مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی IJME Medical Sciences http://www.ijme.ir 70 journal70 9359-1608 8892-1735 fa jalali 1388 7 1 gregorian 2009 10 1 9 2 online 1 fulltext

fa نيازسنجی آموزشی اعضای هيأت علمی بالينی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: شناسايی نيازهای آموزشی، گامی مهم در برنامه‌ريزی برای برنامه‌های رشد اعضای هيأت علمی بوده و نقش مهمی در ارتقای کيفيت آموزش دارد. هدف اين مطالعه تعيين نيازهای آموزشی و اولويت‌بندی اين نيازها در اعضای هيأت علمی بالينی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، ابتدا با استفاده از شاخص‌های به دست آمده از نظرسنجی، مرور متون و مطالعات داخلی و خارجی مشابه و دستورالعمل شش حيطه‌ای شرح وظايف اعضای هيأت علمی، پرسشنامه‌ای تنظيم گرديد. پرسشنامه برای کليه اعضای هيأت علمی بالينی دانشکده پزشکی (275 نفر) ارسال شد. اهميت نياز آموزشی با نمره 1 تا 20 مشخص گرديده بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شد و به منظور توصيف داده‌ها از شاخص‌های آماری ميانگين و انحراف معيار استفاده گرديد. نتايج: حيطه‌های مختلف نياز آموزشی به ترتيب: حيطه توسعه فردی، پژوهش، فعاليت‌های اجرايی و مديريتی، آموزش، خدمات درمانی و ارتقای سلامت و فعاليت‌های تخصصی خارج از دانشگاه اولويت‌بندی گرديد. اولويت اول در حيطه آموزش، نحوه پرورش يادگيری هميشگی و خودآموزی در دانشجويان؛ در حيطه پژوهش، مهارت تحليل آماری داده‌ها؛ در حيطه توسعه فردی، گفتگو به زبان انگليسي؛ در حيطه فعاليت‌های اجرايی و مديريتی، مديريت زمان؛ در حيطه خدمات درمانی و ارتقای سلامت، نحوه ثبت اطلاعات بيمار؛ در حيطه فعاليت‌های تخصصی خارج از دانشگاه، اصول و روش‌های ارائه آموزش و مشاوره به جامعه توسط رسانه‌های ارتباط جمعی بود. نتيجه‌گيری: اعضای هيأت علمی به هر شش حيطه اصلی، بويژه حيطه توسعه فردی نياز آموزشی دارند. حيطه آموزش به صورت شايسته و درخور، مورد توجه قرار نگرفته است. پيشنهاد می‌گردد برای برنامه‌ريزی اهميت و وزن هر شش حيطه به صورت استاندارد مشخص شود. Introduction: Identifying the educational needs is an essential step in planning faculty development prog-rams and plays an important role in promoting the quality of education. The aim of this study was to determine and prioritize the educational needs of clinical faculty members in medical school of Isfahan University of Medical Sciences. Methods: A questionnaire was developed in this descriptive cross-sectional study using the indices identified in an opinion poll, reviewing the literature and similar foreign and domestic studies, and the instruction including 6 areas of faculty members' job description. The questionnaire was sent to all clinical faculty members of school of medicine (n=275). The items were scored from 1 to 20 according to the importance of that educational need. Data was analyzed by SPSS software using the mean and standard deviation statistical indices. Results: Different areas of educational needs were respectively prioritized as: personal development, research, administrative and executive activities, education, health services and health promotion, and specialized activities outside the university. The first priority in the area of education was the method for developing continuous learning and self-learning in students in research, data analysis skills in personal development, English speaking ability in administrative and executive activities, time management in health services and health promotion, the approach for registering patients' information and in the area of specialized activities outside the university, it was the principles and methods for providing education and counseling for the society by public media. Conclusion: Faculty members are in need of all these 6 major areas specially the area of personal develop-ment. The area of education is not fully regarded as expected. It is recommended to determine the weight of all these six areas using a standard method. آموزش، اعضای هيأت علمی، نيازسنجی، دانشکده پزشکی، اولويت‌بندی Education, Faculty members, Needs assessment, Medical School, Prioritization. 93 103 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-363&slc_lang=fa&sid=fa Maryam Avijgan مريم آويژگان avizhgan@yahoo.com 700031947532846006303 No Maryam Avijgan, MS in Curriculum Planning, Educational Development Office, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran مريم آويژگان، دفتر توسعه آموزش دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Hassan Karamalian حسن کرمعليان hasankaramalian@yahoo.com 700031947532846006304 No Hassan Karamalian, Assistant Professor, Department of Educational Sciences, School of Educational Sciences, Isfahan Payame Noor University, Isfahan, Iran. دکتر حسن کرمعليان، استاديار گروه علوم تربيتی دانشکده علوم انسانی دانشگاه پيام نور مرکز اصفهان Vahid Ashourioun وحيد عشوريون ashourioun@med.mui.ac.ir 700031947532846006305 Yes Vahid Ashourioun, Instructor, Department of Medical Education, Medical Education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Hezarjarib St, Isfahan, Iran دکتر وحيد عشوريون (مربی) گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خيابان هزارجريب، اصفهان Tahereh Changiz طاهره چنگيز changiz@edc.mui.ac.ir 700031947532846006306 No Tahereh Changiz, Associate Professor, Department of Medical Education, Medical education Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran. دکتر طاهره چنگيز، دانشيار گروه آموزش پزشکی مرکز تحقيقات آموزش علوم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

