارزاده memarzadeh@med.mui.ac.ir 7000319475328460017498 No Assistant Professor, Department of Pediatrics Surgery, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences دکتر مهرداد معمارزاده، استاديار گروه جراحی دانشکده پزشکی

fa نيازهای آموزشی قبل از ازدواج از ديدگاه زوجين مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهرستان مشهد پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: در سال‌های اخير، برای تقويت زندگی زناشويی، به برنامه‌های قبل از ازدواج اهميت داده می‌شود. اين پژوهش برای تعيين نيازهای آموزشی قبل از ازدواج از ديدگاه زوجين متأهل مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهرستان مشهد انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه توصيفی و مقطعی بر روی ٢٢٣ زوج (٤٤٦ نفر) از زوجين متأهل مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهر مشهد در سال 86-1385 انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه‌ای شامل دو فرم بود. فرم اول، شامل ٨ سؤال مربوط به اطلاعات دموگرافيک واحدهای پژوهش و ٤ سؤال مربوط به نظرات نمونه‌ها در مورد نحوه برگزاری کلاس‌ها بود و فرم دوم، شامل ٤٧ سؤال در ٧ زمينه باروری، تنظيم خانواده، بيماری‌های مادرزادی، پيشگيری از سرطانهای شايع زنان و مردان، روابط جنسی، روابط با همسر و خانواده، قوانين اسلامی و حقوقی بود و ٢ سؤال باز به ساير نظرات زوجين می‌پرداخت. برای بررسی نتايج از آمار توصيفی و t-test استفاده گرديد. نتايج: نياز به آموزش در هر دو گروه در تمام حيطه‌ها بالاتر از حد متوسط بود. مقايسه نمرات آموزشی در ٧ زمينه آموزشی تفاوت آماری معنی‌داری بين زنان و مردان را نشان نداد. بيشترين نياز در هر دو گروه در زمينه روابط با همسر و خانواده ابراز شد (در گروه خانم‌ها ٠٦٧/٠±٩٧/٣ و آقايان ٠٧٧/٠±٩٥/٣). نتيجه‌گيری: زوجين مايل هستند آموزش‌ها در زمينه روابط با همسر و خانواده (بهداشت روان) پررنگ‌تر شود و تعداد جلسات آموزشی به سه تا چهار جلسه افزايش يابد. خانم‌ها و آقايان، نياز به تهيه برنامه‌ها آموزشی و برگزاری جلسات آموزشی در زمينه اولويتها را احساس کرده بودند. Introduction: In recent years, premarital programs are considered important in order to promote the quality of married life. This study was performed to determine the educational needs in premarital stages from the viewpoints of married couples referring to health care centers of Mashhad. Methods: This descriptive cross-sectional study was performed on 223 couples (n=446) referring to health centers in Mashhad during the years 2006-2007. The data gathering tool was a questionnaire containing 2 forms. The first form included 8 demographic questions and 4 questions related to samples' viewpoints about the way of holding sessions. The second form included 47 questions on 7 areas including fertility, family planning, congenital diseases, prevalent cancer prevention, sexual relationships, relationship with spouse and family, and Islamic and legal issues and 2 open questions were dedicated to other viewpoints of couples. Descriptive statistics and t-test were used for analyzing the data. Results: The need to education in all areas was higher than average in both groups. Comparing the scores in 7 areas showed no significant difference between males and females. The most important need in both groups was concerning the relationship with spouse and family (3.970.067 in females and 3.950.077 in males). Conclusion: Couples have a tendency for more education in the field of relationship with spouse and family, and are willing to increase the number of educational sessions to 3 or 4. Males and females had felt the need for providing educational programs in the mentioned priorities. نياز آموزشی، مشاوره قبل ازدواج، ديدگاه، زوجين Educational need, Premarital counseling, Viewpoint, Couples 247 253 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-343&slc_lang=fa&sid=fa Khousheh Khaleghinejad خوشه خالقی‌نژاد Khoosheh7@yahoo.com 7000319475328460017499 Yes Instructor, Neyshabour Azad University, Pajouhesh Blvd, Neyshabour, Khorasan Razavi, Iran (مربی)، گروه مامايی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نيشابور، نيشابور. Zahra Abbaspour زهرا عباس‌پور abbaspour_z@yahoo.com 7000319475328460017500 No Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Ahwaz Jondishapour University, Ahwaz, Iran. ، مربی گروه مامايی Pourandokht Afshari پوراندخت افشاری p_afshary41@yahoo.com 7000319475328460017501 No Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Ahwaz Jondishapour University, Ahwaz, Iran. مربی گروه مامايی Yousefali Attari يوسف‌علی عطاری (yaattary@yahoo.com 7000319475328460017502 No Associate Professor, Department of Counseling, School of Education and Psychology, Shahid Chamran University of Ahwaz, Ahwaz, Iran دانشيار دانشکده علوم تربيتی و روانشناسی Abdorahman Rasekh عبدالرحمن راسخ rasekh_a@scu.ac.ir 7000319475328460017503 No Professor, Department of Statistics and Mathematics, School of Mathematics and Computer, Shahid Chamran University of Ahwaz, Ahwaz, Iran ، استاد دانشکده آمار و رياضی

fa تعيين عناوين و محتوای برنامه‌های آموزش مداوم پزشکان عمومی در پنج موضوع منتخب: تطبيق نظر صاحب‌نظران و گروه هدف؛ تجربه دانشگاه علوم پزشکی تهران ارزشيابي استاد Teacher Evaluation پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: يکی از مناسب‌ترين شيوه‌های نيازسنجی، سنجش نيازهای فراگيران و تنظيم برنامه‌های آموزشی منطبق با نظرات آنان است. هدف اين مطالعه، تعيين عناوين و محتوای برنامه‌های آموزش مداوم پزشکان عمومی در پنج موضوع منتخب توسط دست‌اندرکاران آموزش پزشکی و گروه هدف منطبق بر نيازهای واقعی پزشکان عمومی برای تجديد نظر در برنامه‌ريزی آموزش مداوم کشور بود. روش‌ها: در اين پژوهش مقطعی، کاربردی و توليد محصول، 700 پزشک عمومی تحت پوشش دانشگاه‌های علوم پزشکی استان تهران مورد بررسی قرار گرفتند. پرسشنامه‌ای شامل دو قسمت دموگرافيک و 80 سؤال علمی در مورد آگاهی در زمينه پنج موضوع فارماکولوژی بالينی، بيماری‌های پوست، مسموميت‌ها، اورژانس‌ها و پزشکی قانونی، با استفاده از ليست يا پيک آموزش ديده و ارجاع مستقيم به مطب‌ها ارسال و جمع‌آوری شد. برای گروه هدف در هر موضوع سه