fa نقش آموزش درس جمعيت و تنظيم خانواده در دانش و نگرش دانشجويان دختر دانشگاه تبريز پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: ارائه درس جمعيت و تنظيم خانواده در دوره‌های مختلف دانشگاهی، به منظور ارتقای سطح آگاهی دانشجويان در زمينه مسائل تنظيم خانواده می‌باشد. اين مطالعه با هدف تعيين نقش آموزش واحد درسی جمعيت و تنظيم خانواده در دانش و نگرش دانشجويان دختر کارشناسی دانشگاه تبريز نسبت به موضوعات مربوطه، مقايسه دانش کسب شده گروه‌های تحصيلی و تعيين نگرش آنان در مورد جنسيت مدرس اين درس انجام گرفت. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، از ميان کليه دانشجويان دخترکارشناسی ورودی 1383 و 84 دانشگاه تبريز، 336 نفر به روش نمونه‌گيری چند مرحله‌ای در سال 1386 انتخاب شدند. پرسشنامه‌ای در دو بخش دانش و نگرش شامل سه مبحث اين درس، يعنی تنظيم خانواده، نظام خانواده و جمعيت‌شناسی در اختيار آنان قرار داده شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و روش آمار توصيفی و آزمون t مستقل و ANOVA تحليل گرديد. نتايج: مقايسه نمرات دانش تنظيم خانواده، نظام خانواده، جمعيت‌شناسی دانشجويان آموزش ديده به ترتيب 66/1، 04/8 و 88/7 نسبت به دانشجويان آموزش نديده 58/0، 28/4 و 76/3، و نمرات نگرش دانشجويان آموزش ديده به ترتيب 30/21، 10/22 و 20/21 نسبت به دانشجويان آموزش نديده 26/19، 02/20 و 79/19 تفاوت معنی‌داری نشان داد، اما بين نمرات دانش کسب شده دانشجويان گروه‌های تحصيلی تفاوت معنی‌داری ديده نشد. اکثر دانشجويان دختر خواستار مدرس زن در اين درس بودند. نتيجه‌گيری: آموزش رسمی و آکادميک، نقش اساسی در افزايش دانش و نگرش افراد دارد. در آموزش برنامه‌های تنظيم خانواده اهتمام لازم به عمل آيد و به منظور غنی‌تر کردن آن برای دانشجويان دختر، مدرسين زن انتخاب گردد. Introduction: Population and family planning course is presented for different university disciplines in order to promote students' awareness toward family planning issues. This study was performed to determine the role of population and family planning course in knowledge and attitude of female BS (Bachelor of Science) students of Tabriz University toward family planning issues, compare the achieved knowledge in different groups of students, and determine their attitude toward the gender of this course's teacher. Methods: In this descriptive cross-sectional study, 336 students were selected from all Female BS students entered into Tabriz University in the years 2004 and 2005, through multistage sampling method in the year 2007. A questionnaire in two sections of knowledge and attitude, each including three subjects of family planning, family organization, and demography was distributed among them. Data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics, T-test, T independent test, and ANOVA. Results: Comparing the knowledge scores of family planning, family organization, and demography of taught students which respectively were 1.66, 8.04, and 7.88, to those of untaught students which were respectively, 0.58, 4.28, and 3.76, showed a significant difference. Also the attitude scores of taught students in the same subjects were respectively, 21.30, 22.10, and 21.20 and of untaught students were respectively, 19.26, 20.02, and 19.79, which their comparison revealed a significant difference. But no significant differe-nce was observed between the achieved knowledge of students in different educational groups. Most female students preferred female teacher for this course. Conclusion: Formal and academic education plays an essential role in enhancing the individuals' know-ledge and attitude. It is recommended to put effort on teaching family planning programs and choose female teachers in order to enrich the education for female students. جمعيت، تنظيم خانواده، دانش، نگرش، آموزش. Population, Family planning, Knowledge, Attitude, Education. 105 114 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-364&slc_lang=fa&sid=fa Malihe Jaffari مليحه جعفری Jafari_mali@yahoo.com 700031947532846006307 Yes Malihe Jaffari, MS in Curriculum Planning, School of Education, Tabriz University of Medical Sciences, Arya Clinic, next to Montazeri St, Emam Square, Mahshahr, Iran. مليحه جعفری (کارشناس ارشد برنامه‌ريزی درسی) دانشکده علوم تربيتی دانشگاه تبريز، درمانگاه آريا، ميدان امام، ماهشهر Yousef Adib يوسف اديب yousef_adib@yahoo.com 700031947532846006308 No Assistant Professor, Department of Educational Sciences, Tabriz University, Tabriz, Iran. دکتر يوسف اديب، استاديار گروه علوم تربيتی Eskandar Fathiazar اسکندر فتحی‌آذر e_fathiazar@tabrizu.ac.ir 700031947532846006309 No Eskandar Fathiazar, Professor, Department of Educational Sciences, Tabriz University, Tabriz, Iran. دکتر اسکندر فتحی‌آذر، استاد گروه علوم تربيتی دانشکده علوم تربيتی دانشگاه تبريز

fa ديدگاه پيراپزشکان شاغل در استان گلستان نسبت به برنامه‌های بازآموزی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: بازآموزی، يکی از راه‌های به روز نگه‌داشتن مهارت‌ها و تکامل حرفه‌ای در کادر بهداشتی و درمانی است و ارزشيابی، يکی از ضروريات مهم برای افزايش کارآيی آن می‌باشد. هدف اين مطالعه تعيين ديدگاه پيراپزشکان شاغل در استان گلستان نسبت به دوره‌های بازآموزی بود. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی، 274 نفر از بين 1016 پيراپزشک شاغل در مراکز درمانی استان به صورت تصادفی سيستماتيک انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه بود. داده‌ها از طريق نرم‌افزار SPSS و از طريق آمار توصيفی، آزمون‌های مجذور کای و t مستقل تجزيه وتحليل شد. نتايج: بيست و شش دو دهم درصد ديدگاه خيلی ضعيف، 8/41 درصد ديدگاه ضعيف، 5/25 درصد ديدگاه متوسط و 5/6 درصد ديدگاه مطلوب نسبت به دوره داشتند، 5/55 درصد مهم‌ترين انگيزه شرکت خود را کسب امتياز برای برخورداری از مزايای ارتقای شغلی، 2/21 درصد تجديد و مرور اطلاعات قبلی، 8/13 درصد مبادله اطلاعات و تجربيات با ديگر همکاران و 5/9 درصد چاره‌جويی در حل مشکلات حرفه‌ای ذکر کردند. سی و يک درصد از عدم رعايت عدالت و مساوات برای شرکت در برنامه‌ها توسط مسؤول مستقيم خود و 9/33 درصد برنامه‌ريزی برای شرکت در دوره را نامناسب ارزيابی کردند. نتيجه‌گيری: مشمولين ديدگاه خيلی ضعيف و ضعيفی نسبت به برنامه دارند و انگيزه خود از شرکت در برنامه‌ها را کسب امتياز برای استفاده از مزايای ارتقای شغلی می‌دانند. لازم است مسؤولين، برنامه‌ريزی برای تغيير ديدگاه آنان نسبت به شرکت در برنامه‌ها داشته باشند. Introduction: Retraining is an important way for professional development of health staff and keeping them up to date, and evaluation is one of the essential principles for enhancing the efficiency of these trainings. The aim of this study was to determine the viewpoints of paramedics employed in Golestan province towards continuing education programs. Methods: In this descriptive study, 274 samples were selected out of 1016 paramedics employed in clinics of the province, through systematic random sampling. The data gathering tool was a questionnaire. Data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics, Chi², and independent T-test. Results: Among the participants, 26.2%, 41.8%, 25.5% and 6.5% had very weak, weak, average, and desirable viewpoint towards the courses, respectively. As the motivation for participating in the courses, 55.5% mentioned achieving points for job promotion opportunities, 21.2% resorting and reviewing former information, 13.8% exchanging information and experiences with other colleagues, and 9.5% mentioned seeking solutions for their professional problems. Thirty one percent reported lack of equity and fairness in participating in the programs on behalf of their direct administrator and 33.9% stated that the planning for participation in these courses was not favorable. Conclusion: Participants had a weak or very weak viewpoint toward programs and regarded their motiva-tion for participation in these programs as achieving points for job promotion. It is necessary for admini-strators to plan for changing the staff's viewpoint toward participation in continuing education programs. کارکنان پيراپزشکی، ديدگاه، آموزش مداوم، استان گلستان Paramedics employees, Viewpoint, Continuing education, Golestan province 115 123 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-254-2&slc_lang=fa&sid=fa Abdorrahman Charkazi عبدالرحمان چرکزی r_charkazi73@yahoo.com 7000319475328460011260 Yes Abdorrahman Charkazi, Instructor, Department of Public Health, School of Health and Allied Health Sciences, Golestan University of Medical Sciences, Falsafi Complex, Golestan. Iran. عبدالرحمن چرکزی (مربی) گروه بهداشت عمومی، دانشکده پيراپزشکی و بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، مجموعه فلسفی، کيلومتر 5 جاده گرگان، گرگان. Maziar Rostami مازيار رستمی rostami_maziar@yahoo.com 7000319475328460011261 No Continuing Education Expert, Vice Chancellery for Education, Continuing Medical Education Office, Golestan University of Medical Sciences, Golestan, Iran. مازيار رستمی، کارشناس آموزش مداوم معاونت آموزشی Abbasali Keshtkar عباس‌علی کشتکار akeshtkar@yahoo.com 7000319475328460011262 No Abbasali Keshtkar, Assistant Professor, Department of Community Medicine, School of Medicine, Gorgan University of Medical Sciences, Golestan, Iran. دکتر عباس‌علی کشتگار، استاديار گروه پزشکی اجتماعی دانشکده پزشکی Ghorban Mohammad Koochaki قربان‌محمد کوچکی ghkoochaki@yahoo.com 7000319475328460011263 No Ghorban Mohammad Koochaki, Instructor, Department of Operating Room, School of of Health and Allied Health Sciences, Gorgan University of Medical Sciences, Golestan. Iran. ؛ قربان‌علی کوچکی، مربی گروه اتاق عمل دانشکده پيراپزشکی و بهداشت

fa مهارت‌های تفکر انتقادی و گرايش به تفکر انتقادی در دانشجويان ترم اول و آخر مديريت خدمات بهداشتی- درمانی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: امروزه صاحب‌نظران، تفکر انتقادی را به عنوان برونداد اصلی آموزش عالی معرفی کرده و تدريس تفکر را نکته پايه برای يادگيری به شمار می‌آورند. اين مطالعه به منظور مقايسه مهارت‌های تفکر انتقادی وگرايش به تفکر انتقادی در دانشجويان ترم اول و آخر صورت گرفت. روش‌ها: اين مطالعه توصيفی- مقطعی بر روی 60 نفر از دانشجويان ترم اول و آخر مقطع کارشناسی رشته مديريت خدمات بهداشتی- درمانی انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها آزمون مهارت‌های تفکر انتقادی کاليفرنيا و پرسشنامه گرايش به تفکر انتقادی کاليفرنيا بود. برای تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و از آمار توصيفی، t-test و آزمون مجذور کای استفاده شد. نتايج: ميانگين و انحراف معيار نمره کل مهارت تفکر انتقادی در دانشجويان ترم اول 18/2±55/11 و در دانشجويان ترم آخر 59/2±21/11 و هر دو در حدود هنجار بود. تفاوت معنی‌دار آماری بين الگوی نمره دانشجويان ترم اول با الگوی نمره دانشجويان ترم آخر وجود نداشت. از نظر گرايش به تفکر انتقادی در دانشجويان ترم اول، ميانگين و انحراف معيار نمره کل 93/27±37/282 و در دانشجويان ترم آخر 13/21±64/289 بود. بين الگوی نمره گرايش به تفکر انتقادی دانشجويان ترم اول با الگوی نمره دانشجويان ترم آخر تفاوت معنی‌دار آماری وجود داشت و نمره دانشجويان ترم آخر بيشتر از دانشجويان ترم اول بود. نتيجه‌گيری: حدود نمره کل مهارت تفکر انتقادی کسب شده توسط دانشحويان در حدود هنجار و نمره کل گرايش به تفکر انتقادی نيز مبين گرايش مثبت دانشجويان است. اما با نظر به نمره‌های گزارش شده از ساير دانشکده‌های دنيا، مسؤولين و مدرسان دانشکده توجه بيشتری به برنامه‌های آموزشی خود در پرورش تفکر انتقادی اختصاص دهند. Introduction: Nowadays, experts introduce critical thinking as the main outcome of higher education and consider teaching "how to think" as the basis for learning. This study compares the critical thinking skills and critical thinking dispositions in freshmen and senior students of health care management. Methods: This descriptive cross-sectional study was performed on a sample of 60 freshmen and senior students of health care management. The data gathering tools included California critical thinking skills test, as well as California critical thinking dispositions inventory. Data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics, T-test, and Chi². Results: The mean and standard deviation of critical thinking skills total score