عنوان و جمعاً پانزده محتوای آموزشی استاندارد تدوين گرديد. نتايج: در گروه پزشکی قانونی، بين خبرگان و گروه مورد مطالعه تقريباً ارتباط کامل وجود داشت. در گروه پوست، پزشکی قانونی و اورژانس، بعضی از پنج اولويت اول دو گروه با هم تلاقی داشتند. در گروه فارماکولوژی هيچ تلاقی و اشتراک نظر بين خبرگان و گروه مورد مطالعه ديده نشد. در گروه مسموميت‌ها در سه انتخاب برتر بين دو نظر نيز هيچ اشتراک نظر ديده نشد. نتيجه‌گيری: نيازهای آموزشی واقعی پزشکان عمومی در دريافت اطلاعات جديد برای افزايش توانايی آنان در ارائه خدمات بهداشتی و سطح دانش ندانسته‌های علمی آنان با آنچه که خبرگان و متخصصين تصور می‌کنند، متفاوت است. طراحی محتوی آموزشی گروه‌های هدف بهداشتی، مبتنی بر کاستی‌های واقعی دانش و عملکرد آنان بر اساس نظرسنجی و آگاهی‌سنجی علمی آنان صورت گيرد. Introduction: One of the most appropriate methods for needs assessment is to assess learners' needs and arrange the educational programs based on their viewpoints. The aim of this study was to determine the topics and content of Continuing Medical Education (CME) programs in five selected subjects by medical education experts and target group, based on the real needs of General Practitioners (GPs) in order to revise CME national programs. Methods: In this cross-sectional applied study, 700 GPs covered by Medical Sciences Universities in Tehran province were studied. A questionnaire consisting of two parts of demographic features and 80 scientific questions regarding their knowledge in five domains of clinical pharmacology, skin diseases, toxicology, emergencies, and forensic medicine was used. The questionnaires were delivered to physicians' offices by trained personnel using a list or by direct referral to offices and then gathered. Three topics in each subject and 15 standard educational contents in total were developed for the target group. Results: There was almost a complete relationship between the opinion of experts and target group in forensic medicine. Some of the first five priorities of the two groups overlapped in skin diseases, forensic medicine, and emergencies. No common viewpoints were observed between experts and target group in pharmacology. In toxicology, there was no common viewpoint in the first three selections of the two groups. Conclusion: Real educational needs of GPs in receiving new information in order to promote their competencies and knowledge were different from those considered by experts. It is recommended to design the educational content for the target groups in the health care field based on their real deficiencies in knowledge and practice and by assessing their views and knowledge. برنامه‌هاي آموزش مداوم، نیازهای آموزشی، پزشکان عمومی، آموزش پزشكي، تعيين محتوا، صاحب‌نظران، گروه هدف. CME programs, Educational needs, General Practitioners, Medical education, Content selection, Expert, Target group. 255 262 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-1145-2&slc_lang=fa&sid=fa AliAkbar Zeynalou علی‌اکبر زينالو zeinaloo@tums.ac.ir 7000319475328460017524 No AliAkbar Zeynalou, Associate Professor, Department of Pediatrics, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences (TUMS), Tehran, Iran. E-mail: zeinaloo@tums.ac.ir دکتر علی‌اکبر زينالو، دانشيار گروه کودکان دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران Mandana Shirazi ماندانا شيرازی mshirazi@sina.tums.ac.ir 7000319475328460017525 Yes Mandana Shirazi, Instructor, Department of Medical Education, Medical Education Development Center, Tehran University of Medical Sciences (TUMS), Tohid Square, Nosrat Sharghi St, Tehran, Iran. E-mail: mshirazi@sina.tums.ac.ir ماندانا شيرازی (مربی) گروه آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، ميدان توحيد، خيابان نصرت شرقی، تهران Farshid Alaeddini فرشيد علاءالدينی falaedini@yahoo.com 7000319475328460017526 No Farshid Alaeddini, Epidemiologist, Tehran Health Researcher Corporation, Tehran, Iran. دکتر فرشيد علاء‌الدينی، اپيدميولوژيست شرکت پژوهشگران سلامت تهران Hassan Tofighi حسن توفيقی towfighiz@sina.tums.ac.ir 7000319475328460017527 No Hassan Tofighi, Professor, Department of Forensic Medicine, School of Medicine, TUMS, Tehran, Iran. دکتر حسن توفيقی، استاد گروه پزشکی قانونی دانشگاه علوم پزشکی تهران Abdolkarim Pajoumand عبدالکريم پژومند dr_pajoumand@yahoo.com 7000319475328460017528 No Abdolkarim Pajoumand, Professor, Department of Forensic Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. E-mail: dr_pajoumand@yahoo.com دکتر عبدالکريم پژومند، استاد گروه پزشکی قانونی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Hassan Seyrafi حسن صيرفی hassanseirafi@yahoo.com 7000319475328460017529 No Hassan Seyrafi, Associate Professor, Department of Dermatology, School of Medicine, TUMS, Tehran, Iran. E-mail: hassanseirafi@yahoo.com دکتر حسن صيرفی، دانشيار گروه پوست Shahin Akhoundzadeh شاهين آخوندزاده sakhond@yahoo.com 7000319475328460017530 No Shahin Akhoundzadeh, Professor, Department of Pharmacology, School of Medicine, TUMS, Tehran, Iran. دکتر شاهين آخوندزاده، استاد گروه فارماکولوژی Mohammad Taghi Talebian محمدتقی طالبيان mtalebian@tums.ac.ir 7000319475328460017531 No Mohammad Taghi Talebian, Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, TUMS, Tehran, Iran. E-mail: mtalebian@tums.ac.ir دکتر محمدتقی طالبيان، استاديار گروه اورژانس Fakhreddin Taghaddosinejad فخرالدين تقدسی‌نژاد taghaddos10@yahoo.com 7000319475328460017532 No Fakhreddin Taghaddosinejad, Assistant Professor, Department of Forensic Medicine, School of Medicine, TUMS, Tehran, Iran. E-mail: taghaddoss10@yahoo.com دکتر فخرالدين تقدسی‌نژاد، استاديار گروه پزشکی قانونی Alireza Ahmadi علی‌رضا احمدی alirahmadi@yahoo.com 7000319475328460017533 No Alireza Ahmadi, Medical Education Development Center, TUMS, Tehran, Iran. E-mail: alirahmadi@yahoo.com کارشناسان مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران.

fa تناسب اهداف برنامه‌های آموزشی با نيازهای حرفه‌ای: ديدگاه دانش‌آموختگان دانشکده پرستاری و مامايی خرّم‌آباد پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: ارزشيابی وضعيت برنامه آموزشی از ديدگاه دانش‌آموختگان می‌تواند موجب شناسايی نواقص اين برنامه‌ها شده و امکان اصلاح را فراهم نمايد. پژوهش حاضر با هدف تعيين تناسب اهداف برنامه‌های آموزشی با نيازهای حرفه‌ای از ديدگاه دانش‌آموختگان دانشکده پرستاری و مامايی خرم‌آباد انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه توصيفی- مقطعی از نوع پيمايشی در سال 86-1385 روی 407 نفر دانش‌آموختگان پرستاری و مامايی سال‌های 84-1378 انجام شد. پرسشنامه‌ای مشتمل بر اطلاعات فردی، تناسب اهداف برنامه‌های آموزشی با نيازهای حرفه‌ای و عناصر مؤثر بر کيفيت برنامه‌های آموزشی از ديدگاه دانش‌آموختگان به وسيله پست ارسال و بطور خودايفا تکميل گرديد. اطلاعات جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمونهای آمار توصيفی و مجذور کای تجزيه و تحليل شد. نتايج: بيشتر دانش‌آموختگان پرستاری (9/72 درصد) و مامايی (4/72 درصد)، توانايی خود در مراقبت از بيمار را در حد زياد ارزيابی نموده و کاربرد دروس کارآموزی را بيش از دروس عملی و تئوری در کارآيی حرفه‌ای مؤثر دانستند. از ديدگاه دانش‌آموختگان، مهارت‌های کسب شده در طول تحصيل، در حد متوسطی پاسخ‌گوی نيازهای حرفه‌ای آنان در محيط کار بود و عدم کسب مهارت‌های لازم، دانش‌آموختگان پرستاری (1/37 درصد) را بيش از مامايی (4/22 درصد) تحت فشار روانی قرار داده بود. بيشترين عناصر مؤثر بر کيفيت برنامه‌های آموزشی از ديدگاه دانش‌آموختگان، استفاده از اساتيد و مربيان مجرب، امکانات آموزش بالينی و فضای مناسب، شيوه‌های تدريس بکار گرفته شده، امکانات آموزشی دانشکده و منابع علمی بود. نتيجه‌گيری: نيازهای حرفه‌ای دانش‌آموختگان پرستاری و مامايی در برنامه آموزشی، بطور جامع پوشش داده نمی‌شود. لزوم تغيير در برنامه آموزشی و فراهم نمودن تمهيدات لازم برای دستيابی به اهداف حرفه‌ای و تربيت نيروی انسانی ماهر و مولد، ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: Evaluating the educational programs from the viewpoints of graduates may identify the weaknesses of such programs and provide the opportunity for their improvement. This study was performed to determine the appropriateness of educational programs for professional needs from the viewpoints of graduates of Khorramabad School of Nursing and Midwifery. Methods: This descriptive cross-sectional study was performed in the years 2006-2007 on 407 nursing and midwifery graduates who had graduated during 1999-2005. A questionnaire containing items about demographic data, appropriateness of educational programs objectives for professional needs, and factors influencing the quality of educational programs was sent to participants by mail and completed by them. The data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics and Chi-square. Results: Most of the nursing (72.9%) and midwifery (72.4%) graduates evaluated their competencies in taking care of patients as high. They also evaluated the training courses more effective on professional efficacy compared to practical and theoretical courses. From the graduates' points of view, the acquired skills during their academic years fulfilled their professional needs moderately, and lacking the essential skills made the nurses more strained than the midwives (37.1% and 22.4%, respectively). Factors affecting the quality of educational programs were reported by the graduates to be qualified faculty members and instructors, facilities for clinical education, educational environment, used teaching methods, educational facilities of the school, and the availability of scientific resources. Conclusion: professional needs of nursing and midwifery graduates are not fully covered by educational programs. It seems necessary to change the educational programs and provide required means and facilities in order to achieve the professional objectives and train skilled and productive human resources. برنامه آموزشی، نياز حرفه‌ای، اهداف، دانش‌آموختگان، پرستاری، مامايی، ديدگاه Educational program, Professional needs, Objectives, Graduates, Nursing, Midwifery, Viewpoint. 263 273 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-345&slc_lang=fa&sid=fa Tahereh Toulabi طاهره طولابی toulabi_t@yahoo.com 7000319475328460017534 Yes Tahereh Toulabi, PhD Student in Nursing in Tarbiat Modares University, and Instructor, Department of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Lorestan University of Medical Sciences, Pardis Educational Complex, Kamalvand, Khorramabad, Lorestan, Iran. Fatemeh Janani فاطمه جنانی janani37@yahoo.com 7000319475328460017535 No Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Lorestan University of Medical Sciences, Lorestan, Iran Ebrahim Qurbanmohammadi ابراهيم قربان‌محمدی Ebrahimqm1354@yahoo.com 7000319475328460017536 No Instructor, Department of English Language, Khorramabad Islamic Azad University, Lorestan, Iran

fa تأثير آموزش به روش ايفای نقش در آموزش مهارت‌های مشاوره و غربالگری متقاضيان آی‌يودی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: يکی از مهم‌ترين موانع استفاده از آی‌يودی (Intra Uterine Divice-IUD)، عدم ارائه مشاوره مطلوب است. از آن جايی که بکارگيری روش‌های نوين آموزش برای ايفای مؤثرتر نقش ماماها در ارائه مشاوره لازم می‌باشد، اين پژوهش با هدف مقايسه تأثير دو روش آموزش مرسوم و ايفای نقش بر ميزان مهارت دانشجويان در مشاوره صورت گرفت. روش‌ها: در اين مطالعه تجربی، 62 دانشجوی مامايی بطور تصادفی به دو گروه آموزش با ايفای نقش و مرسوم، تخصيص داده و برنامه آموزشی چهار ساعته در زمينه مشاوره آی‌يودی را دريافت نمودند. در ابتدا و انتهای مطالعه، مهارت دانشجويان در مشاوره ارزيابی گرديد. ابزار گردآوری داده‌ها، فرم خودارزشيابی توانايی انجام مهارت و ‌ای وارسی ارزشيابی عملکرد دانشجو در مشاوره قبل و بعد از گذاشتن آی‌يودی بود. مقايسه‌ها با آزمون‌های مجذور کای، دقيق فيشر، t-student، من‌ويتنی، t زوج در نرم‌افزار SPSS انجام شد. نتايج: ميانگين نمره مشاوره قبل و بعد از آی‌يودی‌گذاری در پيش‌آزمون بين دو گروه تفاوت آماری معنی‌داری نداشت اما در پس‌آزمون، اختلاف آماری معنی‌داری در هر دو مهارت بين دو گروه وجود داشت. بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون هر گروه، در هر دو مهارت، اختلاف آماری معنی‌داری وجود داشت. نتيجه‌گيری: يادگيری بيشتر مهارت مشاوره با آموزش به روش ايفای نقش است. بکارگيری اين روش آموزشی برای آموزش مهارت‌های مشاوره‌ای به دانشجويان توصيه می‌گردد. Introduction: One of the most important barriers for using IUD (Intra Uterine Device) is inadequate provision of appropriate counseling. Since, employing new training methods is necessary for enhancing midwives` roles in providing appropriate counseling, this study was performed to compare the effect of two methods of traditional training and role playing on students’ skills in counseling. Methods: In this experimental study, 62 midwifery students were randomly allocated in role playing and traditional training groups to participate in a 4 hour workshop about counseling skills for IUD clients. Before and after the workshop students' skills in counseling were assessed. The data gathering tools included a self evaluation form and evaluation checklists for assessing students’ performance in counseling before and after IUD insertion. Comparisons were made using Chi square, Fisher exact text, t-student, Man-Whitney, paired t-test, and Wilcoxon by SPSS software. Results: The mean of students' score in counseling before and after IUD insertion was not different between the two groups in pretest, but the post-tests of the 2 groups in both skills were significantly different. There was a significant difference between pretest and posttest scores in both groups regarding the two skills. Conclusion: Teaching by role playing leads to a better learning of counseling skills. Employing this educational method is recommended for training counseling skills to students. آموزش، ايفای نقش، آموزش مرسوم، مهارت‌، مشاوره، آی‌يودی، غربالگری Training, Role play, Traditional training, Skill, Counseling, IUD, Screening. 