in freshmen and senior students was respectively 11.55±2.18 and 11.21±2.59, which was in the normal limit for both. There was no significant difference between the freshmen and senior students' score patterns. Considering critical thinking disposition total score, the mean and standard deviation in freshmen, was 282.37±27.93 and in senior students was 289.64±21.13. There was a significant difference between the score pattern of critical thinking disposition in freshmen and senior students. The scores of senior students were higher than freshmen scores. Conclusion: The total score of critical thinking skills achieved by students was in a normal limit. Also, the total score of critical thinking dispositions revealed the students' positive tendency. But, with regard to the reported scores from other similar schools of the world, administrators and teachers should pay more attention to their educational planning in developing cultivating critical thinking skills. تفکر انتقادی، گرايش، مهارت، دانشجو، خدمات بهداشتی- درمانی Critical thinking, Disposition, Skill, Student, Health care services. 125 135 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-367&slc_lang=fa&sid=fa Mitra Gharib ميترا قريب gharibmi@sina.tums.ac.ir 700031947532846006318 Yes Mitra Gharib, Instructor, Department of Medical Library and Information, School of Allied Health Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. ميترا قريب (مربی)، گروه کتابداری و اطلاع‌رسانی، دانشکده پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، کوچه فردانش، خيابان خيابان قدس، تهران. Mostafa Rabieian مصطفی ربيعيان rabeianm@sina.tums.ac.ir 700031947532846006319 No Mostafa Rabieian, Instructor, Department of Health Care Management, School of Allied Health Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مصطفی ربيعيان، مربی گروه مديريت خدمات بهداشتی- درمانی دانشکده پيراپزشکی Mahvash Salsali مهوش صلصالی m_salsali@hotmail.com 700031947532846006320 No Mahvash Salsali, Associate Professor, School of Nursing and Midwifery, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. دکتر مهوش صلصالی، دانشيار دانشکده پرستاری و مامايی Ebrahim Hadjizadeh ابراهيم حاجی‌زاده 700031947532846006321 No Ebrahim Hadjizadeh, Associate Professor, Department of Vital Statistics, School of Medicine, Tarbiat Modarres University, Tehran, Iran دکتر ابراهيم حاجی‌زاده، دانشيار گروه آمار زيستی دانشکده پزشکی دانشگاه تربيت مدرس Ahmad Sabouri Kashani احمد صبوری کاشانی kashani@yahoo.com 700031947532846006322 No Ahmad Sabouri Kashani, Assistant Professor, Educational Development Center, Tehran University of Medical Ssciences, Tehran, Iran. دکتر احمد صبوری کاشانی، استاديار مرکز مطالعات و توسعه آموزش دانشگاه علوم پزشکی تهران Hamidreza Khalkhali حميدرضا خلخالی hamid_rekh@yahoo.com 700031947532846006323 No و حميدرضا خلخالی، مربی گروه بهداشت حرفه‌ای دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی اروميه و دانشجوی دکترای آمار زيستی دانشگاه تربيت مدرس

fa ديدگاه دانشجويان پرستاری درباره محيط‌های يادگيری بالينی پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: موفقيت برنامه‌های آموزشی پرستاری به کارآيی و کفايت تجربيات بالينی بستگی دارد. يکی از مهم‌ترين عوامل شناخته شده در اين زمينه، جو محيط‌های يادگيری است. در اين مطالعه ابعاد مختلف مؤثر در جو محيط بالينی از ديدگاه دانشجويان پرستاری مورد ارزشيابی قرار گرفته است. روش‌ها: کليه دانشجويانی که در بخش‌های اطفال، بخش مراقبت‌های ويژه جراحی اعصاب، ريکاوری، بخش مراقبت‌های ويژه جراحی، اتفاقات جراحی، اتفاقات داخلی مردان و بخش زنان و زايمان به کسب تجارب بالينی در عرصه مشغول بودند، در اين پژوهش توصيفی- مقطعی شرکت داشتند. ابزار گرداوری داده‌ها، يک پرسشنامه 50 سؤالی بود که از تلفيق دو پرسشنامه مقياس محيط يادگيری بالينی و محيط يادگيری بالينی و نظارت به دست آمد. به وسيله اين پرسشنامه دانشجويان در طول نيم‌سال دوم تحصيلی 85-1384 نسبت به ارزيابی محيط بالينی که در آن مشغول به يادگيری بودند، اقدام نمودند. از آزمون‌های آماری ANOVA و Post-hoc برای مقايسه ميانگين رتبه‌ها و نرم‌افزار SPSS استفاده شد. نتايج: ميانگين رتبه داده شده به محيط‌های يادگيری بخش‌های مختلف بين 4/1 تا 1/4 از 5 متغير بود. در چهار بخش اتفاقات جراحی، اتفاقات داخلی مردان، اطفال و ريکاوری، 3 و يا کمتر، و در سه بخش ديگر رتبه به دست آمده بين 3 و 4 بود. بخش‌های مورد ارزيابی در شش متغير از مجموع متغيرها، شامل الگوی مديريتی مسؤول بخش، يادگيری در بخش، تعهد مسؤول پرستاری، نحوه ارتباط با بيمار، ارتباط بين پرسنل و دانشجو و رضايت دانشجويان با هم متفاوت بودند اما در متغيرهای درک دانشجويان پرستاری از جو بخش، وضعيت مراقبت‌های پرستاری و روابط بين فردی و روابط نظارتی با هم تفاوت معنی‌داری نداشتند. نتيجه‌گيری: از نظر دانشجويان، جو يادگيری و متغيرهای مربوط به آن در بخش‌های مختلف متفاوت است. لازم است نسبت به ارتقای کيفی بخش‌های مختلف تمهيداتی صورت گيرد. Introduction: The prosperity of nursing educational programs depends on the efficiency and sufficiency of clinical experiences. One of the most important factors recognized in this field is learning environment. In this study, different aspects of clinical environment have been evaluated from students' viewpoints. Methods: All interns attaining clinical experiences in the wards of pediatrics, neurosurgical ICU, recovery, surgical ICU, surgical emergencies, men medical emergencies, and obstetrics and gynecology took part in this descriptive cross-sectional study. Data gathering tool was a 50 item questionnaire developed through combining two questionnaires of clinical learning environment scale and clinical learning environment and supervision. Students assessed their clinical environment by completing this questionnaire during the second semester of 2006-2007 academic year. Data was analyzed by SPSS software using ANOVA and Post-hoc tests in order to compare the