275 284 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-346&slc_lang=fa&sid=fa Fatemeh Erfanian فاطمه عرفانيان fatierfanian@yahoo.com 7000319475328460017537 No MS in Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran کارشناس ارشد مامايی گروه مامايی دانشکده پرستاری و مامايی Talat Khadivzadeh طلعت خديوزاده tkhadivzadeh@yahoo.com 7000319475328460017538 Yes PhD Student in Nursing, Isfahan University of Medical Sciences, and Instructor, Department of Midwifery, School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Ibn-Sina St, Mashhad, Iran. (مربی) گروه مامايی، دانشکده پرستاری و مامايی و عضو کميته مرکز تحقيقات سلامت زنان، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، خيابان ابن سينا، مشهد و دانشجوی د Nayereh Khadem نيره خادم khademn@mums.ac.ir 7000319475328460017539 No Associate Professor, Department of Gynecology, Women Health Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دکتر نيره خادم، دانشيار گروه زنان دانشکده پزشکی و سرپرست مرکز تحقيقات سلامت زنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد Mohammad Khajedelooie محمد خواجه دلويی modalooie@hotmail.com 7000319475328460017540 No Assistant Professor, Department of Community Medicine, Ghaem Hospital, Mashhad, Iran دکتر محمد خواجه‌دلويی، استاديار گروه پزشکی اجتماعی بيمارستان قائم مشهد

fa علل گزارش نکردن اشتباهات دارويی از ديدگاه دانشجويان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اراک پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: گزارش کردن اشتباهات دارويی باعث حفظ ايمنی بيمار و همچنين به عنوان يک منبع اطلاعاتی با ارزش برای پيشگيری از اشتباهات دارويی در آينده است. هدف از اين مطالعه، تعيين علل گزارش نکردن اشتباهات دارويی در دانشجويان پرستاری بود. روش‌ها: برای انجام اين پژوهش توصيفی و مقطعی، کليه دانشجويان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اراک انتخاب شدند. نظرات دانشجويان پرستاری در مورد علل گزارش نکردن اشتباهات دارويی با استفاده از پرسشنامه 17 عبارتی بر اساس مقياس پنج درجه‌ای ليکرت اندازه‌گيری گرديد. اين پرسشنامه شامل سه حيطه ترس از پيامدهای گزارش‌دهی (10 عبارت)، عوامل مديريتی (4 مورد) و فرايند گزارش‌دهی (3 مورد) بود. داده‌ها با نرم‌افزار آماری SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: دانشجويان پرستاری تخمين زدند که 75 درصد از اشتباهات دارويی توسط دانشجويان پرستاری گزارش می‌شود. در ميان علل مورد بررسی، حيطه ترس از پيامدهای گزارش‌دهی بيشترين امتياز (13/4) را داشت. از ده عبارت موجود در حيطه ترس از پيامدهای گزارش‌دهی، عبارت ترس از نمره ارزشيابی و پيامدهای آموزشی، بالاترين علت گزارش نکردن اشتباهات دارويی بود. از چهار عبارت موجود در حيطه عوامل مديريتی، دانشجويان با عبارت عدم وجود بازخورد مثبت به دنبال گزارش‌دهی اشتباه دارويی، بالاترين موافقت را داشتند. نتيجه‌گيری: بعضی از اشتباهات دارويی در دانشجويان گزارش نمی‌شود و ترس از پيامدهای گزارش‌دهی و عوامل مديريتی دو علت مهم گزارش‌ نکردن اشتباهات دارويی در دانشجويان پرستاری است. از آنجا که گزارش‌دهی اشتباهات دارويی می‌تواند باعث بهبود ايمنی بيماران شود، مربيان پرستاری بايد يک واکنش مثبت در قبال گزارش‌دهی اشتباهات دارويی در دانشجويان پرستاری داشته باشند. Introduction: Reporting medication errors leads to saving patients' wellbeing and safety and also is counted as a valuable information source for preventing further mistakes in future. The aim of this study was to determine the causes for refusing to report medication errors from the viewpoints of nursing students. Methods: All nursing students of Arak University of Medical Sciences (n=76) were selected to participate in this descriptive cross- sectional study. Using a 17 item questionnaire based on 5-point Lickert scale, nursing students' viewpoints toward refusal in reporting medication errors were investigated. This questionnaire included 3 domains of fear from reporting consequences (10 items), administrative factors (4 items), and reporting procedure (3 items). Data was analyzed by SPSS software. Results: Nursing students estimated that 75% of medication errors were reported by them. Among all causes under investigation," fear from reporting consequences" had the highest score (4.13) among all. From 10 existing items in the domain of "fear from reporting consequences", "fear from evaluation score", and "academic consequences", were main causes for refusing to report medication errors. Among 4 items in the domain of "administrative factors", students had most agreement with the item of "lack of appropriate feedback following reporting medication fault". Conclusion: Some medication errors are not reported by the students and fear from reporting consequences and administrative factors are two main factors for refusing to report medication errors in nursing students. With regard to the fact that reporting medication errors could enhance the patients' immunity, nursing instructors should react positively towards the reports of medication errors by nursing students. اشتباهات دارويی، ايمنی بيمار، گزارش کردن، دانشجويان پرستاری، ديدگاه Medication errors, Patient\'s Safety, Reporting, Nursing students, Viewpoint 285 292 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-347&slc_lang=fa&sid=fa Hamidreza Kouhestani حميدرضا کوهستانی hamidnbkb@yahoo.com 7000319475328460017544 Yes Instructor, Medical-Suegical Department, School of Nursing, and Medifery, Arak university of Medical Sciences, Basij Square, Sardasht, Arak, Iran. (مربی) گروه داخلی- جراحی، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی اراک، سردشت، اراک Nayereh Baghcheghi نيره باغچقی baghcheghinayereh@yahoo.com 7000319475328460017545 No Instructor, Pediatrics Department, School of Nursing and Midwifery, Arak University of Medical Sciences, Basij Square, Sardasht, Arak, Iran. ، مربی گروه اطفال دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی اراک

fa تجارب دانشجويان و مربيان پرستاری از درس اصول و فنون پرستاری: يک مطالعه کيفی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شرايط مؤثر بر آموزش و يادگيری درس اصول و فنون پرستاری می‌تواند در کسب شايستگی مهارت‌های اوليه بالينی تأثير داشته باشد. هدف اين مطالعه، تبيين تجارب و نظرات دانشجويان و مربيان پيرامون درس فن پرستاری است. روش‌ها: اين پژوهش کيفی از نوع تجزيه و تحليل درون مايه‌ای (آناليز تم‌ها) بود. در اين مطالعه 15 دانشجوی پرستاری، چهار مربی پرستاری، سرپرستار بخش جراحی و دو پرستار دانش‌آموخته دانشکده محل تحقيق، بر اساس نمونه‌گيری مبنی بر هدف، انتخاب و مورد مصاحبه قرار گرفتند. کليه مصاحبه‌ها روی کاغذ پياده و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج: با استفاده از تحليل دست‌نوشته‌ها (آناليز تمی) تعداد قابل توجهی درون‌مايه اوليه و هفت درون‌مايه اصلی که هر يک چند درون‌مايه فرعی داشتند، استخراج شد. درون‌مايه‌های اصلی شامل: عوامل آموزشی، استاندارد نبودن نحوه انجام تکنيک‌ها و فاصله تئوری و بالين، انگيزه، نيروی انسانی، ارتباطات، عوامل مديريتی، تجهيزات و فضای فيزيکی بود که اين درون‌مايه‌های اصلی و فرعی با جملاتی از بيانات نمونه‌های پژوهشی در مطالعه توضيح داده شد. نتيجه‌گيری: نتايج اين پژوهش حاکی از نقص ارتباطات در محيط آموزشی و تعامل بين استاد و دانشجو و پايين بودن سطح انگيزه در بين مربيان و دانشجويان پرستاری است که از اصول اساسی برای آموزش و يادگيری صحيح هستند. مسؤولين آموزش پرستاری روی اين جنبه از فرايند آموزشی و رفع عوامل ايجادکننده آن توجه بيشتری مبذول بدارند. Introduction: The situations affecting teaching and learning nursing fundamental course may influence acquiring competencies in primary clinical skills. Several reasons have been mentioned for this problem. The aim of this study was to describe the experiences and viewpoints of nursing students and instructors on nursing fundamental course. Methods: This was a qualitative study using thematic analysis method. Fifteen nursing students, 4 nursing instructors, the head nurse of operating ward, and two nurses graduated from the university in which the study was performed, were selected through purposive sampling and interviewed. All interviews were transcribed, analyzed. Results: Using thematic analysis, a significant number of preliminary themes and 7 main themes each having few other sub-themes, were extracted. The main themes included educational factors, not respecting the standards in performing the techniques, the gap between theory and practice, motivation, human resources, communications, management staff, equipments, and physical environment. These main themes and other sub themes have been explained in the main article using direct statements of study samples. Conclusion: The results of this study revealed problems in communication in educational environment and interaction between instructor and students as well as lack of motivation among nursing instructors and students. These are the main principles of the appropriate teaching and learning. It is recommended that nursing education administrators pay more attention to these aspects of educational process and remove the causing factors. اصول و فنون پرستاری، مهارت‌های بالينی، تعامل، استاد، دانشجو، پژوهش کيفی Nursing fundamentals, Clinical skills, Interaction, Instructor, Student, Qualitative research. 293 303 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-348&slc_lang=fa&sid=fa Gholamhossein Mahmoudirad غلام‌حسين محمودی‌راد mahmoudirad@gmail.com 7000319475328460017546 No PhD Student in Nursing, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. دانشجوی دکتری پرستاری Fatemeh Alhani فاطمه الحانی alhani_f@modares.ac.ir 7000319475328460017547 Yes Associate Professor, Department of Nursing, Tarbiat Modares University, Jalal Ale Ahmad Ave., Tehran, Iran (دانشيار) گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس، پل گيشا، تقاطع بزرگراه چمران و جلال آل‌احمد، تهران Monireh Anoosheh منيره انوشه anoosheh@modares.ac.ir 7000319475328460017548 No Assistant Professor, Department of Nursing, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran استاديار گروه پرستاری دانشکده پزشکی دانشگاه تربيت مدرس

fa تأثير آموزش تغييرات طبيعی دوران بارداری و نحوه سازگاری با آنها بر رضايت‌مندی زناشويی زنان باردار پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: تغييرات جسمی و عاطفی دوران بارداری زمينه را برای مشاجرات خانوادگی و خشونت، که با خطراتی چون زايمان زودرس، نوزاد نارس و افسردگی بعد از زايمان همراه است، آماده می‌کنند. مطالعه حاضر به منظور تعيين تأثير آموزش تغييرات طبيعی دوران بارداری و نحوه سازگاری با آنها بر رضايت‌مندی زناشويی زنان باردار مراجعه‌کننده به مراکز خدمات بهداشتی- درمانی شهرستان شهر بابک انجام شده است. روش‌ها: اين پژوهش نيمه تجربی با طراحی يک گروهی قبل و بعد از آموزش انجام گرفت. داده‌ها به کمک پرسشنامه ENRICH (Enriching, Relationship, Issues, Communication, and Happiness) از 112 زن باردار که معيارهای ورود به مطالعه را داشته به صورت تصادفی طبقه‌ای از سه مرکز بهداشتی نمونه‌گيری گرديد. مداخله به صورت ارائه يک پمفلت آموزشی بود و رضايت زناشويی قبل و يک ماه بعد از مداخله گردآوری گشته و با بهره‌گيری از شاخص‌های آمار توصيفی و آزمون‌های ويلکاکسون، t، من يو ويتنی، ANOVA و کروسکال واليس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج: مقايسه ميانگين نمرات، افزايش معنی‌داری، در بعد از دريافت اطلاعات نشان داد چنان که امتياز رضايت‌مندی زناشويی از 28±8/168 به 2/18±3/187 افزايش يافت. در مقايسه ميانگين تفاوت نمرات بر حسب متغيرهای رتبه بارداری، سن بارداری، وضعيت اشتغال زن باردار و همسر او، نگرانی در مورد زيبايی و برخورداری از حمايت اطرافيان نيز تفاوت معنی‌داری ديده شد. نتيجه‌گيری: نتايج اين تحقيق ضرورت آگاهی زوج‌ها از تغييرات طبيعی دوران بارداری را مطرح می‌سازد که با انجام اين مهم، مراقبين بهداشتی می‌توانند نقش فعالی در افزايش رضايت‌مندی زناشويی داشته باشند. Introduction: Physical and emotional changes during pregnancy, could lead to family arguments and violence which may cause untimely delivery, premature neonate, and post partum depression. This study was performed to determine the effect of educating about common changes of pregnancy period and coping with them on marital satisfaction of pregnant women referring to health centers of Shahrbabak. Methods: This quasi-experimental study was performed using one group design, with pre and post tests. Data was gathered by Enriching, Relationship, Issues, Communication and Happiness (ENRICH) question-naire from 112 pregnant women who met the entrance criteria and were selected by random stratified sampling method from three health centers. The intervention was as introducing an educational pamphlet. The marital satisfaction was evaluated before and one month after intervention. Then, the data was analyzed using descriptive statistics indices, Wilcoxon, t-test, Mann Whitney U test, ANOVA, and Kruskal Wallis test. Results: Comparing the mean scores demonstrated a significant enhancement after receiving information, so that the marital satisfaction score increased from 168.828 into 187.318.2 points. In comparing the mean differences based on variables of gravidity, gestational age, employment status of pregnant woman and her spouse, beauty concerns, and enjoying familial support also a significant difference was observed. Conclusion: The results of this study signify the necessity of couples' awareness about common changes during pregnancy period. Hence, by doing so, health providers can play an active role in increasing marital satisfaction. بارداری، آگاهی، تغييرات طبيعی، سازگاری، رضايت‌مندی زناشويی، پرسشنامه ENRICH Pregnancy, Awareness, Common changes, Adaptation, Marital satisfaction, ENRICH questionnaire 305 313 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-349&slc_lang=fa&sid=fa Masoumeh Mangeli معصومه مَنگِلی mmangeli12024@yahoo.com 7000319475328460017550 Yes Instructor, Department of Nursing, Shahrbabak Islamic Azad University, Shahrbabak, Kerman, Iran. (مربی) گروه پرستاری و مامايی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهربابک، شهربابک Tahereh Ramezani طاهره رمضانی t_ramezani@kmu.ac.ir 7000319475328460017551 No Instructor, Department of Psychiatric Nursing, School of Nursing and Midwifery, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, Iran. ، مربی گروه روان‌پرستاری دانشکده پرستاری و مامايی رازی دانشگاه علوم پزشکی کرمان Sedigheh Mangeli صديقه منگلی 7000319475328460017552 No Clinical Instructor, Shahrbabak Islamic Azad University, Shahrbabak, Kerman, Iran. ديقه منگلی، مربی گروه پرستاری و مامايی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهربابک.