means of the ranks. Results: The mean of given ranks to the learning environment of different wards varied from 1.4 to 4.1 out of five. Four wards of surgical emergencies, male medical emergencies, pediatrics and recovery received a score of 3 or less while, other 3 wards had a score between 3 and 4. The evaluated wards were different in 6 of the variables including management pattern of ward administrator, learning in the ward, the commitment of nursing supervisor, the manner of communication with patient, the relationship between personnel and students, and students' satisfaction. But, no significant difference was observed in nursing students' percep-tion of the ward's atmosphere, the status of nursing care, and interpersonal and supervision relationships in different wards. Conclusion: From the students' viewpoints, learning environment and its related variables vary in different wards. More attention has to be paid to the quality improvement of different wards. ديدگاه، دانشجويان پرستاری، محيط يادگيری بالينی، تجربيات بالينی. Viewpoints, Nursing students, Clinical learning environment, Clinical experiences. 137 145 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-368&slc_lang=fa&sid=fa Marzieh Moattari مرضيه معطری moattarm@sums.ac.ir 700031947532846006324 Yes Marzieh Moattari, Assistant Professor, Department of Nursing Education, Hazrate Fatemeh School of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences, Namazi Square, Shiraz, Iran. : دکتر مرضيه معطری (استاديار)، گروه آموزش پرستاری، دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی شيراز، فلکه نمازی، شيراز. Somayeh Ramazani سميه رمضانی ramezani80@yahoo.com 700031947532846006325 No Somayeh Ramazani, Instructor, Department of Medical Surgical, Hazrate Fatemeh School of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran سميه رمضانی، مربی گروه داخلی و جراحی دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س) دانشگاه علوم پزشکی شيراز

fa نگرش دستياران، کارورزان و کارآموزان پزشکی در مورد نقش آموزشی دستياران پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: آموزش مناسب و موثر به دانشجويان پزشکی در اعتلا و حفظ سلامت جامعه مهم، و نقش دستياران در آموزش به دانشجويان پزشکی غير قابل انکار است. هدف از انجام اين مطالعه تعيين نگرش کارآموزان، کارورزان و دستياران نسبت به نقش آموزشی دستياران در دانشکده پزشکی ساری در سال 1386 بود. روش‌ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، جامعه آماری شامل تمامی کارآموزان، کارورزان و دستياران بخش‌های دارای دستيار در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال 1386 (250 نفر) بود. بر اساس روش سرشماری، تعداد 192 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسشنامه‌ای شامل چهار سؤال دموگرافيک و 20 سؤال نگرشی بود که پس از جمع‌آوری داده‌ها به کمک نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آزمون‌های آمار توصيفی، مجذور کای و ANOVA مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: در ميان پاسخ‌دهندگان، 47 درصد کارآموز، 39 درصد کارورز و 13 درصد دستيار بودند. نگرش شرکت‌کنندگان در گروه‌های مختلف بالينی متفاوت بود. مثبت‌ترين نگرش در گروه روان‌پزشکی (70 درصد نگرش مثبت) و پس از آن بخش‌های اطفال، زنان، داخلی و جراحی 50 درصد يا کمتر قرارداشت. نگرش دستياران به مراتب مثبت‌تر از کارآموزان و کارورزان بود بطوری که 23 درصد کارآموزان، 38 درصد کارورزان و 58 درصد دستياران نگرش مثبت داشتند و هيچ يک از دستياران نسبت به آموزش خود نگرش منفی نداشت. نتيجه‌گيری: نگرش شرکت‌کنندگان نسبت به نقش آموزشی دستياران در بخش‌های مختلف متفاوت و نگرش دستياران بسيار متفاوت‌تر از ديدگاه کارآموزان و کارورزان در اين زمينه می‌باشد. لازم است به نقش آموزشی دستياران توجه بيشتر شود. Introduction: Appropriate and effective education for medical students is critically important in promoting and maintaining society's health and the role of residents is undeniable in medical students' education. The aim of this study was to determine the attitude of clerkship students, Interns and residents towards the teaching role of residents in Sari Medical School in 2007. Methods: In this descriptive cross-sectional study, the statistical population included all clerkship students, interns, and residents (n=250) in all wards having residents in medical school of Mazandaran University of Medical Sciences in 2007. Using census sampling method, 192 persons were investigated. The data gather-ing tool was a questionnaire including 4 demographic and 20 attitude items. The data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics, Chi², and ANOVA. Results: Among respondents, 47%, 39% and 13% were clerkship students, interns, and residents , respect-ively. The participants' attitudes were dissimilar in different clinical departments. The most positive attitude belonged to psychiatry department (70% with positive attitude) and after that in pediatrics, gynecology, internal medicine, and surgery departments, 50% or less had a positive attitude. The attitude of residents was much more positive than that of clerkship students and interns. So that, 23% of clerkship students, 38% of interns, and 58% of residents had a positive attitude and none of the residents had a negative attitude toward their own education. Conclusion: The attitude of participants towards the teaching role of residents was dissimilar in different wards and the attitude of residents was much dissimilar to that of clerkship students and interns. It is necessary to pay more attention to the teaching role of residents. آموزش پزشکی، دستيار، کارآموز، کارورز Medical education, Residents, Clerkship students, Interns. 