fa ارتباط بين مصاحبه و آزمون کتبی در پذيرش دانشجويان تحصيلات تکميلی رشته‌های آموزش پزشکی و مديريت توان‌بخشی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: در مقطع کارشناسی ارشد، در سال‌های 86 و قبل، علاوه بر آزمون کتبی، از داوطلبان رشته‌های مختلف مانند مديريت توان‌بخشی و آموزش پزشکی، برای مصاحبه هم دعوت به عمل می‌آمد. در اين مطالعه سعی شده علاوه بر تعيين نقش مصاحبه در پذيرش دانشجويان رشته‌های آموزش پزشکی و مديريت توان‌بخشی در سال‌های 85 و 86 به ارتباط بين مصاحبه و امتحان کتبی هم پرداخته شود. روش‌ها: در اين مطالعه، نمرات مصاحبه، کتبی، کل و مواد کتبی به تفکيک از کارنامه‌ها استخراج و سپس با استفاده از نرم‌افزار آماری MINITAB-15 پارامترهای آماری مانند ميانگين، انحراف معيار و همبستگی بين نمرات محاسبه شده است. سعی شد با استفاده از ضريب همبستگی و توزيع پراکندگی، نتايج آزمونهای آموزش پزشکی و مديريت توان‌بخشی مورد بررسی قرار گيرند. در اين بررسی، ارتباط مصاحبه با امتحان کتبی و نقش آنها در پذيرش اين داوطلبان بررسی گرديد. نتايج: مقادير ضرائب همبستگی بين نمره مصاحبه و نمره کتبی در آزمون‌های آموزش پزشکی نسبت به اين ضرائب در آزمون مديريت توان‌بخشی بالاتر بود که مبين وجود ارتباط نزديک‌تر خطی بين نمره مصاحبه و نمره کتبی در آزمون آموزش پزشکی است. در آزمون‌های مديريت توان‌بخشی، ضرائب همبستگی و توزيع پراکندگی نشانگر عدم ارتباط منطقی بين نمرات مصاحبه و نمرات کتبی است. نتيجه‌گيری: با توجه به بالا بودن ضريب همبستگی نمرات مصاحبه و دروس کتبی در آزمون پزشکی، به نظر می‌رسد گروه مصاحبه‌کننده از همان مطالب آزمون کتبی استفاده نموده‌اند در حالی که در گروه توان‌بخشی، نمی‌توان به ارتباط معنی‌داری بين مصاحبه و امتحان کتبی پی برد که احتمالاً مواد استفاده شده در مصاحبه و امتحان کتبی متفاوت بوده‌اند. عدم يک‌نواختی تغييرات در دو مجموعه آزمون آموزش پزشکی و مديريت توان‌بخشی حاکی از عدم هماهنگی مصاحبه در گروه‌های مختلف است. بنابراين، بايد پارامترهای آزمون مصاحبه از حالت کيفی به سمت کمی سوق پيدا کند. مصاحبه‌ها بايد از حالت تجمعی و کيفی به صورت ساختاری، چندگانه و انفرادی درآيند. Introduction: In 2007 and the years before, the Ministry of Health and Medical Education invited MS volunteers in different disciplines such as rehabilitation management and medical education for interview in addition to written exam. This study tried to determine the role of interview in students' admission in medical education and rehabilitation management during the years 2006 and 2007 and also the association between interview and written exam. Methods: In this study, the scores of interview, written exam, total exam, and written exam materials were extracted separately. Then, statistical parameters such as mean, standard deviation, and correlation between scores were calculated by MINITAB-15 software. It was tried to investigate the medical education and rehabilitation management examination results using correlation coefficient and frequency distribution. This study also investigated the association between interview and written exam and their role in students' admission. Results: The correlation coefficient between interview and written exam scores in medical education examinations was higher than the ones for rehabilitations management which demonstrates a closer linear correlation between interview score and written exam score in medical education examination. Correlation coefficient and frequency distribution in rehabilitation management examination, showed no logical relation-ship between interview and written exam scores. Conclusion: Considering non-equivalent changes appeared in medical education and rehabilitation manage-ment examinations, we can learn about lack of coordination in interviews of different groups. Therefore, it seems that it is better to change the interviews more toward structural, multi-aspect, and individual instead of accumulative and qualitative. مصاحبه، پذيرش، کنکور، کارشناسی ارشد، آموزش پزشکی، مديريت توان‌بخشی، جنسيت Interview, Admission, Entrance exam, Master in Science, Medical education, Rehabilitation management, Gender. 315 322 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-350&slc_lang=fa&sid=fa alireza Mehri Dehnavi علی‌رضا مهری دهنوی mehri@med.mui.ac.ir 7000319475328460017558 Yes Associate Professor, Department of Physics and Medical Engineering, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St, Isfahan, Iran. (دانشيار) گروه فيزيک و مهندسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان

fa تأثير الگويی از مهارت‌آموزی بر مهارت‌های ارتباطی دانشجويان پرستاری با بيماران روانی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: اثرات آموزش مهارت‌های ارتباطی با الگويی خاص بر مهارت دانشجويان پرستاری در برقراری ارتباط با بيماران روانی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اين پژوهش تعيين تأثير يک الگو برای آموزش مهارت‌های ارتباطی به دانشجويان پرستاری با بيماران روانی بود. روش‌ها: اين پژوهش شبه تجربی با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون بود که 49 دانشجوی سال آخر پرستاری در دو گروه شاهد (24 نفر) و تجربی (25 نفر) در آن شرکت نمودند. پس از اجرای پيش‌آزمون، مهارت‌های ارتباطی دانشجويان گروه‌های تجربی با الگوی در نظر گرفته شده برای آموزش مهارت‌های ارتباطی و دانشجويان گروه‌های شاهد با روش مرسوم به مدت 12 روز بالينی تحت آموزش قرار گرفتند. در نهايت، پس از اتمام دوره آموزشی، ميزان پيشرفت مهارت‌های ارتباطی دانشجويان دو گروه مقايسه شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از يک چک‌ليست تلفيقی استفاده و مهارت دانشجويان در مصاحبه با بيماران روانی مشاهده شد. نتايج با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمونهای ويلکاکسون و من‌ويتنی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: دو روش آموزش مهارت‌های ارتباطی باعث ارتقای مهارت ارتباطی دانشجويان با بيماران روانی شده بودند. در مقايسه دو روش، الگوی در نظر گرفته شده برای مهارت‌آموزی به صورت معنی‌داری سطح بالاتری از مهارت‌های ارتباطی را در دانشجويان پرستاری ايجاد نموده بود. نتيجه‌گيری: علی‌رغم اينکه مشخص شد که الگوی در نظر گرفته شده برای مهارت‌آموزی تأثير زيادی در ارتقای مهارت‌های ارتباطی دانشجويان پرستاری دارد، اما با توجه به کم بودن شواهد در اين زمينه، انجام مطالعات بيشتر توصيه می‌گردد. Introduction: The effects of teaching communication skills using a specific model on nursing students' skill in communicating with mental patients has less been a subject of investigation. The aim of this study was to determine the effect of a communication skills' teaching model on nursing students' communicating with mental patients. Methods: This quasi-experimental study was conducted as pretest-posttest design, on 49 senior nursing students in two groups of control (24 students) and experiment (25 students). After performing the pretest of communication skills, both groups spent 12 days of clinical education for communication skills. The experiment group was taught using the mentioned model and the students of control group had the traditional training. After finishing the educational course, students' progress in communication skills in the two groups was compared. An integrated checklist was used for gathering data. Students' skills in interviewing mental patients were observed and the results were analyzed by SPSS software using Wilcoxon and MannWittney tests. Results: Both methods of training improved students' communication skills with mental patients. Comparing the two methods, the mentioned training model showed a significantly higher level of improvement in nursing students' communication skills. Conclusion: In spite of the significant effect of the mentioned model on improving nursing students' communi-cation skills, due to the lack of enough evidence in this regard, conducting further studies in this area is recommended. مهارت‌آموزی، مهارت‌های ارتباطی، بيماران روانی، دانشجويان پرستاری Training, Communication skills, Mental patients, Nursing students 323 332 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-351&slc_lang=fa&sid=fa Hossein Namdar حسين نامدار namdar@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017559 Yes Instructor, Department of Psychiatric Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran (مربی)، گروه داخلی- جراحی، دانشکده پرستاری و مامايی و دانشجوی دکترای آموزش پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان شريعتی، تبريز Azad Rahmani آزاد رحمانی namdar@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017560 No PhD Student of Nursing Education and Instructor, Department of Medical-Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Shariati Jonubi St. Tabriz, Iran مربی گروه روان‌پرستاری Hossein Ebrahimi حسين ابراهيمی ebrahimih@tbzmed.ac.ir 7000319475328460017561 No Assistant Professor, Department of Psychiatry Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran. استاديار گروه آموزش پرستاری دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز.

fa تأثير راهبرد «پرسشگری متقابل هدايت‌شده در گروه همتايان» بر مهارت‌های تفکر انتقادی و آگاهی فراشناختی دانشجويان پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: پرورش تفکر انتقادی و فراشناخت از مهم‌ترين اهداف آموزش پرستاری است. اين مطالعه برای بررسی تأثير راهبرد پرسشگری متقابل هدايت‌شده در گروه همتايان بر مهارت‌های تفکر انتقادی و فراشناختی دانشجويان پرستاری طراحی گرديد. روش‌ها: در اين مطالعه نيمه‌تجربی، گروه تجربی شامل30 دانشجوی ترم شش پرستاری دانشگاه آزاد اسلامی واحد بيرجند بودند. در اين گروه دو واحد درسی با استفاده از راهبرد پرسشگری متقابل هدايت‌شده در گروه همتايان و در گروه شاهد که شامل 28 دانشجوی پرستاری بودند، همان دو واحد درسی به شيوه معمول سخنرانی ارائه گرديد. مهارت‌های تفکر انتقادی با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های تفکر انتقادی کاليفرنيا (فرم ب) و آگاهی فراشناختی توسط پرسشنامه آگاهی فراشناختی قبل و بعد از مداخله در دو گروه بررسی شد. آناليز آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام گرفت. آمار توصيفی و نيز آزمون‌های آماری t مستقل، t زوج، مجذور کای، من‌ويتنی و کاپا در اين مطالعه بکار گرفته شد. نتايج: اجرای راهبرد پرسشگری متقابل هدايت‌شده در گروه همتايان سبب افزايش معنادار نمرات مهارت‌های تفکر انتقادی در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد گرديد. علی‌رغم افزايش ميانگين نمره کلی آگاهی فراشناختی گروه تجربی در مرحله بعد از مداخله، اختلاف ميانگين نمره کلی آگاهی فراشناختی در مراحل قبل و بعد گروه آزمون با گروه شاهد تفاوت معناداری نشان نداد. نتيجه‌گيری: بکارگيری راهبرد پرسشگری متقابل هدايت‌شده در گروه همتايان در آموزش دانشجويان پرستاری می‌تواند منجر به توسعه مهارت‌های تفکر انتقادی، به عنوان يکی از رسالت‌های مهم آموزش عالی گردد. Introduction: Fostering critical thinking and Metacognition is one of the most important objectives in nursing education. This study was designed to investigate the effect of guided reciprocal peer questioning on nursing students' critical thinking and Metacognition skills. Methods: In this quasi experimental study, the experiment group included 30 nursing students in their 6th semester in Birjand Islamic Azad University. Two credit courses were presented in this group using guided reciprocal peer questioning. In the control group which included 28 nursing students, those two credit courses were presented using the routine lecture method. California Critical Thinking Skills Test (CCTST) (form B) was used for evaluating critical thinking skills, and metacognition was evaluated before and after interven-tion by metacognitive awareness questionnaire. The statistical analysis was done by SPSS software. Descrip-tive statistics, t-independent test, paired t-test Chi-square, Mann Whitney, and Kappa were used in this study. Results: Performing guided reciprocal peer questioning led to a significant increase in critical thinking skills scores in the experiment group compared to the control group. In spite of the increase in the mean score of metacognitive awareness of the experiment group, comparing the mean difference of pre and post tests in the two groups showed no significant difference. Conclusion: Using guided reciprocal peer questioning in the education of nursing students may lead to developing critical thinking skills as one of the important missions of higher education. تفکر انتقادی، آگاهی فراشناختی، پرسشگری متقابل هدايت‌شده، گروه همتايان، دانشجويان پرستاری Critical thinking, Meta-cognitive awareness, Guided Reciprocal Peer Questioning, Nursing students. 