147 155 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-369&slc_lang=fa&sid=fa Kourosh Vahidshahi کوروش وحيدشاهی kvahidshahi@yahoo.com 700031947532846006326 Yes Kourosh Vahidshahi, Assistant Professor, Medical Education Development Center, Mazandaran University of Medical Sciences, Emam Square, Sari, Iran. دکتر کوروش وحيدشاهی (استاديار)، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ميدان امام، ساری. Mitra Mahmoudi ميترا محمودی maz_edc@yahoo.com 700031947532846006327 No Mitra Mahmoudi, Associate Professor, Department of Pharmacology, School of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran دکتر ميترا محمودی، دانشيار گروه فارماکولوژی دانشکده پزشکی Leila Shahbaznejad ليلا شهبازنژاد leilashahbaznezhad@yahoo.com 700031947532846006328 No Leila Shahbaznejad, General Physician, Medical Education Development Center, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran. مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران Hossein Zamani حسين زمانی 700031947532846006329 No Hossein Zamani, General Physician, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran. مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران Sara Ehteshami سارا احتشامی sara_23_6@yahoo.com 700031947532846006330 No Sara Ehteshami, General Physician, Medical Education Development Center, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران

fa تأثير اجرای آموزش مبتنی بر دستاورد بر صلاحيت بالينی دانشجويان پرستاری پژوهشی اصیل Original research article مقدمه: علی‌رغم پذيرش جهانی آموزش مبتنی بر دستاورد، مستندات تحقيقی در مورد اثر آن بر صلاحيت بالينی دانشجويان پرستاری (مهارت‌های شناختی و رفتاری) بسيار اندک است. هدف از اين مطالعه بررسی تأثير آموزش مبتنی بر دستاورد در مقايسه با آموزش سنتی بر صلاحيت بالينی دانشجويان پرستاری بود. روش‌ها: در يک مطالعه نيمه تجربی با طرح دو گروهی پيش‌آزمون- پس‌آزمون، 26 دانشجوی پرستاری به صورت سرشماری انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و دو گروه تجربی تقسيم شدند. هر گروه شامل 6 تا 7 نفر بود. پس از اجرای پيش‌آزمون مهارت‌های شناختی، دانشجويان گروه‌های کنترل با روش سنتی و دانشجويان گروه‌های تجربی با روش آموزش مبتنی بر دستاورد به مدت 9 روز تحت آموزش بالينی قرار گرفتند. مهارت‌های شناختی دانشجويان با پس‌آزمون و مهارت‌های رفتاری با چک‌ليست مورد مشاهده قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های ويلکاکسون، من‌ويتنی و دقيق فيشر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: آموزش مبتنی بر دستاورد در ارتقای مهارت‌های شناختی و رفتاری دانشجويان مؤثر بود. ميانگين مهارت‌های شناختی گروه تجربی در پس‌آزمون و همچنين مهارت‌های رفتاری آنها، در تمامی موارد و در کل بطور معنی‌دار از گروه کنترل بيشتر و نيز صلاحيت بالينی دانشجويان گروه تجربی بطور معنی‌دار از گروه کنترل بيشتر بود. نتيجه‌گيری: روش آموزش مبتنی بر دستاورد بيش از روش سنتی منجر به ارتقای صلاحيت دانشجويان پرستاری می‌گردد. پيشنهاد می‌شود از اين روش در آموزش بالينی بيشتر استفاده گردد. Introduction: Despite global acceptance of outcome-based education, few investigations are available about its effects on clinical competencies (cognitive and behavioral skills) of nursing students. The aim of this study was to investigate the effect of outcome-based education on clinical competencies of nursing students compared to traditional education. Methods: In this quasi-experimental study using two groups design with pre and post-tests, 26 nursing students were selected through census and divided randomly into two control and experiment groups. Each group included 6 to 7 persons. After completing the pre-test of cognitive skills, the control group received clinical education through traditional method and the experiment group through outcome-based education, for 9 days. Then, students' cognitive skills were measured by post-test and their behavioral skills were observed via checklist. Data was analyzed by SPSS software using Wilcoxon, Mann Whitney, and Fisher exact tests. Results: Outcome-based education was effective in promoting students' cognitive and behavioral skills. The mean of cognitive and behavioral skills of the experiment group in post-test were significantly higher than that of the control group in all cases and in total. Also, students' clinical competency in the experiment group was significantly higher than control group. Conclusion: Outcome-based education leads to developing nursing students' competencies more than traditional method. It is recommended to employ this method more in clinical education. آموزش پرستاری، آموزش بالينی، آموزش مبتنی بر دستاورد، صلاحيت بالينی، دانشجويان پرستاری Nursing education, Clinical education, Outcome-based education, Clinical competency, Nursing students. 157 166 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-365&slc_lang=fa&sid=fa Susan Valizadeh سوسن ولی‌زاده Sou173val@yahoo.com 700031947532846006347 Yes Susan Valizadeh, Assistant Professor, Department of Pediatric Nursing, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Dr. Shariaty Jonoubi St, Tabriz, Iran. دکتر سوسن ولی‌زاده (استاديار)، گروه کودکان، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، خيابان دکتر شريعتی جنوبی، تبريز. Yousef Mohammadpour يوسف محمدپور yousef.nurse@gmail.com 700031947532846006348 No Yousef Mohammadpour, MS in Nursing, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran يوسف محمدپور، کارشناس ارشد پرستاری گروه داخلی و جراحی Kobra Parvan کبری پرون parvank@tbzmed.ac.ir 700031947532846006349 No Kobra Parvan, Instructor, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran مربيان گروه داخلی و جراحی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز. Sima Lakdizaji سيما لک ديزجی lakdizajee@hotmail.com 700031947532846006350 No Sima Lakdizaji, Instructor, Department of Medical Surgical, School of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran مربيان گروه داخلی و جراحی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تبريز.

fa بسط مفهوم دانش‌پژوهی: دانش‌پژوهی آموزشی و کاربرد آن در ايران مروری Review article يکی از مفاهيمی که در دو دهه اخير وارد عرصه‌های دانشگاهی شده، مفهوم دانش‌پژوهی (Scholarship) و بويژه، دانش‌پژوهی آموزشی است. با گنجاندن اين مفهوم در ماده يک آيين‌نامه ارتقای مرتبه اعضای هيأت علمی و در نظر گرفتن آن به عنوان يکی از اجزای ضروری برای پيشرفت و ارتقای آکادميک، توجه به اين مسأله وارد مرحله جديدی شده است. اين نوشته کوتاه می‌کوشد تا با بيان پيشينه و اصول حاکم بر اين ديدگاه نسبتاً تازه، زمينه آشنايی خوانندگان را با مفهوم دانش‌پژوهی، بويژه دانش‌پژوهی آموزشی، و چگونگی ارزيابی آن فراهم آورد. در اين مبحث همچنين اشاره کوتاهی به زيرساخت‌های مورد نياز برای اشاعه فعاليت‌های دانش‌پژوهی در حوزه آموزش و نيز چالش‌های پيش روی اين امر خواهد شد. One of the notions entered in university fields in the last two decades is the concept of scholarship and especially educational scholarship. Due to the inclusion of this concept in the first article of faculty members' academic promotion bylaw and considering it as a mandatory component for academic promotion, great attention has been paid to this topic. Remarking the background and principles prevailing this almost new perspective, this short communication endeavors for developing a ground for familiarizing the readers with the concept of scholarship, especially educational scholarship, and its manner of evaluation. Moreover, a little note has been made about substructures needed for broadening scholarship activities in the field of education as well as the challenges before that. دانش‌پژوهی، آموزش، مفهوم، ارتقای آکادميک، هيأت علمی Scholarship, Education, Concept, Academic promotion, Faculty member. 167 180 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-360-2&slc_lang=fa&sid=fa Mohammad Jalili محمد جليلی mjalili@tums.ac.ir 7000319475328460011510 Yes Mohammad Jalili, Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Emam Khomeyni Hospital, Keshavarz Blvd, Tehran, Iran دکتر محمد جليلی (استاديار)، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بيمارستان امام خمينی (ره)، بلوار کشاورز، تهران. Azim Mirzazadeh عظيم ميرزازاده mirzazad@tums.ac.ir 7000319475328460011511 No Azim Mirzazadeh, Assistant Professor, Department of Internal Medicine, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran استاديار گروه بيماری‌های داخلی Ali Jaffarian علی جعفريان jafarian@tums.ac.ir 7000319475328460011512 No Ali Jaffarian, Associated Professor, Department of Surgery, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دانشيار گروه جراحی (jafarian@tums.ac.ir) دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران.