333 340 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-352&slc_lang=fa&sid=fa Abolfazl Vaghar Seyyedin ابوالفضل وقار سيدين waghars@yahoo.com 7000319475328460017562 No PhD Student in Nursing, Department of Nursing, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran. دانشجوی دکتری پرستاری دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربيت مدرس Zohreh Vanaki زهره ونکی Vanaki_z@modares.ac.ir 7000319475328460017563 Yes Associate Professor, Department of Nursing, Tarbiat Modares University, Jalal Ale Ahmad Ave., Tehran, Iran. (دانشيار)، گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس، تقاطع بزرگراه چمران و جلال آل‌احمد، تهران. Shahin Taghi شهين طاقی shahintaghi@yahoo.com 7000319475328460017564 No Instructor, Department of Nursing, Birjand Islamic Azad University, Birjand, Iran. شهين طاقی، مربی گروه پرستاری دانشگاه آزاد اسلامی واحد بيرجند Zahra Molazem زهرا ملازم molazemzah@yahoo.com 7000319475328460017565 No PhD Student in Nursing, Department of Nursing, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری پرستاری دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربيت

fa عوامل تنش‌زای آموزش بالينی از ديدگاه دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی بوشهر پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: آموزش بالينی فرايند پيچيده‌ای است که تحت تأثير عوامل و متغيرهای زيادی قرار می‌گيرد. هدف اين پژوهش، تعيين عوامل تنش‌زای آموزش بالينی از ديدگاه دانشجويان دانشگاه علوم پزشکی بوشهر بود. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، تعداد 334 دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر به روش سرشماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق‌ساخته بود. پرسشنامه از دو بخش ويژگی‌های فردی و 60 سؤال پيرامون عوامل تنش‌زای آموزش بالينی در پنچ حيطه تشکيل شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و به صورت توزيع فراوانی، ميانگين و انحراف معيار و با آزمون‌های مجذور کای و آناليز واريانس تجزيه و تحليل شدند. نتايج: حيطه‌های تجارب تحقيرآميز، محيط آموزشی، تجربيات بالينی، احساسات ناخوشايند، و ارتباط بين فردی به ترتيب از درجه تنش‌زايی بالايی برخوردار بودند. بيشترين عوامل تنش‌زا به ترتيب شامل: تذکر استاد در حضور پرسنل و پزشکان، عدم وجود امکانات رفاهی در بخش، مشاهده زجرکشيدن بيماران بدحال، نگرانی از انتقال بيماری واگيردار، و عدم حمايت استاد از دانشجو بود. نتيجه‌گيری: دانشجويان علوم پزشکی در معرض عوامل تنش‌زای متعددی قرار دارند. ايجاد يک سيستم حمايتی در طول سال اول تحصيلی و بهبود آن در تمام طول دوره آموزش بالينی برای مهارت‌های مقابله‌ای مؤثر ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: Clinical education is a complicated process which is affected by several factors and variables. Thus the aim of this study was to determine the stressing factors in clinical education from the viewpoints of students of Boushehr University of Medical Sciences. Methods: In this descriptive cross-sectional study, 334 students of Boushehr University of Medical Sciences were selected thorough census. The data gathering tool was a researcher-made questionnaire. This question-naire consisted of two parts of demographic data and 60 questions about stressing factors in clinical educa-tion in five areas. Data was analyzed by SPSS software using frequency distribution, mean, standard devia-tion, and Chi², variance analysis test. Results: The humiliating experiences, educational environment, clinical experiences, unpleasant emotions, and interpersonal relationships areas were high stressing factors respectively. The most stressing factors were as teachers' notification in front of personnel and physicians, lack of facilities in ward, watching patients suffering from pain, solicitude about contagious disease transmission, and lack of teacher support respectively. Conclusion: Medical students are exposed to a variety of stressor factors. Thus establishing a supportive system during the first academic year and improving it throughout clinical education is necessary to equip medical students with effective coping skills. تنش، آموزش بالينی، دانشجويان علوم پزشکی، ديدگاه. Stress, Clinical education, Students, Medicine, Viewpoint. 341 350 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-353&slc_lang=fa&sid=fa : Mohammadreza Yazdankhah Fard محمدرضا يزدان‌خواه فرد yazdan494@yahoo.com 7000319475328460017572 Yes instructor, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences, Moallem St, Boushehr, Iran. (مربی) گروه داخلی- جراحی دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، خيابان معلم، بوشهر. Shahnaz Pouladi شهناز پولادی pouladi2008@yahoo.com 7000319475328460017573 No Instructor, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences. مربی گروه داخلی- جراحی Farahnaz Kamali فرحناز کمالی pouladi2008@yahoo.com 7000319475328460017574 No Instructor, Department of Mother and Child Health, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه بهداشت مادر و کودک Nasrin Zahmatkeshan نسرين زحمتکشان nz542003@yahoo.com 7000319475328460017575 No Instructor, Department of Medical Surgical. School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه داخلی- جراحی Kamran Mirzaei کامران ميرزايی mirzaeik2004@yahoo.com 7000319475328460017576 No Assistant Professor, Department of Community Medicine, School of Medicine, Boushehr University of Medical Sciences. ، استاديار گروه پزشکی اجتماعی Sherafat Akaberian شرافت اکابريان، sh_akaberian@yahoo.com 7000319475328460017577 No Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه پرستاری اطفال Siamak Yazdanpanah سيامک يزدان‌پناه siamaky2002@yahoo.com 7000319475328460017578 No Instructor, Department of Community Health, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences. مربی گروه جراحی- داخلی Tayebeh Jamand طيبه جمند tayebejamand@yahoo.com 7000319475328460017579 No Instructor, Department of Community Health, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه بهداشت جامعه Tayebeh Gharibi طيبه غريبی tayebehgharibi@yahoo.com 7000319475328460017580 No , Instructor, Department of Mother and Child Health, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه مامايی Rozita Khorramroudi رزيتا خرم‌رودی rozkhoram@yahoo.com 7000319475328460017581 No Instructor, Department of Mother and Child Health, School of Nursing and Midwifery, Boushehr University of Medical Sciences مربی گروه بهداشت مادر و کودک