fa نگرش شرکت‌کنندگان يک دوره بازآموزی به ارزشيابی دوره با روش آزمون بالينی ساختاردار عينی نامه علمی Short Communication ارزشيابی عملکرد يادگيرندگان، يکی از مؤلفه‌های مهم و حساس در فرايند ياددهی- يادگيری و از عناصر اساسی هر برنامه درسی است. در حال حاضر، ارزشيابی‌های رايج در فرايند ياددهی- يادگيری، عمدتاً پاسخ‌محور بوده و بر يادآوری ساده اطلاعات و انجام تکاليف سطوح پايين تأکيد دارد در صورتی که در شرايط بيماری و حل مساٌله، سطوح بالای حيطه شناختی حائز اهميت می‌باشد و اين امر مستلزم بکارگيری شيوه‌های نوين ارزشيابی است(1). يکی از اين روش‌ها «آزمون بالينی ساختاردار عيني» (Objective Structured Clinicl Examination-OSCE) می‌باشد که برای اولين بار در سال 1975 توسط دکتر هاردن معرفی شد(2). بسياری از استادان، OSCE را روشی کارآمد برای ارزيابی همه جانبه شايستگی‌ها می‌دانند(3) و در بسياری از دانشگاه‌های معتبر دنيا نيز از اين آزمون به عنوان معيار ارزشيابی استفاده می‌شود(4). با توجه به گسترش برنامه‌های بازآموزی در ايران، ضرورت ارزيابی دقيق اين برنامه‌ها و پژوهش درباره آنها به عنوان يک نياز احساس می‌شود. بنا بر اين، پژوهشگران برآن شدند تا با استفاده از آزمون بالينی ساختاردار عينی به بررسی ديدگاه شرکت‌کنندگان يک دوره بازآموزی از اين شيوه ارزشيابی، بپردازند. در اين مطالعه توصيفی، 63 نفر که در مهر ماه 1382 برای شرکت در دوره بازآموزی فوريت‌های مامايی به مرکز بهداشت تربت جام مراجعه نموده بودند، به روش سرشماری انتخاب شدند. پس از تکميل فرم انتخاب واحد پژوهش وارد مطالعه شده و فرم پرسشنامه مشخصات کلی واحدهای پژوهش را تکميل نمودند. پس از اتمام دوره بازآموزی که به مدت هشت ساعت برگزار گرديد، شرکت‌کنندگان با استفاده از آزمون بالينی ساختاردار عينی مورد ارزشيابی قرار گرفتند. اين آزمون شامل هفت ايستگاه سؤال و چهار ايستگاه روش و دو ايستگاه استراحت بود. مدت زمان هر ايستگاه 5 تا 10 دقيقه، مدت کل آزمون 70 دقيقه و نمره کل آزمون 90 امتياز بود. روائی آزمون به روش اعتبار محتوی تعيين شد. علاوه بر اين، برای تک تک ايستگاه‌ها و کل آزمون، ضريب دشواری و شاخص تميز محاسبه گرديد. بر اين اساس، ضريب دشواری کل آزمون 71/0 و ضريب تميز کل آزمون 56/0 محاسبه گرديد. پايايی آزمون بالينی ساختاردار عينی نيز با استفاده از روش آلفا کرونباخ در مورد کل آزمون 82/0 بود. پايايی ايستگاه‌های اول، چهارم، هشتم و نهم که در آنها ارزشيابی با استفاده از فهرست وارسی انجام شد، با استفاده از روش توافق بين مشاهده‌گران (79/0r= و 002/0p=) و پايايی نمره‌گذاری ايستگاه‌ها نيز با استفاده از روش پايايی مصححان (92/0r= و 001/0p=) تأييد شد. پس از اتمام برگزاری آزمون، فرم بررسی ديدگاه شرکت‌کنندگان نسبت به آزمون بالينی ساختاردار عينی توسط شرکت‌کنندگان تکميل شد. تجزيه و تحليل اطلاعات با استفاده از آمار توصيفی در محيط نرم‌افزاری SPSS-11 و با استفاده از آزمون توزيع فراوانی انجام گرديد. يافته‌های پژوهش در مورد آزمون ايستگاهی بيانگر آن بود که 4/79 درصد واحدهای پژوهش اين آزمون را روشی مؤثر برای ارزشيابی مهارت‌های مامايی دانسته و 9/88 درصد آنها معتقد بودند که اين شيوه را می‌توان در تمام دوره‌های بازآموزی استفاده نمود. شصت و هشت و سه دهم درصد بيان داشتند که مشخصات عملکرد هر مرحله، ارزشيابی صحيحی از ميزان مهارت‌های کسب شده ارائه می‌دهد، 2/95 درصد افراد، محيط و فضای برگزاری آزمون و 7/85 درصد واحدهای پژوهش زمان هر ايستگاه را مناسب دانستند. همچنين 1/84 درصد ايشان بيان داشتند که توضيحات ارائه شده در هر ايستگاه قابل فهم و مناسب بوده و 1/57 درصد معتقد بودند محتوی آزمون را مطابق با محتوی آموزشی ارائه شده در طول دوره بازآموزی است. بطور کلی، نتايج نشان داد که اکثر واحدهای پژوهش معتقدند که آزمون بالينی ساختاردار عينی، روش مفيدی برای ارزشيابی دوره‌های بازآموزی بوده و می‌توان با استفاده از اين روش، ميزان مهارت را بطور صحيح ارزشيابی کرد و همچنين از اين آزمون می‌توان به عنوان روش مناسبی برای ارزشيابی کليه دوره‌های بازآموزی بهره برد. نتايج مشابه در مطالعات ساير پژوهشگران نيز مشابه اين مطلب گزارش شده است(4تا7). با توجه به يافته‌های اين پژوهش، می‌توان ادعا کرد آزمون بالينی ساختاردار عينی، علی‌رغم نياز به امکانات زياد، فضای فيزيکی مناسب برای تشکيل ايستگاه‌ها، لزوم مشارکت فعال و حضور ممتحنان در ايستگاه‌ها و...، روشی مطمئن برای ارزشيابی مهارت و ميزان آموخته‌های شرکت-‌کنندگان در دوره بازآموزی می‌باشد و پژوهشگران استفاده از آن را برای ارزشيابی کليه دوره‌های بازآموزی توصيه می‌نمايند. 181 182 http://www.ijme.ir/browse.php?a_code=A-10-2-371&slc_lang=fa&sid=fa نرجس بحری nargesbahri@yahoo.com 700031947532846006605 No نرجس بحری مربی گروه مامايی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی گناباد نسرين بحری n_bahri_b@yahoo.com 700031947532846006606 No نسرين بحری، کارشناس ارشد بهداشت مادر و کودک مرکز بهداشت شماره 3 مشهد طلعت خديوزاده khadivzadeh@mums.ac.ir 700031947532846006607 Yes طلعت خديوزاده (مربی) گروه مامايی دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و دانشجوی دکتری بهداشت باروری دانشگاه علوم پزشکی اصفهان هما صادقی hsavval@yahoo.com 700031947532846006608 No هما صادقی، مربی گروه مامايی دانشگاه علوم پزشکی سبزوا